Bruggen slaan

Grote beroering gisteren in Huize Ephi. Op de televisie, het internet en de radio defileerden zichtbaar tevreden VVD'ers en PvdA'ers: de formatie was snel gegaan, het akkoord stond er, de fracties stemden als één man. Maar zoals gezegd was in Huize Ephi geen sprake van eensgezindheid. Daar had een schizofrene splitsing plaatsgevonden die in een waar straatgevecht was geëindigd.

Uit de borstkast van de heer des huizes waren twee schaduwen gesprongen. De eerste had lichtgevende contouren, sprak met een stem zo helder als kristal en klapte voordurend in zijn handen. Eindelijk zou het land weer geregeerd worden. In deze crisistijd was dit het beste wat Nederlanders kon overkomen. Twee verantwoordelijke jonge politici hadden de ernst van de situatie goed ingeschat en al hun energie gebruikt om, na een instabiele periode van tien jaar, de natie zijn evenwicht terug te geven. De nodige hervormingen zouden nu eindelijk doorgang vinden en Nederland zou in Europa met opgeheven hoofd en een begrotingstekort van minder dan drie procent een glansrijke rol spelen.

De tweede schaduw was pikzwart, behaard en snotterig, en bromde met een rauwe stem. Hoezo verantwoordelijke politici? Het waren vooral de grenzeloze persoonlijke ambities van Rutte en Samsom die ongeschonden uit de kruideniersweken van onderhandelingen waren gekomen. De eerste wenste boven alles naar zijn geliefde Torentje terug te klauteren. Als hij daarvoor een PvdA-kontje of een PVV-rug moest gebruiken, zo zij het. De tweede zag deze hybride mengelmoes van water en vuur als een opstapje naar zijn gekoesterde droom: toetreding tot een volgende regering die zijn naam eindelijk zou dragen.

De zwarte schaduw begon wild te gebaren. Dit waren de laatste twee overgebleven gebruikers van de Haagse ondergrondse parkeergarage waar gestolen stemmen werden bewaard. Nu waren ze naar de bovenwereld geklommen om het grootste kiezersbedrog uit de vaderlandse geschiedenis te paraferen. De ene, die ooit zei dat de hypotheekrenteaftrek bij hem in goede handen was, had ineens twee grote gaten vol 'concessies' in plaats van handen. De andere die in zijn programma had staan dat Nederland niet verder bezuinigt op ontwikkelingssamenwerking en dat 'de één miljard allerarmste wereldburgers de kans verdienen zich aan de armoede te ontworstelen' was er nu met een deel van de spaarpot van die allerarmsten vandoor gegaan.

De witte schaduw zuchtte dat het mechanisme van geven en nemen soms wreed kon zijn, maar dat er, als deze stabiele regering over vier jaar nog bestond, er bruggen waren geslagen naar de toekomst. Bruggen slaan? grijnsde de zwarte schaduw, ja, maar dan uitsluitend tussen de apparaten van die twee partijen. Daarom ook was het motto van wijlen Jacobse en Van Es beter op zijn plaats geweest: 'Samen voor onze eigen.' En bovendien, wat geldt in religieus opzicht geldt, aangepast, ook in de politiek: twee concepten op een kussen daar zit de duivel tussen.

Er ontstond vervolgens een worsteling tussen de twee schaduwen en terwijl op tv Rutte en Samsom een vriendelijke brug naar elkaar sloegen, bleef het nog lang onrustig in Huize Ephi.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden