Bruut verjaagd van voorouderlijke grond

Nederlandse waarnemers waren getuige van geweld door Joodse kolonisten tegen Palestijnen. Pas als dat geweld ophoudt, is er volgens Piet Kruizinga een basis voor vrede.

Enkele maanden geleden zijn de onderhandelingen tussen de Israëliërs en de Palestijnen begonnen. Weer begonnen, want er zijn al zoveel pogingen gedaan om een einde te maken aan dit langlopende conflict. Al een paar keer zijn de besprekingen in gevaar gebracht door een Israëlisch besluit om de illegale nederzettingen op de Westelijke Joraanoever uit te breiden. Dat riep voorspelbare reacties op: Palestijnse woede en internationaal onbegrip.

De afgelopen maanden was ik namens KerkinActie samen met Jennifer van Werkhoven ter plekke. We namen deel aan een project van de Wereldraad van Kerken om mensenrechtenschendingen in Oost-Jeruzalem en op de Westbank waar te nemen en daarover te rapporteren aan de verantwoordelijke instanties. Dat gebeurt op een heel basale manier: samen met de gewone mensen op de plekken waar het nogal eens uit de hand loopt.

We werden veelvuldig geconfronteerd met de negatieve gevolgen van de nederzettingenpolitiek van de Israëlische regering. Niet op politiek gebied, maar in de harde werkelijkheid van alledag. Die politiek houdt in dat de nederzettingen en de daar wonende kolonisten een bijna onaanraakbare status hebben. Anders gezegd: ze kunnen doen en laten wat ze willen en leger en politie zijn niet in staat of van plan om dat te stoppen. Nu moet ik eerlijk zijn: niet alle kolonisten maken zich schuldig aan excessief geweld tegenover de Palestijnse bevolking, maar met name de zogenaamde religieus-nationalisten. Bij het geweld dat zij gebruiken moet je denken aan lichamelijk geweld tegen herders en boeren en het in de brand steken van olijfbomen en andere gewassen. Dat alles onder het motto: God heeft dit land, dit Judea en Samaria, aan het Joodse volk beloofd en dus moeten de anderen, die hier niet horen, maar oprotten. Goedschiks of kwaadschiks. Zoals ons kort geleden overkwam.

Amandelen
We gingen een veld in om amandelen te oogsten. Voor de boer waren die amandelen niet het belangrijkste. Maar hij kon een uurtje op het land van zijn voorouders zitten, de grond waarmee hij zich verbonden voelt. Samen met de boer bleven we even staan onder enkele olijfbomen. Voordat we door hadden wat er aan de hand was, riep de boer "Run!" In een ooghoek was iemand in een witte mantel te zien. Toen we nog eens keken, zagen we pijpenkrullen en een keppeltje. We kozen eieren voor ons geld en renden achter de boer aan. Niet snel genoeg, want een van ons werd geraakt door diverse stenen ter grootte van een flinke appel.

Na een paar honderd meter durfden we stil te staan en foto's te maken. We waren aangevallen door acht in het wit geklede kolonisten. De jongste zal een jaar of elf, twaalf geweest zijn. We liepen terug naar de rand van het dorp. Het leger was inmiddels gearriveerd.

De officier belde de boer op en vroeg hem te komen. We vergezelden de boer op weg naar de legervoertuigen beneden aan de weg. De soldaten spraken eerst met de boer en toen met met ons.

"Jullie kunnen het veld ingaan, wij zijn hier om jullie te beschermen", zei de legerofficier. We vroegen aan hem of ze ook arrestaties hadden verricht. Nee, dat hadden ze niet gedaan. De kolonisten waren teruggedreven in de nederzetting en we konden een officiële klacht indienen bij de politie in een naburige nederzetting zeiden ze.

Wat wij die dag meemaakten is geen uitzondering. Talloze keren maakten wij dit in de afgelopen drie maanden mee. En voor ons is het dan ook duidelijk geworden: zo lang de Israëlische regering onmachtig of onwillig is om aan dit buitensporige kolonistengeweld een eind te maken, zal er geen rechtvaardige vrede komen in Israël en Palestina.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden