Calvijns gelijk

We hadden strenger moeten zijn, veel strenger en oplettender. Niet op onze rug met een riethalm tussen de lippen naar de mooie blauwe lucht boven ons liggen kijken. Wien ik liefheb, tuchtig ik.

Ik blader door mijn albums met vakantiefoto's. Hier zie je me naast de tent in het gras liggen lezen, jong was ik toen nog. Naxos, ik herinner het me, we hadden scootertjes gehuurd om naar het binnenland te gaan. Mooi is het daar, je voelt toch op een of andere manier de geest van de klassieke tijd in dat Griekse landschap. Et in Arcadio ego. Mooie stranden ook. Maar wat lig ik daar eigenlijk te lezen? Ik kan het niet zien. Iets over begrotingsdiscipline zeker, haha.

Volgende kiekje, Italië. Ah, Italië! Hoe de zon daar kan ondergaan, langzaam en in een soort sfumato wegzakkend achter de Toscaanse heuvels. Rome, eeuwige stad! En natuurlijk het eten. Ze zeggen dat de Italianen zo gezond blijven en oud worden vanwege de olijfolie. Het kan geen toeval zijn dat pasta en pizza de wereld veroverd hebben. Op deze foto slenteren we door een Napolitaans steegje, boven ons raken de huizen elkaar bijna: overal open ramen en wapperende was. Waar gingen we ook alweer naartoe? Naar Pompeji denk ik. Of was het misschien het gemeentehuis om te kijken hoe het daar zit met het nepotisme, de regelingen voor ambtenaren?

En dan die vakantie in Spanje, weet je nog? Disco in Lloret de Mar, hele nacht niet geslapen. Ja, we waren op zoek naar meisjes. Werd natuurlijk niks maar wel gezellig. Later met de kinderen teruggeweest, niet naar Lloret natuurlijk, ben je gek. Nee Barcelona, pantoffelparade over de Ramblas en dan die buitenissige dingen van Gaudí. Mooi kan ik het niet vinden maar ze blijven wel in je geheugen hangen. En ik ben dol op tapas. Hadden we er soms ook fabrieken moeten bezoeken? Weeshuizen? Banken?

En dan natuurlijk Frankrijk. God in! Mijn opa en oma gingen al naar de Rivièra. Was voor de oorlog het nec plus ultra. En nog steeds het land waar je wilt zijn. De Franse keuken, de Franse mode, Parijs. Hier zie je me in een van die kastelen aan de Loire, ik geloof Chambord, kan dat? Loop ik van die dubbele trap af. Ja, ja, ik weet het, we hadden ons beter kunnen verdiepen in de Franse pensioen- regeling, het ontslagrecht.

Allemaal niet gedaan zodat er straks een scheur door Europa loopt. Tussen de wijze maagden van boven, uit de landen van mest en mist en regen en sneeuw waar je vanzelf gaat sparen en je geld tellen. Waar sommigen, zoals Zweden en Noorwegen niet eens voluit mee willen doen, of het oude Engeland, lekker in z'n eentje terugblikkend op z'n machtige verleden.

En de dwaze maagden van beneden, de lampenolie is al op voor het grote moment daar is. Ja, we hebben fijn gedarteld en naar de ondergaande zon gekeken maar ineens was het feest voorbij.

Hoe gaat die gelijkenis ook alweer: 'En de dwazen zeiden tot de wijzen: Geeft ons van uw olie; want onze lampen gaan uit. Doch de wijzen antwoordden, zeggende: Geenszins, opdat er misschien voor ons en voor u niet genoeg zij; maar gaat liever tot de verkopers, en koopt voor uzelf.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden