Bugno stapt van de fiets in de helikopter

AMSTERDAM - De belofte dat hij een hele grote kampioen zou worden, heeft hij niet kunnen inlossen. Op de toppen van zijn kunnen was hij voorbestemd na Felice Gimondi (1965) de eerste Italiaanse winnaar van de Tour de France te worden. Die eer viel pas de afgelopen zomer Pantani te beurt.

Maar een klasbak was Gianni Bugno zonder enige discussie. En bovenal een fraaie stilist op de fiets. Zondag reed hij op de Montjuich bij Barcelona zijn laatste koers als professional.

De laatste paar jaar van zijn carrière waren niet meer zijn meest flitsende. In de afgelopen Ronde van Spanje boekte hij zijn eerste dagoverwinning in twee jaar. Bij die gelegenheid viel het tal van wielerliefhebbers op dat Bugno nog steeds actief was in het peloton. Zijn glorietijd lag in het begin van dit decennium. In 1991 en '92 liet de Lombardijn zich kronen als wereldkampioen, in 1990 schreef hij Milaan-San Remo op zijn naam (met een moyenne van 46 km/uur) en vier jaar later toonde hij in de Ronde van Vlaanderen zijn veelzijdigheid.

Etappekoersen lagen hem al even goed. In 1990 won Bugno met superieure overmacht de Giro d'Italia; hij heerste van begin tot eind en haalde en passant drie van in totaal negen dagprijzen af. De zomer erop keek hij in de Tour de France Miguel Indurain in de rug. Het was de eerste uit de indrukwekkende serie van vijf van de Spanjaard. Bugno klom het jaar erop ook op het podium - al moest hij toen zijn landgenoot Chiappucci nog boven hem dulden - maar van een aanval op de onaantastbare positie van Indurain is het niet meer gekomen. De loopbaan van de nummer één van de wereld (in 1990 en '91) begon toen al een beetje dood te bloeden. Af en toe kwamen er nog van die incidentele succesjes, zoals een ritzege in de Giro van 1996 en de etappe-overwinning in de Vuelta van de vorige maand.

Voor de rest 'bolde' Bugno wat uit, bij voorkeur in exotische koersen als de Ronde van Langkawi. Daar was hij in bergetappes niet te beroerd om wanhopig schakelende Maleisische collega's naar boven te duwen.

Bugno werd vooral bewonderd om zijn stijl en zijn moed, maar zeker niet om zijn uitstraling. Hij beheerste het vak in al zijn facetten: hij kon klimmen (want in de Ronde van Frankrijk tweemaal ritwinnaar op Alpe d'Huez), tijdrijden, soleren en sprinten. Alleen aan kou en regen had hij een hekel. Dat verhinderde hem overigens niet in 1978 zijn eerste koers in een apocalyptisch decor van storm en regen te winnen. De in het Zwitserse Brügg geboren Italiaan -zijn ouders waren gastarbeiders - toonde zich in de tenues van achtereenvolgens Atala, Chateaux d'Ax, Gatorade, Polti, MG en Mapei een coureur die amper emoties losmaakte.

Als vele oud-renners kan Bugno het niet over zijn hart verkrijgen het 'milieu' te verlaten. Hij gaat zich wijden aan een nieuwe hobby, helikopter vliegen. Op die luxe manier zal hij vips naar wielerkoersen vervoeren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden