Bruce Springsteen is samen met zijn fans bedaagd geworden

ROTTERDAM - Hoeveel rock 'n roll is er in de nadagen van de American dream nog nodig om de boodschap van verdrukking - nog net voorzien van een sprankje hoop - bij het publiek naar binnen te hameren? Geen, vindt Bruce Springsteen en daarom vraagt hij zondagavond in de volgepakte Rotterdamse Doelen vooral om rust bij het luisteren naar zijn liederen. Hij zit alleen in het donker, de bekende spijkerbroek, gitaar en af en toe een mondharmonica, ergens een monotone synthesizer. Het uitbundige zit in de lichtjes van de techniek.

BARBARA BERGER

Het is even wennen. Een avond Springsteen, dat was toch altijd swingen, je vrij en tegelijk geëngageerd voelen niet alleen met je eigen droom, maar vooral ook met die van anderen. Op zijn knallende ritme meerijden naar alle uithoeken van de Amerikaanse onderkant en daarbij ook nog jezelf vinden. Je gezamenlijk opwinden over ex-president Reagan die het aandurfde het befaamde 'Born in the USA' - een aanklacht tegen de Vietnamoorlog - vanwege de aansprekende titel te misbruiken als propaganda in zijn politieke campagnes. En dan krachtig en naswingend naar huis gaan, want met Springsteen was je nooit meer alleen. Dat kon in de grote vrije ruimte van de Ahoy'-hallen, waar het dringen en swingen was bij de vorige concerten van de Amerikaan.

In de Doelen zijn er nu genummerde plaatsen, en de vrouw naast me vindt het eigenlijk wel prettig dat er niemand meer zomaar op haar plaats kan gaan zitten als ze even weg moet. Ze vindt Bruce Springsteen 'een Bob Dylan die kan zingen'.

Het publiek is overwegend rond de veertig, en valt op door onopvallendheid. Hoog spijkerbroekgehalte, af en toe een progressieve oorbel in 's mans oor. Men zit rustig, juicht pas als er tussendoor even een bekend nummer van vroeger klinkt, zoals een nieuwe en heel mooie versie van 'Born in the USA'. Of lacht als de kort geleden gescheiden Springsteen duidelijk breekt met zijn imago als familyman en een van zijn vele toespelingen op seksuele fantasieën maakt. Springsteen zingt veel liederen van zijn nieuwe cd, 'The Ghost of Tom Joad', een eigentijdse referentie aan de 'Grapes of Wrath' van John Steinbeck over de lotgevallen van een boerengezin dat tijdens de grote depressie de trek richting het beloofde Westen maakt.

Na ruim een uur een beetje wegzakken in de eigen gedachtenwereld en wennen aan het zwaar Amerikaans accent wat essentieel is omdat het woord bij de nieuwe Springsteen belangrijker is dan de muziek, volgt het prachtige 'Sinaloa cowboys' van de nieuwe cd. De duidelijke taal over de dood in een drugslaboratorium van een jonge Mexicaan die illegaal de grensrivier overstak, kan ik niet meer van me af laten glijden. Daarna kan ik hem volgen, hebben zijn teksten me te pakken, zoals vroeger zijn rock.

Toegift

Pas bij de toegift speelt hij specially for my old fans een paar nummers van onder meer zijn eerste lp 'Born to run'. Het publiek rent dwars door de rijen heen naar voren, swingt en zingt mee. Alleen de aanstekers in de lucht zijn er niet. En het duurt ook niet meer zo lang. Dan - met honderden zoeken naar de snelste uitgang uit de parkeergarage en niks met z'n allen de wereld verbeteren - blijft het beeld hangen dat Bruce Springsteen zelf zo cynisch gebruikt om een liedje over liefde aan te kondigen: “They love each other, they're tryin' hard, but something is missin'.”

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden