Bryna Hellman: Een geweldige speech van Obama

Luisterend naar Barack Obama moest BrynaHellmann, denken aan eerdere presidenten die ze meemaakte: Roosevelt en Kennedy.

Midden in de nacht is de Nederlandse televisie voor de verslaafden: TelSel, bodybuilding, blote boorsten, en de primary elections in Amerika. Zondagochtend 27 januari, drie uur Hollandse tijd en 21 uur in South Carolina, werd het resultaat van de primary in South Carolina op CNN bekend gemaakt. Zoals u inmiddels weet, heeft Barack Obama de meeste gedelegeerden vergaard. Twee keer zo veel als Hillary Clinton, drie keer zo veel als John Edwards.

Net op tijd maakte ik mijn tv aan om zijn winnaars-speech te horen. Hij stond op een podium, zijn vrouw en enkele aanhangers achter hem, en keek uit op een zaal vol lachende, klappende, enthousiaste jonge mensen die met borden zwaaiden: CHANGE WE CAN BELIEVE IN en STAND FOR CHANGE.

Ik zat te kijken met een gevoel van bewondering. Zeven jaar lang heb ik mijn oren en ogen dicht gehouden elke keer dat Bush op de tv verscheen, om zo zijn voorgekookte speeches niet te moeten horen en zijn altijd misplaatste glimlach te moeten zien, Nu zat ik te luisteren naar een intelligente, welsprekende, vastberaden jonge man en te kijken naar de blanke en zwarte jonge mensen die schouder aan schouder in de zaal stonden te luisteren.

‘Er zijn jongeren en ouderen, rijken en armen,’ zei hij. ‘Ze zijn zwart en wit, Latino en Aziatisch en Indiaans. Het zijn Democraten uit Des Moines, onafhankelijken uit Concord en ja, enkele Republikeinen van het platteland van Nevada. En we hebben jonge mensen uit het hele land die tot nu toe nooit een reden hadden om mee te doen.’ En het is, zei hij: ‘de meest diverse coalitie van Amerikanen die we in lange tijd hebben gezien’,

Door steeds ‘wij’ en ‘ons’ te zeggen, steeds onderbroken door scanderende aanhangers, heeft Obama deze onverwachte uitslag geschilderd als slechts de eerste stap in een moeilijke campagne die ervoor zou zorgen dat ‘wij’ eindelijk zouden worden gehoord. Hij praatte zonder aantekeningen, zijn stem kalm maar ernstig, hij gebruikte geen grote woorden maar ook geen simplificaties. Vooral beloofde hij niet dat met ‘onze’ overwinning alle problemen zullen worden opgelost. Ik dacht: ‘Als hij zo kan denken en praten, dan kan hij alles leren om een groot president te worden.’

Als kind heb ik één president gekend: Franklin Roosevelt. Ik vereerde hem. Op de dag van zijn inauguratie waren er miljoenen werklozen Amerikanen, de banken waren failliet, de dollar waardeloos. In een lange rede somde hij de problemen op en legde hij uit welk beleid zijn regering zou volgen. Hij zei: ‘We need not shrink from honestly facing conditions in our country today. This great nation will endure, as it has endured, will revive and will prosper. So, first of all, let me assert my firm belief that the only thing we have to fear is fear itself.’ 'We moeten niet terugschrikken voor het eerlijk onder ogen zien van de toestand van ons land vandaag de dag. Deze grote natie zal standhouden, zoals ze heeft standgehouden, zal herleven en floreren. Dus laat mij allereerst mijn vaste geloof belijden dat het enige dat we moeten vrezen, de vrees zelf is.'

Een generatie later heeft John Kennedy ook een historische inaugurele rede gehouden. De koude oorlog overheerste niet alleen de politiek maar ook de economie. Het ‘terrorisme’, de Red Scare, kwam toen vanuit de Soviet-Unie en er waren Amerikanen die in ‘Better dead than Red’ geloofden. Tijd voor inspirerende woorden: ‘Let us begin anew remembering that civility is not a sign of weakness... Let us never negotiate out of fear, but let us never fear to negotiate. And so, my fellow Americans, ask not what your country can do for you; ask what you can do for your country. My fellow citizens of the world, ask not what America will do for you, but what, together, we can do for the freedom of man.' 'Laat ons weer ons herinneren dat wellevendheid geen tijden is van zwakte... Laat ons nooit onderhandelen uit vrees, maar laten we nooit bang zijn om te onderhandelen. En dus, mijn mede-Amerikanen, vraag niet wat je land voor jou kan doen; vraag wat jij kunt doen voor je land. En mijn mede-wereldburgers, vraag niet wat Amerika zal doen voor jou, maar wat wij samen kunnen doen voor de vrijheid van de mensheid.'

Nu is het weer een moelijke tijd, misschien de moeilijkste in de geschiedenis van Amerika. In de komende maanden kan de Bush-regering een nucleaire oorlog in het Midden-Oosten onketenen en meer en meer beperkingen opleggen aan de vrijheid van meninguiting en handelen van de burger. Totdat zijn regering zichzelf herkiest. Je hoeft niet een conspiracy nut te zijn om je zorgen te maken. Maar in hun tijd veranderden Roosevelt en Kennedy Amerika en, zodoende, de wereld. Of Obama de kans krijgt het ook te doen – en óf hij het dan doet, dat zullen we zien. In elk geval, het was one hell of a speech!

Bryna Hellman is geboren in de staat New Jersey in de VS. Ze woont in Amsterdam en is woordvoerder van de Nederlandse afdeling van Democrats Abroad. Dit artikel heeft ze op persoonlijke titel geschreven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden