Canta's en ballet gaan mooi samen

Toen ik vorige week het eerste deel zag van 'De Canta danst' (NTR), dacht ik: waar gaat dit over? Invalideauto's met hun bestuurders, en dan als ondertitel: Cantadanser zus en zo. Pas gaandeweg drong tot mij door dat Canta de merknaam is van zo'n hoog, rood gevaarte, dat maar 45 kilometer per uur mag. Maar wat deze Schrik van het Rijwielpad te maken heeft met dansen? Er kwamen wel steeds dansers van Het Nationale Ballet in beeld, wat het vermoeden wekte dat tussen Canta's en dansen een mysterieuze band bestaat. Doen deze autootjes aan ballet? Inderdaad, dat doen ze.

Documentairemaakster Maartje Nevejan brengt ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van het Ballet dansers en Canta's samen in de voorstelling 'Het Nationale Canta Ballet'. Toen ik dat eenmaal doorhad, begon 'De Canta danst' mij mateloos te boeien. Wat een spannend en gewaagd idee immers om deze, op het eerste oog, geheel verschillende werelden bij elkaar te brengen. Souplesse en staal, gezondheid en ziekte, beweging en stilstand.

Deze zondag zagen we een mooie pas de deux tussen Canta-bestuurster Karin Spaink en choreograaf Ernst Meisner. In een parkeergarage repeteerden ze 'de levende ruitenwisser'. Spaink had haar ruitenwissers aangezet en Meisner imiteerde, aan de achterkant van de auto, de op-en-neergaande bewegingen. MS-patiënte Spaink vond het prachtig. "Ernst gaf zich over aan het autootje waardoor hij zich kwetsbaar maakte."

De schrijfster vatte daarmee in één zin het ontroerende van dit project samen: de tegenstelling tussen invaliden en gezonden is niet zo groot. Beiden zijn zich zeer bewust van hun lichaam én hun begrenzingen. En in de overgave - aan de dans of aan de Canta - vinden ze hun ruimte van bewegen.

Danser Sebastien Caltier vertelde dat hij in het ballet de mogelijkheden en onmogelijkheden van zijn lichaam had ontdekt. "Ware perfectie bestaat niet. Werk met wat je hebt en vergeet de volmaaktheid." Vergelijk die uitspraak eens met wat een van de Cantadansers zei: "De Canta is mijn vrijheid. Je kan je ongelooflijk vrij voelen in een beperkt lichaam." In hun kansen en restricties zijn beiden dus gelijk, al liggen die voor de één op een ander niveau dan voor de ander.

Knap van Nevejan hoe ze die twee werelden bijna geruisloos in elkaar laat overlopen, hoe ze de schoonheid van bewegen niet monopoliseert voor de balletdansers, maar de Canta's er mooi doorheen laat 'huppelen.' Wat zal 'Het Nationale Canta Ballet' er betoverend uitzien op 28 juni in de Gashouder in Amsterdam.

De Avro heeft een soortgelijk verbindend project. In 'Art tracks' laten musici zich inspireren door beeldende kunst. In deze aflevering zagen we Tim Akkerman dwalen door Boijmans van Beuningen. Middeleeuwse meesters vond hij niks ('te grauw, te weinig glimlach'), maar René Margritte zette hem in vuur en vlam. Met als voorbeeld het bekende schilderij 'La réproduction interdite' - man kijkt in spiegel, maar je ziet twee keer zijn achterhoofd -, componeerde Akkerman 'Who's that man?' Hij speelde het op een twaalfsnarige gitaar, in plaats van een zessnarige. Vanwege die twee personen, legde hij uit. "Ik ben geroerd", sprak presentatrice Andrea van Pol. En dat was geheel terecht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden