Carlos Reygadas: Hollywood is een promotiemachine voor mooie en slanke lichamen.

De Mexicaanse regisseur Carlos Reygadas heeft zo'n hekel aan Hollywood, dat hij zijn nieuwste film 'Batalla en el Cielo' pardoes begint met een fellatio-scène. ,,Hollywood heeft ons geleerd onze lichamen te haten'', zegt de 33-jarige filmmaker op het Filmfestival van Cannes.

We bevinden ons voor een rondetafelgesprek op het dakterras van een groot en duur hotel aan de Boulevard de la Croisette, de hoofdstraat van Cannes die tijdens het festival is veranderd in een fellinesque circus.

Acteur Woody Allen werd hier samen met actrice Scarlett Johansson toegejuicht door zijn vele Franse fans.

Het uitzicht over zee is er mooi, maar Reygadas kan er niet zo van genieten. Hij wijst op de schepen van de jetsetters die voor de kust hun ankers hebben uitgeworpen. Aan één boot ergert hij zich in het bijzonder. Het is de mastodont die toebehoort aan het gezelschap dat hier 'Star Wars -Episode III- The Return of the Sith' kwam promoten. Het sluitstuk in George Lucas' tweede 'Star Wars'-trilogie behoort tot de officiële selectie en maakt samen met Woody Allens feestelijke Londense upper class-komedie 'Match Point' deel uit van het non-competitieve programma. Dat het festival in Cannes zich ook leent voor dit soort uitgekiende marketing, is voor de jonge regisseur uit Mexico City niet te bevatten.

Reygadas: ,,Hollywood is een promotiemachine voor mooie, slanke, blanke lichamen. Mensen spiegelen zich aan die lichamen, en gaan hun eigen lichamen haten. Ze voldoen zogenaamd niet aan het ideaalbeeld. Met de werkelijkheid heeft het niets te maken.''

'Batalla en el Cielo' (internationale titel: 'Battle in Heaven') werd hier met veel rumoer ontvangen. Iedereen had uitgekeken naar de opvolger van 'Japón', de film waarmee Reygadas drie jaar geleden zo mooi debuteerde.

In 'Japón' waren we op pad gegaan met een zelfmoordenaar die tijdens zijn afdaling in een gigantische vallei even ten noorden van Mexico-City weer heel voorzichtig iets van liefde en lust was gaan voelen. In de meest spraakmakende en ontroerende scène van de film had hij het bed gedeeld met een devote, oude vrouw. Reygadas had het geheel in volle glorie getoond.

Met 'Japón' beleefde Reygadas ook de droom van elke filmmaker. Hij werd bekroond met de Caméra d'Or, de prijs voor de beste debuutfilm in Cannes. Hij werd onthaald als de Mexicaanse Tarkovski, en reisde vervolgens langs zo'n veertig andere filmfestivals in de wereld. De film 'Japón' werd ten slotte aan ruim vijfentwintig landen verkocht, ook Nederland.

Logisch dat er naar de wereldpremière van 'Batalla en el Cielo' in het competitieprogramma om de Gouden Palm reikhalzend werd uitgekeken. De film draait om het verhaal van een chauffeur in Mexico-City die samen met zijn vrouw een kind heeft ontvoerd, om het te verkopen. Het kind is door een ongeluk echter overleden, en de chauffeur draagt hierover een zwaar schuldgevoel met zich mee dat hij uiteindelijk deelt met de chauffeursdochter, het meisje dat hij heeft zien opgroeien en dat hem nu regelmatig uitnodigt in haar bed.

Reygadas toont een close-up van een fellatio, een vagina, een penis. Hij filmt het vlees van het mooie, jonge, rijke meisje en het vlees van de oudere, armere man. Hij doet dat met een zekere afstand, zoals Antonioni dat zou doen.

Seks, politiek en religie vormen de drie pijlers van het verhaal dat door de kijker verder zelf geconstrueerd moet worden. Reygadas kreeg er de afgelopen week een staande ovatie voor, maar ook veel boe-geroep. De film is inmiddels gekraakt in de Amerikaanse vakbladen (Variety en Screen), en geprezen in de Franse pers (Libération en Le Monde). Leuk, hoe klassiek verdeeld die twee landen vaak zijn.

,,Of course, I could break some people's noses'', zegt Reygadas grappend en in redelijk vlot Engels. ,,Nee, natuurlijk vind ik negatieve kritieken niet leuk. Maar van de andere kant betekent het wel dat er discussie ontstaat rond een film. Ik heb 'Batalla' op een heel intu & iuml;tieve manier gemaakt, gebaseerd op gedachten en gevoelens die komen boven drijven. En ja, ik weet dat mijn film erg geconstrueerd is en ik ben soms ook bang dat door die constructie de emoties niet meer over komen. Die angst is er, zonder meer, maar als ik die angst niet zou hebben, zou ik me ook geen mens voelen.''

Dat de hoofdrolspeler van 'Japón', Alejandro Ferretis, inmiddels is overleden, heeft hem persoonlijk zeer beroerd. Of het plotselinge overlijden van zijn vriend ook sporen heeft in zijn nieuwe film weet hij niet zo goed. ,,Alejandro is vorig jaar op een gewelddadige manier vermoord'', vertelt Reygadas. ,,En ik ken de moordenaars, dat is verschrikkelijk.'' Veel meer wil hij er liever niet over kwijt. Zijn 26-jarige regieassistent Amat Eslaclante weet te vertellen dat Ferreti's gewelddadige dood (hij kreeg een hamer in zijn schedel gespleten) 'iets met homoseksualiteit' te maken had.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden