Carrièrevrouw van arme afkomst schittert op conventie

SAN DIEGO - Twee keer sinds hij lid werd van het Amerikaanse Congres is hij met de hakken over de sloot herkozen. De Congresverkiezingen van 1994 waren een groot succes voor de Republikeinen en in het zesde district van de staat Georgia stemden twee op de drie kiezers op Newt Gingrich, die ruim twee maanden daarna zijn zetel kon innemen als de nieuwe Speaker van het Huis van Afgevaardigden.

Maar Gingrich overspeelde zijn hand en na een machtsstrijd met het Witte Huis die over de ruggen van de ambtenaren en het gewone publiek werd uitgevochten is hij nu een van de impopulairste politici van Washington. Dit najaar zal hij voor de derde keer moeten vechten voor zijn hachje.

En Newt heeft dit jaar genoegen moeten nemen met een plaatsje op de tweede rij. Hij kwam gisterochtend, dinsdagavond Californische tijd, niet voor op de lijst van sprekers, die het laatste uur mochten vullen van de conventiesessie. Een uur dat belangrijk is omdat het in het grootste deel van de Verenigde Staten valt in de categorie 'prime time', het uur dat de meeste mensen voor de televisie zitten. Dit jaar mocht de prime time niet worden gedomineerd door Gingrich. Was 1994 het jaar van Newt en Gingrich, 1996 moet het jaar worden van Bob Dole en Jack Kemp.

Voorgekookt

Om te voorkomen dat 'San Diego' een herhaling zou worden van de conventie van 1992 in Houston, die in het teken stond van de oorlogszuchtige taal en de tweespalt binnen de Republikeinse gelederen, heeft partijvoorzitter Haley Barbour er dit jaar voor gezorgd dat de bijeenkomst tot in de puntjes georkestreerd is. Bijna alles is voorgekookt en in de vorm gegoten van de Republikeinse eensgezindheid en de gezamenlijke strijd tegen de Democraten en president Bill Clinton.

En dus kregen de conventiegangers voor de zoveelste keer een nieuwe Newt te zien. Een man die zich op het podium liet vergezellen door de Californische winnaar van de gouden medaille bij het beach volleybal. Het was kennelijk een beslissing van het laatste moment, want in de van tevoren uitgereikte toespraak van Gingrich stond geen verwijzing naar de medaillewinnaar. De nieuwe Newt had nog meer verrassingen achter de hand. Want hij voerde een 'geestverwant' op die net als hij afkomstig was uit Georgia, die net als hij een filosofie had die stoelde op compassie, caritas en hoop. Gingrich riep “de grootste Georgian van de 20ste eeuw” als zijn medestander op: Martin Luther King. Het blijft wel even wennen.

Orkestratie betekende ook dat de prime time voor het overgrote deel werd gevuld door vrouwen, en dan nog wel vrouwen die tot de gematigde vleugel van de partij behoren. En die bekend staan als vrouwen, die voorstander zijn van een ruim abortusbeleid. De leiding van de Republikeinse partij weet heel goed dat er een grote kloof bestaat met de vrouwelijke kiezer. De partij was, meer dan ooit tevoren, in 1994 de partij van de ontevreden blanke man en ook nu nog hebben vrouwen in meerderheid de neiging op de Democraten te stemmen.

Vrouw na vrouw na vrouw mocht op de tweede dag van de conventie aantonen dat vrouwen serieus worden genomen in de partij. En als er al mannen aan het woord kwamen dan was het om aan te tonen dat je wieg niet in een welgestelde familie hoeft te hebben gestaan om het bij de Republikeinen te maken. Zoals John Kasich, lid van het Huis, voorzitter daar van de begrotingscommissie en een van de rijzende sterren als zoon van een Kroatisch-Amerikaanse postbode mocht uitleggen. En zoals J. C. Watts, de eerste zwarte Congresman van de zeer blanke staat Oklahoma, in een warm verhaal over een arme jeugd duidelijk maakte.

Het werd aan een vrouw overgelaten om president Clinton op de hak te nemen en senator Kay Bailey Hutchison uit Texas kweet zich kundig van die taak. Op sappige wijze schilderde ze hem af als iemand die alleen maar beloften inlost die hij wìl inlossen. Ze liet een stukje videofilm zien waarin Clinton zegt: Als je één keer wordt beduveld is het je eigen schuld, als het twee keer gebeurt mag je het mij aanrekenen. De zaal joelde als een waanzinnige.

Het klapstuk moest komen van een jong vrouwelijk lid van het Huis van Afgevaardigden uit de staat en de stad New York en dochter van een voormalig Congreslid: Susan Molinari. Een vrouw ook die niet meteen het harde, hardvochtige, orthodoxe beeld van de partij weerspiegelt. Want Molinari is een overtuigd aanhanger van een vrije keuze van de vrouw als het gaat om abortus. Er gingen geruchten dat de orthodox-christelijke gedelegeerden de zaal zouden uitlopen uit protest tegen de prominente rol die aan Molinari was gegeven. Dat gebeurde niet.

Molinari, wier toespraak van de eerste tot de laatste letter was doorgesproken met de partijleiding, presenteerde een beeld dat gezinsvriendelijk was, maar ook zakelijk. Om voor onze kinderen, en ze liet haar drie maanden oude dochter Susan Ruby een prominente rol spelen in haar rede, een leefbare samenleving te creëren, was haar boodschap, is het nodig een stevige economische en financiële onderbouw te scheppen. Ook Molinari stond uitgebreid stil bij haar afkomst als achterkleindochter van een Italiaan die zich aan het begin van deze eeuw aan de 104de straat in Queens had gevestigd als kapper. Wie zich omhoog wil werken, krijgt de kans carrière te maken, straalde ze uit.

Big Mac

Molinari's toespraak werd enthousiast ontvangen, maar de zaal ging niet uit zijn bol. Er was slechts één zin die er in ging als koek, die waarin ze vaststelde dat de levensduur van Bill Clintons beloften net zo lang is als die van een Big Mac aan boord van het presidentiële vliegtuig.

De extra dimensie zat in de setting, de aankleding eromheen: het veelvuldig in beeld brengen van de baby, op de schoot van vader Bill Paxon, evenals Molinari lid van het Congres voor de staat New York, en op zijn arm terwijl hij haar de fles gaf. Het moest het beeld bevestigen dat er in de partij plaats is voor de werkende vrouw met loopbaan. Het optreden van Molinari was de zoveelste poging van de Republikeinen om aan te tonen dat zij staan voor veelkleurigheid - een thema dat de komende maanden tijdens de verkiezingsstrijd nog héél véél zal terugkeren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden