CaDance biedt zowel heilloze imitatie als originele speelsheid

DEN HAAG - In 'Proximos' van de choreograaf Marcelo Evelin valt Christus telkens van het kruis en in 'Hours' spelen Ana Teixido en Arthur Rosenfeld voor krolse poes en kater. Het CaDance festival in het Haagse Korzo theater bood achtereenvolgens een onverteerbaar zware en een plezierig lichte dansvoorstelling.

Evelin is, sinds hij in Nederland als danser en choreograaf werkt, niet onopgemerkt gebleven. Uit zijn werk spreekt vaak een sprankelende danstheatrale benadering die authentiek overkomt. Met lef en overtuiging voert hij in soli en kleine groepsstukken gepeperde hartstocht ten tonele die een onmiskenbaar Latijnsamerikaans karakter heeft, zonder in cliches te vervallen. Bovenal is hij een boeiend danser en een goed regisseur.

Van dit alles is vreemd genoeg weinig tot niets te merken in 'Proximos', dat nog maar de helft is van een dansproduktie die in januari, eveneens in Korzo, moet uitkomen. Het handelt over de relatie tussen mensen en goden, waarbij de goden zich - volgens een Afrikaans-Braziliaanse religieuze traditie al dansend openbaren in het lichaam van de mens.

Met dat thema is niets mis, maar hier loopt het op niets uit. Want wat moet die dikke danseres, al rokend op dat stoeltje in die slecht zittende De Keersmaeker-jurk, terwijl ze dwangmatig vooroverklappende bewegingen maakt zoals men dat bij Rosas placht te doen? Mijn blik dwaalt dan over het toneelbeeld, een afbakening van houtachtige materialen, ook al een (slechte) imitatie van Rosas' stijl, namelijk van vormgever Herman Sorgeloos. Even later tolt zij rondjes langs de wand, net als Roxane Huilmand indertijd in haar 'Muurwerk', en dan wordt het zelfs beledigend.

Van akelige gedachten word ik verlost wanneer een goddelijke jongeman zich uitkleedt en zijn fraaie lijf neervlijt in een kring van wierookschoteltjes. Ritueel of puur narcisme, dat is moeilijk uit te maken, oogstrelend is het wel. Dan komt een derde figuur op, het simpele neefje van de choreograaf, dat zie je zo, die met een bijrolletje wordt zoetgehouden. Even later is hij bevorderd tot hoofdrolspeler. Hij hangt als Christus aan het kruis, maar valt er telkens weer af, dus nog even dooroefenen maar.

Nee, goed komt het niet meer met deze voorstelling, ondanks de originele Braziliaanse klanken waarop drie danseressen in zwoele ballroom-jurken als opgewonden bakvissen, tussen furie en gratie in, vergeefs proberen goddelijke driften in zich op te wekken. Een te vage symboliek, heilloze imitatie en de afwezigheid van Evelin zelf als performer, maken 'Proximos' tot een volledige misser, helaas.

Bijzonder geslaagd daarentegen is 'Hours', dat danseres Ana Teixido aanvankelijk alleen zou maken, maar waarvoor ook haar partner Arthur Rosenfeld tekende. Zoals in eerdere produkties vormt hun relatie het thema, dat ze telkens in andere varianten uitwerken. Deze variant is sterker dan ooit, ondanks het feit dat het duet tegen het einde te lang wordt uitgesponnen.

Juist een speelse openheid, een onschuldig kinderlijke uitstraling geeft hun dans een plezierige lichtheid, zonder dat het ook maar een moment onbenullig wordt. De opzet is associatief, het een leidt op een vluchtige, organische wijze tot het andere; nu eens aan de hand van attributen, een spiegel of een fototoestel, dan weer via hun eigen(aardige) gedrag of opborrelende verhaaltjes.

Rosenfeld is een vertederende Pierrot-achtige figuur, een romantische, verlegen, wat klungelige dromer. En toch kun je hem er niet van beschuldigen een typetje neer te zetten, daarvoor dringt zijn persoonlijkheid te zeer door in de rol. Tegenover hem staat Teixido, een frele vrouwelijke Pierrot, ondeugend als een jonge krolse poes, die evenwel geen zoete aaipoes of domme stoeipoes wordt, maar een krachtige jonge vrouw is met een pittig temperament. Mooi om te zien is ze ook nog, en een goede danseres.

Het duet zit vol grapjes, terwijl de circusachtige muziek zowel het clowneske als de romantiek onderstreept. Tegen het eind wordt de sfeer wat zwaarder, wat niet erg logisch is. Bovendien dringt de Bausch' achtergrond van Rosenfeld zich dan te zeer op. En dat doet geen recht aan de speelstijl die ze samen ontwikkeld hebben en die hier in 'Hours' in optima forma tot uitdrukking komt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden