Buitengewoon knap spel in 'Een bruid in de morgen'

Vijftig jaar na de wereldpremière regisseert Maaike van Langen een flamboyante versie van Claus' zo beroemde toneelstuk, dat vanwege het incest-thema tussen zus Andrea en broer Thomas zoveel moeite had het publiek te bereiken.

In een fraai als kaasstolp toelopend decor van Andreas Freichels legt Van Langen overtuigend en veel explicieter dan vijftig jaar geleden mogelijk was, het drama met al z'n psychologische flonkeringen vast, ongekend heftig in een blootscène tussen Andrea en haar rivale Hilda, door de moeder beoogd huwelijkspartner voor Thomas, of in de fatale zelfmoord aan het slot.

Het acteren, vooral door de drie vrouwen, is begeesterend. Om eerst de zwakke kanten te noemen: Gees Linnebank als de sullige vader was al op de negende rij van de Haagse schouwburg volstrekt onverstaanbaar en ik begrijp niet dat zoiets wordt getolereerd. Vincent Linthorst liet voortreffelijk zien wat Claus al in 1955 uitdrukkelijk opmerkte: de jongen 'is niet achterlijk, maar een beetje vreemd'. Maar zijn gestalte is toch wat te mollig en te oud voor deze puber gebleven lieve jongen die klem zit tussen twee vrouwen en het dwingende lijf van een derde vrouw er absoluut niet bij kan hebben.

Maar dan de vrouwen: wat een schitterend acteren. Ik kan de erepalm niet aan één geven zonder de andere twee zwaar tekort te doen. Marjon Brandsma, de moeder: op een fascinerende manier laat ze de haat, de liefde, de wanhoop en de intense radeloosheid aan het slot, aan ons zien. Wat een vrouw, die Madeleine Pattini, elke gram een Vlaamse moeder, iemand die zo de schaamte voorbij is dat je de tranen in de ogen springen.

Pauline Greidanus speelt Andrea. Ze doet dat, net als Brandsma trouwens in haar rol, met zó veel intelligente afstandelijkheid en ziekelijke betrokkenheid, dat het drama, veel sterker dan wanneer je de naakte tekst van Claus leest, in al je poriën doordringt. Sinds deze voorstelling ben ik er dan ook van overtuigd dat Claus zich veel beter laat interpreteren door vrouwen dan door mannen.

Carola Arons als nicht Hilda is de kroon op Van Langens werk. Niks stijve trut of vroeg-oud kostschoolmeisje: een vrouw die gevaarlijk dicht bij de veertig zit en vecht voor de laatste strohalm geluk, tot de laatste druppel. Met prachtige kostuums van Dorien de Jonge (vooral het overhemd van Thomas, postillon d'amour tussen hem en zijn zus) en licht van Marc Heinz.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden