Review

Campy hairstylist drinkt geen espresso maar senseo

Opera Zuid, Het Brabants Orkest, solisten olv Fabrice Bollon met ’Il barbiere di Siviglia’ van Rossini in een regie van Jetske Mijnssen op 17/5 in Parktheater, Eindhoven. Tournee t/m 14/6 en semi-scenische voorstellingen op 1 en 8 juli in Den Bosch en Amsterdam.

’Largo al factotum della città’ – ’Aan de kant voor het manusje-van-alles van de stad’. Het is een van de bekendste en opzwependste opkomsten in de operaliteratuur. Dat ijdele, over zichzelf zingende manusje-van-alles is barbier Figaro, de stad Sevilla. Gioachino Rossini brouwde in 1816 rondom deze op Beaumarchais gebaseerde kapper een meesterlijke muzikale chaos. Opera Zuid presenteerde er zaterdag in Eindhoven een nieuwe productie van; een spetterende, oorverdovende enscenering die in elke scène lijkt uit te schreeuwen: ’Aan de kant voor de Barbier van Jetske Mijnssen!’

Mijnssen regisseert hier met ’Il barbiere di Siviglia’ haar eerste grote repertoire-opera. Bij Opera Zuid deed ze vier jaar terug Kurt Weills ’Die Dreigroschenoper’ en verder maakte ze vooral furore met ensceneringen van opera’s voor kinderen bij de Komische Oper in Berlijn.

Mijnssen smeert het er in haar nieuwe enscenering met dikke lagen op – net zo dik als de lagen scheerschuim die Figaro op het gezicht van dokter Bartolo kwakt. De flitsende en perfect ingestudeerde productie staat strak van de camp en de jool, maar er schemeren soms ook wrange en schurende beelden door alle hilariteit heen. Dat Mijnssen uitstekend met zangers uit de voeten kan, bewees de overtuigend acterende en goed zingende cast; en dat Mijnssen een publiek bespelen kan, bleek uit de van plezier ronkende en schaterlachende zaal.

Kapper – of liever: hairstylist – Figaro kreeg van Mijnssen vier hulpjes. Supernichterige, hupsende manusjes-van-alles, in roze-witte bedrijfskleding en in alles beantwoordend aan het clichébeeld van mannelijk personeel in een kapsalon. Hun eerste opkomst is hilarisch en zorgt voor lachsalvo’s in de zaal. De vrijgevochten Rosina hoort haar serenade aan zittend op het toilet. Ze zit overigens heel vaak op het toilet; blaasontsteking heb je met dat ultrakorte rokje van haar al gauw. Mijnssen treft doel met dit soort – in opera – onverwachte beelden.

De kracht van Mijnssens grappen ligt in de herhaling ervan. Daar speelt ze in de ouverture al ingenieus mee. Maar het gevaar van overkill – de zoveelste opkomst van het nichtenkwartet – ligt op de loer. En de setting – een moderne kliniek voor plastische chirurgie – verdwijnt al druk doende geruisloos naar de achtergrond om plaats te maken voor een onderhoudend kluchtig gebeuren dat overal en nergens kan plaatsvinden. In deze ’Barbier’ – volgens Mijnssen louter bevolkt met hedonistische en egocentrische personages – wordt de botox niet bijzonder aan de kaak gesteld, wat toch wel de bedoeling leek.

In de bak speelt Het Brabants Orkest onder leiding van Fabrice Bollon een belangrijke rol in het succes van de avond. In het pandemonium van Rossini’s turbo-ensembles is de coördinatie soms zoek, maar over het algemeen wordt er pittig en meeslepend gemusiceerd. Bollon zorgt er in elk geval goed voor dat Rossini’s exquise bouillon niet overkookt.

Helen Lepalaan (Rosina) bewijst bij Opera Zuid weer eens haar klasse; een perfecte techniek en een uniek timbre, gekoppeld aan een jaloersmakende présence. Willem de Vries is een opvallend goede en welluidende Figaro, die in die beroemde opkomstaria wel moet oppassen om zijn stem niet op te blazen. Raphael Pauß (Almaviva) heeft de lekkere looks, maar een iets minder aangenaam geluid. Bartolo wordt door Mijnssen tot hoofdrol uitgebouwd en Piotr Micinski grijpt die kans van harte; wat een heerlijke en sonore sukkel.

Opera Zuid heeft er een prima productie bij. Het gezelschap valt te prijzen dat het niet alleen aan Nederlandse zangers kansen geeft, maar nu ook aan Jetske Mijnssen. Dat zij de onvoorstelbare chaos van de finale van het eerste bedrijf laat beginnen met de klank van een ronkende stofzuiger is een geniaal detail. In die wanorde, waar Rossini stem op stem stapelt, vertaalt Mijnssen dat prachtig in beeld. Vilein hoe Rosina de vissenbak van Bartolo verruïneert en schitterend hoe Figaro een kammetje door zijn haar haalt als hij weer eens geprezen wordt. Maar iets minder zou soms iets meer hebben opgeleverd. En laffe senseo in plaats van pittige espresso in een Rossini-opera? Ik dacht het niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden