Carter leidt Nieuw-Zeeland naar mondiaal goud

Rugbyer zet onwaarschijnlijke score neer en breekt in de finale het verzet van rivaal Australië. 'Ik voel vooral dankbaarheid.'

Een mooier afscheid als lid van de All Blacks kon Dan Carter zich niet wensen. Met negentien punten had de fly half van de Nieuw-Zeelandse rugbyers een belangrijk aandeel in de 34-17 triomf op Australië in de finale van het WK. Met een fenomenaal optreden op Twickenham in Londen verschafte Carter zich definitief toegang tot de eregalerij met de beste rugbyers ooit.

Carter, in 1982 in Southbridge geboren, werd al tweemaal gekozen tot rugbyer van het jaar. Ook voor de komende verkiezing staat hij op de shortlist en het moet raar lopen wil de jury niet opnieuw zijn naam uit de envelop halen. Zeker na zijn intrigerende spel in de WK-finale, waarmee hij de 80.000 toeschouwers op Twickenham en miljoenen tv-kijkers in vervoering bracht.

Juist op het moment dat zijn land hem nodig had, stond Carter zaterdag op. Toen Australië na een ruststand van 16-3 terugkwam in de wedstrijd (21-17) toonde hij zijn onbegrensde kwaliteiten. Met een onwaarschijnlijke dropgoal van 42 meter, even later gevolgd door een penalty van vijftig meter, brak hij het verzet van de Wallabies. Carter had ook het laatste woord, met een conversie bracht hij de eindstand op 34-17.

"Ik schreeuwde tegen de bal dat hij over de lat moest gaan", zei Carter over de dropgoal, een kunstje dat hij ook in de halve finales tegen Zuid-Afrika flikte. "Ik heb er in onze achtertuin veel met mijn vader op geoefend", grapte de man, die met een onwaarschijnlijk totaal van 1.598 punten veruit de meest scorende rugbyer is.

In zijn vierde WK wiste Carter zijn persoonlijke teleurstellingen uit de drie voorgaande edities uit. In 2003 verloor Nieuw-Zeeland in de halve finales van Australië en vier jaar later volgde uitschakeling in de kwartfinales tegen Frankrijk. Die misstappen werden in 2011 in Auckland uitgepoetst met het mondiale goud. Maar Carter miste destijds de finale tegen Frankrijk met een liesblessue.

"Ik voel vooral dankbaarheid", zei Carter na de eindstrijd tegen aartsrivaal en buurland Australië. "Zeker na wat er de afgelopen vier jaar allemaal is gebeurd." Achtervolgd door een groot arsenaal aan blessures was het lang onzeker of Carter op tijd fit zou zijn voor het WK van dit jaar in Engeland. Gedreven door een enorme wilskracht verruilde hij juist op tijd de ziekenboeg voor het rugbyveld.

In zijn 112de interland droeg Carter voor het laatst het shirt van de All Blacks. "Het is geweldig wat we hier hebben laten zien en ik kan nu met een gerust gevoel afscheid nemen van het internationale rugby", zei Carter. Hij staat de komende drie jaar onder contract hij de Franse club Racing Metro, die hem met een jaarsalaris van 1,9 miljoen euro tot de best betaalde rugbyer maakt.

Met de winst op Australië veroverde Nieuw-Zeeland de derde wereldtitel in totaal en de eerste op vreemde bodem. In de afgelopen vier jaar hing er een aureool van onverslaanbaarheid rond de All Blacks. Van de 54 wedstrijden die het team sinds de WK-finale van 2011 speelde, werden er maar drie verloren. Een van die nederlagen was in augustus tegen Australië, dat die stunt zaterdag niet kon herhalen.

De Nieuw-Zeelandse coach Steve Hansen staat voor de uitdaging om zijn formatie klaar te stomen voor het WK van 2019 in Japan. Want naast Carter stoppen ook Kevin Mealamu, Conrad Smith, Ma'a Nonu, Tony Woodcock en waarschijnlijk aanvoerder Ritchie McCaw bij de All Blacks. Daarmee ziet Hansen zes spelers met samen meer dan zevenhonderds interlands vertrekken. "2016 wordt een van de moeilijkste jaren ooit", erkende Hansen.

De gelukkigste fan

De 14-jarige Charlie Lines was zaterdag ongetwijfeld de gelukkigste fan van de All Blacks. Na de gewonnen finale tegen Australië rende de Nieuw-Zeelandse tiener het veld op om het feest van dichtbij mee te maken. Maar onderweg naar de huldiging werd Lines getackeld door een beveiliger. Een van de All Blacks, Sonny Bill Williams, zag dat gebeuren en ontfermde zich over de jongen. Hij bracht hem terug naar zijn moeder op de tribunes en gaf de totaal verblufte Lines de gouden WK-medaille. "Hij staat beter om zijn nek dan om de mijne", zei Sonny Bill Williams over zijn edelmoedige gebaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden