Burgemeester Bertrand Delanoë heeft er zin in

Glunderen, da's een kunst. Bertrand Delanoë, sinds drieënhalf jaar burgemeester van Parijs, verstaat die kunst. Hij begeeft zich graag in de kringen der happy few, op openingen, premières, vernissages en wat de Lichtstad verder te bieden heeft. En telkens als je hem bij zulke gelegenheden ten tonele ziet verschijnen, denk je: die heeft er zin in. En meer dan dat. Je vermoedt dat hij vóórdat hij zo-even van huis ging nog heel goede seks heeft gehad, of minstens een weldadige massage.

Zijn pak is immer van de juiste snit, deuren zwaaien open als hij eraan komt en in zijn entourage verkeren uitsluitend onberispelijke figuren. Onder die omstandigheden schiet bij menigeen het glunderen door in het vette grijnzen. Maar Delanoë kent het verschil tussen een verdediger van het proletariaat en een proleet. Het eerste is hij als socialist in hart en nieren, het tweede niet. Wat hem werkelijk kenmerkt als lid van het Gilde der Glunderaars is dat hij zijn talent met mate gebruikt.

Uitbundig glunderen is uit den boze, het gaat bij hem niet om het ostentatief tonen van zelfgenoegzaamheid maar juist om een onmogelijk te verbergen innerlijke vreugde. Dáár begint het glunderen, in een mondhoek, in een twinkeling in de ogen. Al zijn de happy few ook nog zo talrijk, het echte glunderen is een kunst die steeds minder mensen lijken te verstaan. Delano is een van hen.

Deze week verschijnt zijn boek. La vie, passionment heet het: Het leven, met passie. Een titel die vrolijk afsteekt bij wat gebruikelijk is onder politici die zich aan dit genre wagen. Autobiografische ideologie of ideologische autobiografie, het is maar hoe je het noemen wilt. Met titels vol maatschappelijk engagement als 'De uitvinding van het mogelijke' of 'Vrij!' is de bedoeling van dit genre dat de lezer begrijpt langs welke onontkoombare, natuurlijke weg de schrijver tot zijn of haar politieke overtuiging is gekomen. Was papa een arme drommel die het door hard werken tot voorzitter van de plaatselijke Kamer van Koophandel schopte, dan zegeviert het liberalisme. Aanschouwde de schrijver in zijn jeugd veel maatschappelijk onrecht, natuurlijk nog zonder te weten dat het zo heette, dan blijkt dat later de basis te zijn voor een socialistische roeping.

Het boek van Bertrand Delanoë is een voorbeeld van die laatste categorie. Zijn jeugd in Tunesië, waar 'prikkeldraad op het strand' de Europeanen garandeerde dat de Arabieren niet te dichtbij zouden komen, schudde zijn geweten voor altijd wakker. Maar buiten deze geijkte opzet is Delanoë open en eerlijk. Zonder omhaal van woorden erkent hij meerdere fouten uit zijn verleden, zoals een voorbarig streven om op zijn XX in het parlement te komen of een lang gekoesterd idee dat antisemitisme iets uit het verleden was. Met een vanzelfsprekendheid die in Frankrijk, helaas, nog niet helemaal vanzelf spreekt, refereert Delanoë vanaf de allereerste bladzijden van zijn boek aan zijn homoseksualiteit.

Delanoë is dan wel burgervader, maar hij had graag vader in de gewone zin des woords willen zijn. Dus zette hij de eerste schreden op het pad naar adoptie, vertelt hij in zijn boek. Maar voordat het er werkelijk van kwam, zag hij ervan af. Want hij was tot het inzicht gekomen dat zijn politieke ambitie sterker was dan zijn nestdrang. Hij wilde gewoon veertien uur per dag blijven werken, zeven dagen per week, en dan

's avonds lekker glunderen op de een of andere soiree. Zijn goed recht, en een wijs inzicht, waar vele vaders pas achter te komen als het al te laat is. Delano hamert er op dat het ,,dus niet was omdat ik homo ben'' dat hij besloot geen kinderen te adopteren.

De burgemeester glundert ons vanaf het omslag tegemoet. Zijn boek is een stap naar zijn kandidatuur voor het presidentschap in 2007. Hij heeft er zin in.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden