Column

Buurvrouw Weiers ligt bij boom 109

Beeld Maartje Geels

Ik kreeg een bericht van voormalig deeltijdbuurman Willi. Zijn moeder was overleden. Buurvrouw Weiers. Hij gaf me de datum en tijd van het Sterbeamt door. 

Op een vrijdag om half drie in het kerkje van Feuerscheid. Een Sterbeamt is een speciale mis voor een overledene, los van normale missen, maar niet zonder dat de aanwezigen aan het einde een slok wijn kunnen drinken en het lichaam van Jezus mogen eten. Ik denk dat dat is in het kader van: hoe vaker hoe beter. Het was mooi weer die vrijdagmiddag, zon, af en toe een wolk, aangename temperatuur, zeker geen regen. Buurvrouw Weiers is 97 jaar oud geworden. De afgelopen maanden was ze in haar verzorgingstehuis steeds minder gaan eten en drinken.

Pas na de mis - die nogal chaotisch verliep omdat het kerkharmonium stuk was en het vervangende harmonium min of meer tijdens de mis binnengebracht werd en omdat er hilariteit ontstond omdat één van de kleinkinderen tijdens het einde van een lied besloot een octaaf hoger te gaan zingen voor een groter dramatisch effect - bij nazit in Am Pääsch, kregen we te horen dat buurvrouw Weiers die ochtend begraven was. Of beter gezegd: bijgezet. Eerder al was ze gecremeerd. Willi vertelde dat ze bij boom 109 in het Waldfriedhof in Gerolstein lag. Voor het geval iemand van ons nog eens bij haar langs wilde. Er zijn drie bosbegraafplaatsen in de Eifel, die ene in Gerolstein, één in de buurt van Münstereifel en de derde in Hümmel. Van de laatste is de inmiddels wereldberoemde boswachter/schrijver Peter Wohlleben een van de oprichters. Opvallend is dat, die drie begraafplaatsen, als je weet dat het dichtstbijzijnde crematorium in Bonn is.

Populair

Het bosbegraven wordt steeds populairder en ik denk dat ik de reden daarvoor ken. Elk weekend trekken drommen Eifelaars naar begraafplaatsen om het graf van een geliefde te verzorgen. Soms omdat ze dat graag willen doen, soms omdat het een morele verplichting is. Slechts één van de kinderen van buurvrouw Weiers woont in de buurt, de andere twee wonen ver weg. Door haar urn onder een boom te begraven, ontslaan ze zichzelf van de wekelijkse gang naar een begraafplaats. Ik geef ze geen ongelijk.

Willi legde tijdens de nazit ook nog uit waarom gekozen was voor een Sterbeambt in Feuerscheid en niet in Wawern, waar buurvrouw Weiers geboren is. Dat was omdat ze zich altijd zo verbonden had gevoeld met de plek, zei hij. Toen moest ik glimlachen, en waarschijnlijk deden anderen dat ook. Tijdens één van de eerste keren dat ik buurvrouw Weiers bezocht, verkondigde ze luidkeels hoe vreselijk het wel niet was in Schwarzbach, gemeente Feuerscheid. Natuurlijk was ze niet van hier! Bah! Nee, vroeger, thuis, daar was het leuk en mooi. Maar dit gat? Alsjeblieft zeg! Ze was er onder protest gaan wonen! Voor de duidelijkheid: het dorp Wawern ligt op drie kilometer afstand van Schwarzbach.

Ik ga zeker een keer langs bij boom 109.

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden