Carnaval

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

De storm slaat dit deel van de Eifel altijd en eeuwig over

Regen, regen, regen. Anders dan nevel en windstil weer, die altijd samen optreden, is elke regen anders. Dit is er zo één waarbij je meteen als je buiten komt al zeiknat bent, een heel natte regen. Zo één waardoor Jasper op de bank voor het keukenraam gaat liggen en heel af en toe naar buiten kijkt, na eerder op de ochtend een klein plasje te hebben gedaan. Er is hier vaak 'droge' regen, waardoor je regenjas bijna niet nat is als je weer binnen komt, terwijl je er anderhalf uur in gelopen hebt. Vreemd is dat. Alsof de luchtverplaatsing tijdens het lopen, tijdens elke stap, de nattigheid verdrijft. Er wordt gewaarschuwd voor storm, maar storm slaat dit deel van de Eifel altijd en eeuwig over.

Er rijden dan ook gewoon carnavalswagens af en aan. Hier is niets afgelast. Niet met 'gezellige' hoempa-muziek, maar met dreunende bassen, alsof Armin van Buuren zich erin verstopt heeft. Het schijnt dat ze pas op de plek van bestemming de band met carnavalsmuziek aanzetten. Soms zijn ze leeg, soms staan er een paar verregende en verklede mensen op. Overal langs de weg ligt troep. Lege bierblikjes, flesjes Arbach-Uralt (echt waar), lege sigarettendoosjes, bakjes met mayonaise.

Jasper en ik sloegen Rosenmontag in Feuerscheid dit jaar over. Jasper leek vorig jaar de opwinding niet helemaal te trekken, vooral niet omdat er heel veel snoep van de wagens gegooid werd waar hij niets van mocht hebben. De groep pinguïns was een breekpunt, hij blafte zich de keel schor, wat me noopte snel naar huis te vertrekken.

De wagenmakers doen hier altijd een tournee. Het zou zonde zijn in één Umzug mee te rijden. Maanden werk. Vrijdag Nim-shuscheid, zondag Wawern, maandag Prüm. En maar drinken. De enige die niet dronken is, is de man die de trekker bestuurt. Door de heuvels en de dalen hier kun je een wagen wel een uur blijven horen, het gedreun weerkaatst tegen de heuvels, wordt vervoerd via de loop van de Nims, stijgt tien kilometer verderop omhoog en begint daar dan tussen de heuvels te caramboleren. Het doet me niets. Het ontgaat me.

Precies zoals vroeger de kermis in mijn geboortedorp me ontging. Ik begreep niet wat het nut of de lol of de bedoeling ervan was. Ik zag en zie altijd alleen het ongemak van mensen: het net niet helemaal erin op kunnen gaan; geforceerde vrolijkheid; een fraaie muts verlept door de regen. Het cliché van de clown met een traan op zijn wang.

Maar dat geeft allemaal niets, want niemand dwingt me eraan mee te doen. Ik zie een aantal dagen helemaal niemand, want iedereen rent overal achteraan, en als ze nergens achteraan rennen, liggen ze te slapen of zijn ze aan het eten om 'een bodempje te leggen'. Woensdag is het Aswoensdag. Dan begint het normale leven weer. Misschien zie ik dan weer eens iemand.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden