Brutus

Anniek van den Brand is moeder van twee kinderen. (Merlijn Doomernik)Beeld Merlijn Doomernik

Het was een gok: midden in de zomer met twee kinderen Rome aandoen. Maar met een graad of 28 was de stad ons genadig. De Lonely Planet wijdde zowaar wat alinea’s aan de combinatie kinderen en Rome, en beval van harte een film aan. Daarin zou de historie van de Eeuwige Stad in vogelvlucht voorbij komen.

Dat leek een goede voorbereiding op een flinke portie cultuur en geschiedenis. Voor de kinderen werd het uitstapje een licht traumatiserende ervaring. Dochter zette het al op een gillen toen ze in de hal van de bioscoop werd toegesproken door een borstbeeld van Bernini. Het werd er niet beter op toen de bioscoopstoeltjes vervaarlijk heen en weer bewogen bij iedere tijdsprong die in de film werd gemaakt. Nadat er koude lucht tegen haar benen blies precies op het moment dat er op het doek duizenden ratten voorbij renden, bedaarde ze niet meer.

Pas bij de uitgang zag ik dat ook zoon, doorgaans niet voor een kleintje vervaard, een beetje bleek om de neus zag. Ik vroeg wat hem scheelde. Het was de dood van Julius Ceasar. Zoon kon er niet over uit. „Verraden en vermoord door zijn beste vrienden.” Het leek me het perfecte moment om hem Julius Ceasars befaamde woorden bij te brengen: ’Ook gij, Brutus?’ Zoon keek me glazig aan en vroeg of we nu alsjeblieft een ijsje konden eten. Of mocht dat pas als we ’al die oude zooi’ hadden bekeken?

Van Rome vlogen we terug naar Amsterdam alwaar na korte tijd de school zou beginnen. Twee dagen tevoren hoorden we dat de eerste schooldag was verschoven naar dinsdag. Vanwege asbest dat verwijderd moest worden. Op maandagavond om kwart over tien kwam er een telefoontje dat het gebouw ook dinsdag niet kon worden vrijgegeven. Hoe de rest van de week eruit zou zien, was nog onduidelijk; misschien begon de school op woensdag, misschien ook niet. En of we onze kinderen slechts in geval van hoge nood wilden brengen – de leerkrachten wisten ook niet goed hoe de dag door te komen zonder lessenaartjes, boeken en ander lesmateriaal.

Dinsdag kwam er een mail dat het ook woensdag niet zou lukken. Woensdag bleek dat we de hele week maar moesten vergeten. Dochter moest er van huilen, zoon vond het prima. Nu valt er met behulp van oma’s, hier en daar een oppas en flexibele werkgevers een hoop te regelen. Maar het houdt ergens op. Bij mij was dat op donderdagochtend. „Kom”, zei ik tegen zoon, „we gaan naar school.” „Er is geen school”, zei zoon. „Toch gaan we”, zei ik. Zuchtend schoof hij zijn dekbed opzij. „Ook gij, Brutus”, mompelde hij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden