cabaret

DOETINCHEM - “Na acht programma's weet u zo langzamerhand wel wat u van Herman Finkers kunt verwachten. Een negende programma.” Deze opmerking, afgedrukt in het programmaboekje, is zo'n typische Herman Finkers-grap en zijn nieuwe voorstelling 'Kalm aan en rap een beetje' staat bol van zulke humor.

Herman Finkers heeft wel eens gezegd dat het maken van een programma begint met het bedenken van een geniale openingsact. Als hij daarin slaagt, kan de voorstelling niet meer stuk. Zijn vorige programma, gespeeld van 1995 tot 1997, miste het verrassende begin van eerdere shows en was over de hele linie wat vlakker en voorspelbaarder, waardoor ik me zelfs afvroeg of dit de eerste scheurtjes waren in de Finkers-formule. Met 'Kalm aan en rap een beetje', dat wel weer ijzersterk wordt ingezet en afgelopen weekeinde in première ging in Schouwburg Amphion te Doetinchem, toont hij overtuigend aan dat er geen enkele reden is ons daarover al te veel zorgen te maken.

'Kalm aan en rap een beetje' speelt zich af in de 'drielandenregio' Vaals en zelfs het programmaboekje is ontworpen als VVV-krantje met toeristische informatie over deze Zuid-Limburgse plaats. Eén keer in zijn voorstelling plaatst Finkers een stevig statement, dat mede zou kunnen verklaren waarom hij koos voor juist deze locatie. Uitkijkend over het hoogste punt van Nederland, de Vaalserberg, stelt hij dan dat er geen enkele reden is blij te zijn met de eenwording van Europa. Hij ziet België, met zijn Vlaams blok. . . En Duitsland, welk land we nog altijd beschouwen als vijand nummer 1. . . Verder houdt Finkers zich, als altijd, liefst zo ver mogelijk van politiek of persoonlijk engagement. Hij betrekt dan ook naar hartenlust andere typische Limburgse aspecten in zijn voorstelling, zoals de roomse traditie en de Maria-verering (waarop katholiek-Finkers ook in werkelijkheid dol is) en de grote kloof van dit diepe zachte zuiden met het hoge nuchtere noorden, waarvan men Tukker Finkers dikwijls abusievelijk als representant beschouwt. Dit vanwege zijn vermeende 'Groningse accent'.

Bonte aaneenschakeling

Binnen dit fraai gevisualiseerde Limburgse decor - vóór de pauze op de top en daarna aan de voet van de Vaalserberg - is 'Kalm aan en rap een beetje' opnieuw een bonte aaneenschakeling van creatief absurdisme, gewiekste taal- en logicagrappen en fraaie visuele en auditieve vondsten. De eerste helft is ijzersterk en werkt zo vindingrijk en grappig op de lachspieren, dat het tweede deel, dat veel minder hecht van vorm is, alleen nog maar kan tegenvallen. Dat doet het dan ook. Scènes duren te lang, de opkomsten van broer Wilfried en toneelmeester Willem von Piekartz doen nogal overbodig aan en de rode draad wordt veel te breed uitgesponnen.

Overdadig

Heeft Finkers zijn aanwezigheid op de Vaalserberg aanvankelijk komisch verklaard vanuit de modieuze behoefte te 'onthaasten', na de pauze werkt hij wel erg overdadig uit waarom hij daar zoveel reden toe had. Of de tweede helft nog niet staat, lijkt het dan, en of de première wat te vroeg is gepland, net zoals de vorige keer. Maar toen was er reden te twijfelen of de cabaretier zijn beste tijd niet had gehad. Nu toont hij overduidelijk aan dat hij nog altijd geldt als meester van de meligheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden