Caro Emerald, een diva in de dop

Haar handelsmerk: een kleurige bloem in het gitzwarte haar, felrood gestifte mond en een donkere jurk met diep decolleté. Een plaatje geplukt uit een jaren ’40 Hollywood film, of een jaren ’50 foto, geschoten aan de Franse Rivièra?

De diva in de dop heet Caro Emerald. Ze groeide op in Amsterdam maar had evengoed uit New Orleans, Havana of Saint Tropez kunnen komen. Alsof het nooit anders is geweest zingt ze met zwoele stem het verleden naar het heden.

Met die ongrijpbare retro-melange van zwoele latin, ballroom en jazz, gevangen in pakkende beats, spreekt Caroline van der Leeuw (1981) alias Caro Emerald een breed publiek aan. Jazz-, pop-, urban- en nieuwszenders draaien haar liedjes grijs. Was ’Back it up’ de zomerhit van 2009, verdreef ’A night like this’ de winterblues, haar debuut-cd ’Deleted scenes from the cutting room floor’ is de zomerplaat van 2010.

In drie weken tijd werd het album met 25.000 verkochte exemplaren goud. Daarmee start Emerald vandaag haar eerste, nagenoeg uitverkochte tournee. Daarna wachten bevrijdings- en zomerfestivals, en ook lonkt het buitenland.

Emerald: „We hebben de sound van de opnametechnieken uit die tijd willen lenen, tegelijkertijd mocht het ook weer niet te retro klinken. Dat krakerig groezelig geluid op ’You don’t love me’ vermengen we met hedendaagse beats, zodat het toch een modern jasje krijgt. Dat is de kick van een muziekproductie waarmee je de melancholie van een oud geluid kunt behouden.”

Emeralds muziek is meer dan een gimmick. Ook al klinken de nummers zinsbegoochelend echt als covers van allerlei jazz- en latin standards – hoor je hier Carmen Miranda of is het Peggy Lee? – ze zijn onlangs gecomponeerd. Wel met een duidelijke visie. In plaats van de sleetse clips die ieder popliedje moeten visualiseren, zijn alle nummers andersom geschreven, gecomponeerd als losse filmscripts. Emerald: „De albumtitel heeft een hoog struikelgehalte, maar dekt wel de lading. Een cutting room floor staat voor de montageruimte van een filmstudio, waar op de vloer altijd van die kleine stukjes liggen. Dat zijn als het ware onze liedjes, stuk voor stuk kleine verhaaltjes. Bij elk liedje vertelden de producers me: je ziet dit voor je, en daar is de bar. Maar het zouden ook losse scènes uit het leven van een vrouw kunnen zijn. Bij het inzingen had ik dat voor ogen, alle vocalen heb ik thuis opgenomen”.

Bij ’Back it up’ vermeldt het cd-boekje: ’New Orleans...1951... een café vol gokkers met meer aan hun hoofd dan uitsluitend het spel’. En ’That man’ krijgt als inleiding mee: ’Een nacht in de Copacabana brengt allerlei soorten opwinding. Slimme jongens hangen er rond om hun bazen gelukkig te stemmen. Sigaretten lichten op van verleidelijke dames met ringen zo groot als de Mount Everest’.

Je waant je in het casino van Monaco waar Humphrey Bogart en Cary Grant binnenstappen om Lauren Bacal en Grace Kelly het hof te maken. Dan weer gaat het er tropisch aan toe, zoals in ’Just one dance’ dat de sfeer in broeierig Saigon onder Franse bezetting vangt.

Van huis uit kreeg Emerald de liefde voor klassieke muziek mee. Op de middelbare school ontdekte ze de popmuziek, op het conservatorium de jazz: „Wat me vooral aantrok was de oude jazz van Ella Fitzgerald en Frank Sinatra. Geen poeha, maar mooie arrangementen.” Daarna gaf ze zangles op een muziekschool: „En ondertussen zat ik ook in Les Elles, een close harmony groep met vooral repertoire à la The Andrew Sisters.”

’Back it up’, het lied waarmee Emerald doorbrak, was aanvankelijk bedoeld voor een Japanse zangeres. „Dat ging niet door. De producers vroegen mij om het in te zingen. Dat was meteen raak. Vervolgens besloten ze een album met mij te maken. Zij hadden iets tofs en unieks, en kwamen met liedjes die vroegen om gezongen te worden.”

Die producers waren de Canadese songwriter Vince Degiorgio, hiphop producer Jan van Wieringen en songwriter/producer David Schreurs. Het trio ontwikkelde in alle rust het project voor een retro-plaat in moderne setting. Schreurs: „Aanvankelijk waren we bezig met lounge-achtige nummers in jaren ’40-’50 sfeer. Maar ons album mocht niet ouderwets klinken. We wilden een moderne vertaling van een gevoel dat de muziek toen had. Daarom zij we lang bezig geweest met arrangementen en hebben we geen samples gebruikt.”

Schreurs klopte met zijn plannen aanvankelijk op dichte deuren. „Maart 2007 hadden we ’Back it up’ al geschreven, maar de muziekindustrie geloofde er niet in. In 2008 was het op de Amsterdamse zender AT5 te zien. Er kwam een golf reacties. Zo werd het in 2009 alsnog een hit.”

’Deleted scenes from the cutting room floor’ barst van de ideeën en citaten. Je hoort latin, lounge, jazz, ballroom, charleston, jumpjive, tango, mambo en Motown-soul. Ook het scala aan instrumenten variërend van marimba, castagnetten en strijkers tot vibrafoon en blazers verraadt een kameleontische geest.

Het doet denken aan het Amerikaanse gezelschap Pink Martini, dat retro weer actueel maakt. Verschil: de sound van Caro Emerald slaat wegens de hiphopinslag aan bij drie generaties. En in het buitenland. Schreurs: „Ik vrees dat Caro Emerald binnenkort veel op reis gaat”.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden