Column Wat is daar nou erg aan

Bufferzones zijn het enige antwoord op de intimidatie en provocatie die gepaard gaat met een demonstratie

Tegenstanders van praktijken die zij schandalig achten, zoeken tegenwoordig wel heel nadrukkelijk de confrontatie. In mei bezetten activisten van ‘Meat the Victims’ een varkensstal in Boxtel, vorige week deelde Pegida-man Edwin Wagensveld voor een Eindhovense moskee flyers tegen uit tegen ‘islamisering’, waarna hij trouwens hardhandig werd weggejaagd.

En dan zijn er nog de pro-life-activisten die vrouwen aanklampen bij abortusklinieken. Zij worden als zo intimiderend ervaren, dat een meerderheid van de Tweede Kamer bufferzones voor die klinieken wil instellen.

Maar wat is er precies zo ergerlijk aan dit soort acties, die bij alle evidente verschillen ook veel gemeen hebben? We hebben in Nederland toch allemaal het recht tot demonstreren, zoals Pegida-voorman Edwin Wagensveld altijd graag benadrukt? Wordt met buffers voor demonstranten de vrijheid van meningsuiting niet aangetast?

Nou, zo eenvoudig ligt het dacht ik niet. Zeker: in Nederland mag je vinden én zeggen dat een landgenoot iets doet (of iets is) dat verboden zou moeten worden: moslim zijn, varkens houden, abortus plegen. Maar Pegida, ‘Meat the Victims’ en organisaties als ‘Schreeuw voor Leven’ doen wel meer dan hun mening ventileren, hoe verschillend hun motieven verder ook mogen zijn.

Deze activisten gaan namelijk ongevraagd op bezoek bij hun tegenstanders, bij voorkeur op terrein dat voelt als veilige zone, als eigen territorium, en dat soms ook is. Ze posteren voor de moskee, bij de abortuskliniek en zelfs op het erf van de varkensboer.

Maar waarom zou je een clubje mensen opzoeken, als je helemaal niet van plan bent te luisteren naar hun argumenten?

Want luisteren willen deze activisten duidelijk niet. Ze menen achtereenvolgens dat de vrouw ‘omgepraat’ moet worden, nadat ze al tot abortus heeft besloten, dat de veehouder ‘groente moet gaan verbouwen’ (zoals Meat the Victims verkondigt) en dat Nederland moet strijden tegen islamisering, wat gewoon wil zeggen dat moslims hier niet welkom zijn.

Dat is wel een heel wankele basis voor een constructief gesprek. Dergelijke standpunten (‘Abortus is moord’) getuigen in feite bij voorbaat van gebrek aan respect voor de complexe keuzes, overwegingen en overtuigingen van varkenshouders, zwangere vrouwen, moslims. En ja, dan voelt zo’n ongevraagd bezoekje toch eerder als provocatie.

Maar provocatie, al snel uitmondend in een relletje, is natuurlijk ook waar deze activisten op uit zijn, misschien met uitzondering van ‘Schreeuw om Leven’. Niets kan Pegida-voorman Wagensveld zo tevreden gestemd hebben, als weggejaagd te worden door een meute hoodies met mediterraan voorkomen; de beelden waren meteen een hit op Twitter, en een bevestiging van het gelijk van Pegida. En voor ‘Meat the Victims’ was het weer gratis propaganda dat hun auto’s door boze boeren in de greppel werden geduwd. Alsof daaraan helemaal niets ergs voorafgegaan was.

Meer bufferzones, dat lijkt me voorlopig het enige antwoord op dit type intimidatie en provocatie. Demonstreren doe je maar voor het stadhuis.

Wat is daar nou erg aan? Leonie Breebaart onderzoekt in haar column de actualiteit op filosofische wijze. Lees meer columns op trouw.nl/leoniebreebaart.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden