BRUNO MüGRET - Geslepen kameleon van extreem-rechts

Het was wellicht beslissend voor de toekomst van de gevestigde rechtse partijen in Frankrijk, en ook voor de toekomst van het extreem-rechtse Front National. Bruno Mégret, tweede man van het FN, nam vorige week maandag in het Politburo het woord. De eis 'nationale voorkeur' moeten we laten vallen, opperde hij.

Dit geliefde thema van het FN zou een te grote barrière vormen voor de liberale UDF en de neo-gaullistische RPR. Een uitgestoken hand na de regionale verkiezingen zou zo geen effect sorteren. Aldus geschiedde. Gekozen Frontisten in de regionale raden besloten daarop UDF- of RPR-kandidaten te steunen voor het presidentschap in ruil voor lagere belastingen en meer veiligheid, eisen waar zelfs de meest gematigde rechtse politicus geen buil aan zou vallen.

De dijk tussen het Front en rechts was daarmee gebroken. Vijf UDF-presidenten aanvaardden de uitgestoken hand, met als gevolg enorme ruzies binnen de rechtse partijen tussen voor- en tegenstanders van FN-steun. Een electroshok die de politiek op zijn kop zet, commentarieerden Franse kranten. De UDF, ooit door Giscard d'Estaing opgericht, lijkt nu te imploderen.

Het was het werk van het brein van het Front National, Bruno Mégret (48), de grote winnaar in de Franse politiek afgelopen weken. De toekomst van zijn partij ziet er rooskleuriger uit dan ooit. De maire consort, echtgenoot van de burgemeesteres van Vitrolles, Cathérine Mégret-Rascovsky, slaagde erin zijn partij van vreemdelingenhaters uit het isolement te halen.

Met zijn recept voor de toekomst lijkt hij zijn positie als erfgenaam van Jean-Marie Le Pen te hebben veiliggesteld. Het FN zou daarmee een 'beschaafd' gezicht krijgen, een leider die niet in driftbuien uitbarst, niet zoals zijn baas hardop zegt dat 'de holocaust een detail in de geschiedenis is', maar die de xenofobe en fascistische ideeën van het FN subtiel wil uitdragen.

Mégret is een gevaarlijk man, wellicht gevaarlijker dan zijn baas. Hij is een politiek dier, en bovendien intelligent. De ingenieur verschilt in alles van Le Pen. Hij is klein en miezerig, bescheiden en verlegen, flemerig en correct, immer netjes in het pak en keurig in zijn taal. Hij provoceert niet zoals zijn baas, maar gaat als een mathematicus te werk. Mégret wil af van het protestpartij-imago. Het FN moet een echte politieke partij worden, niet meer alleen vanaf de zijlijn kankeren en de draak steken met corrupte politici en immigranten. Nee, een partij die Frankrijk van binnenuit zuivert van verderfelijke (lees: buitenlandse) invloeden. En dat met behulp van andere partijen zolang het FN het niet alleen af kan.

Vitrolles, de gemeente ten noorden van Marseille, is Mégrets laboratorium. De politie is er uitgebreid, tegenstanders in het korps zijn vervangen of weggepest, de agenten dragen nu zwarte uniformen, een café voor jongeren is gesloten, en voor ieder kind dat uit een Frans of Europees huwelijk wordt geboren is ruim 1 600 gulden beschikbaar als allocation municipale de naissance. Mégret zwaait er zelf de scepter als woordvoerder van mevrouw de burgemeester. Zijzelf is vanwege haar zwangerschap al vijf maanden niet meer verschenen op het stadhuis. Hoe is deze Mégret, kind uit een ogenschijnlijk goed nest, terechtgekomen bij het FN?

Als tienjarige speelt hij graag 'regerinkje' met zijn drie jongere zusjes. Bruno is altijd de baas. Vader Jacques Mégret, een centrist volgens Bruno, is lid van de Conseil d'ütat (Raad van State) in Parijs en werkt een tijd bij de bekende socialistische minister Gaston Defferre. Als tienjarige gaat Bruno in Brussel, waar vader de Europese Gemeenschap dient, naar de Europese school. Hij is een ijverig leerling, in zijn vrije tijd gaat hij naar de padvinderij, waar hij in de 'Everzwijnenpatrouille' leert wat discipline is. Dan al toont hij een overdreven bewondering voor zijn moederland Frankrijk. Pa wil dat Bruno zijn opleiding vervolgt in Parijs. Hij gaat wonen in een katholiek internaat in het Quartier Latin en bezoekt het prestigieuze Lycée Louis-le-Grand. Als 19-jarige beleeft hij daar het woelige 1968. Bruno houdt zich afzijdig, ook al zijn de meeste klasgenoten in rep en roer. Het jaar erna gaat hij naar de ücole Polytechnique, de eliteschool die Bruno vooral trekt vanwege de daar heersende militaire discipline. Als ingenieur bekwaamt hij zich verder aan de Californische universteit van Berkeley. Bruno rookt er zijn eerste, en laatste stickie. Terug in Parijs in de woelige jaren zeventig bewoont Bruno met vrienden een groot appartement. Er wordt veel gefeest en gediscussieerd. “Ik voelde me er op mijn gemak, ook al was ik anders”, zegt Mégret later. “Ik heb een zekere capaciteit me aan te passen en mezelf te blijven.” Zijn echte vrienden ontmoet hij in de Club de l'Horloge, waar wordt gedebatteerd over vernieuwing van rechts. Daar ontmoet hij mensen als Yvan Blot en Jean-Yves Le Gallou, nu beiden hoog binnen het FN. De Club ontwikkelt een 'nieuwe conceptie van de mens die steunt op biologie, genetica en ethologie'. Bruno, door zijn vrienden de 'kleine korporaal' genoemd, leest veel over Napoleon Bonaparte, een man naar zijn hart. Als ambtenaar op het minister van ontwikkelingssamenwerking reist hij naar Afrika. Hij houdt ervan de 'grandeur' van Frankrijk uit te dragen. Hij wordt lid van de RPR en als dertigjarige in het centraal comité gekozen van deze neo-gaullistische partij. Bij de parlementsverkiezingen van 1981 neemt hij het in zijn district op tegen de socialist Michel Rocard, Bruno komt op een respectabele 26 procent van de stemmen. Maar hij vindt het te weinig, verlaat de RPR, richt zijn eigen Comité voor Republikeinse Actie (Car) op. De Car slaat niet aan, Bruno gaat in 1985 aan tafel zitten met Jean-Marie Le Pen, wordt onder de noemer RN tot afgevaardigde van Isère gekozen. Le Pen benoemt hem in 1987 tot chef van zijn presidentiële campagne. Hij krijgt de leiding over de propagandamachine van het Front. Zijn positie wordt versterkt als in 1988 Le Pen 14,4 procent van de stemmen behaalt. Zijn ster blijft rijzen en na de overwinning van zijn vrouw in Vitrolles in februari 1997 wordt zijn positie als tweede man bevestigd op het FN-congres in Straatsburg. Hij kiest voor modernisering. Zonder samenwerking met andere partijen kan nooit politieke macht worden verkregen, is zijn motto.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden