Calister, Lo'ko en Vieira brengen met Nomads geslaagd waagstuk

Wereldmuziek
'Nomads' (première). 9 november- Stadsschouwburg (Leiden). Vanavond Isala Theater (Capelle a/d IJssel), do 17/11- Odeon (Zwolle); daarna t/m eind januari 2012 door het hele land. Info: www.julyaloko.nl.

Het Drielandenpunt als uitgangspunt. Vanuit die gedachte ontwikkelden drie toonaangevende Nederlandse zangeressen als het ware de even gewaagde als geslaagde theatervoorstelling 'Nomads'. Passie voor muziek en de worteling in een andere cultuur verbinden hen. Door het lot bepaald belandden ze in Nederland. Op hun website vertellen Izaline Calister (Curaçao), Julya Lo'ko (Molukken/ Indonesië) en Lilian Vieira (Brazilië) dat ze zich nomaden voelen: "Door onze buitenlandse achtergrond. Omdat we als zangeressen altijd maar onderweg zijn. En we willen het leven zien als een reis naar volwassenheid."

Ieder voor zich ontwikkelden ze succesvolle eigen carrières, nu culminerend in 'Nomads'. Een waagstuk wegens de verschillende muziekculturen die ze inbrengen, en een gemeenschappelijk avontuur met ongewisse uitkomst. In de Leidse Stadsschouwburg kleurde het rode pluche perfect bij de warmte die het trio uitdroeg. Hun stemmen mengden wonderwel bij het verrassende repertoire dat ze in petto hadden. De proloog 'Dreamland', met als motto 'Mijn thuis is overal waar muziek is' sloot logisch aan op de epiloog, de Frank Boeyen compositie 'Vaderland'. Refrein: "Vaderland zonder vader, waar het regent in het water". Daartussen vertolkten ze in zes talen - Papiaments, Maleis, Portugees, Spaans, Engels en Nederlands - de songs die hen inspireerden. Ze schakelden moeiteloos van kinderliedjes naar disco ('Love don't live here anymore') en pop-classics ('She's not there'), dan weer naar eigen kroncong-, samba- en tambu-composities.

Afwisselend solerend, dan weer in harmonie zingend, regen ze hun individuele geschiedenissen tot een universeel verhaal. Zelfs overbekende nummers klonken volslagen nieuw. 'Zeg maar niets meer' (André Hazes) kreeg dankzij Loko's schitterende interpratie een nieuwe lading, zo ook Calisters vertolking van Mercedes Sosa's lijflied 'Gracias a la vida'.

Tekst en context kregen nieuw perspectief in het dapper samen gezongen wrange 'Strange fruit', over de slachtoffers van discriminatie. Maar dit alles impliciet gebracht, zonder verwijzend vingertje. Dat het trio omnivoor op toetsen, percussie en gitaren alle stijlen en stemmingen invulde, gaf extra spanning.

Omdat alle drie zangeressen gepokt en gemazeld zijn in het popcircuit, mis je evenwel de fysieke beleving. Toch is 'Nomads' een geslaagde tour de force door het naturel waarmee het trio uiteenlopende muziekculturen tot een groot vanzelfsprekend geheel combineert. Daarmee betreden ze een nieuw niemandsland, 'Nomads land' geheten.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden