Bronzen triomf Gravenstijn

Met de terugkeer van Deborah Gravenstijn is de smalle top bij de judovrouwen een medaillekandidaat voor de Spelen rijker. Tijdens de open NK vierde ze in de schaduw van de winnende Edith Bosch en Françoise Harteveld haar brons als een triomf.

ROTTERDAM - Bondscoach Marjolein van Unen hoorde het haar oude leermeester Chris de Korte zeggen: ,,Omdat je een verleden hebt, kan je in het heden handelen.''

Met de volharding die ze nu in Deborah Gravenstijn herkent, bleef Van Unen in haar eigen zegerijke judoloopbaan in weerwil van een rugblessure maar doorgaan. ,,Tot die rug totaal naar de knoppen was, daarmee komt het nooit meer goed.''

De afgelopen maanden fungeerde de Zeeuwse coach als handrem op Gravenstijn, zodra het ongeduld in een lange revalidatieproces de overhand kreeg. Tien maanden lang nam de vice-wereldkampioen in de -57 kilogramklasse niet aan wedstrijden deel.

Nadat Gravenstijn vorig jaar derde was geworden bij de EK in Maribor, onderging ze een knie operatie. Daarop volgde in september een ingreep aan haar linkerschouder, die met enige regelmaat uit de kom schoot. De van nature al rusteloze judoka voelde zich in de periode als een gekooid roofdier. ,,Het was alsof ik maanden op bed moest liggen, terwijl door mij hoofd spookte: ik wil, ik wil, ik wil.''

,,Ik herken dat gevoel'', zegt Van Unen, die het talent in die tijd nauwlettend volgde en begeleidde. ,,Ze heeft vaak getwijfeld of ze het juiste judogevoel nog wel had. Terwijl ik mocht willen dat iedereen dat zo heeft ontwikkeld zoals Deborah.''

,,Ze wilde te snel de inhaalslag maken, terwijl ik weet dat je dan tegen nieuwe problemen oploopt. Ik moest haar constant voorhouden geduld te hebben. Het is moeilijk om zo'n gedreven iemand op de plaats te houden.''

Zaterdag bleek de blijmoedigheid van Gravenstijn ongebroken. Ofschoon ze wedstrijdconditie ontbeerde, vocht ze zich op wilskracht naar de halve finales, waar ze strandde op de Belgische Lomba. Uitgeput legde ze zich neer voor een middagslaapje om vervolgens de Tsjechische Soukalova in de strijd om de derde plaats met een vol punt te verslaan. ,,Ik ben nooit echt blij geweest met brons, dit is de eerste keer''

De 28-jarige Rotterdamse, die Surinaams, Indiaas en Duits bloed door de aderen heeft stromen, heeft de moed nooit opgegeven. Daarvoor is ze te druk geweest om een zo compleet mogelijk begeleidingsteam om zich heen te verzamelen. Een initiatief dat in haar ogen nog te weinig navolging vindt.

Clubcoach Jan de Rooy is de eerste om toe te geven dat hij alleen de wijsheid niet in pacht heeft. Daarom zegt hij er geen moeite mee te hebben dat binnen het zogeheten Deb-team Marjolein van Unen een belangrijke rol speelt. De Rooy of Van Unen zal coördinator worden van het begeleidingsteam dat verder bestaat uit psycholoog Jan Loohman, krachttrainer Hans Kroon, fysiotherapeut Jan Hermens, NOC-NSF-begeleidster Ilja Keizer, videoanalist Ron van der Veken en manager Ardie den Hoed.

Een hoofdsponsor om haar 30 000 euro kostende olympisch project is er niet. Wel heeft Gravenstijn zes subsponsors aangetrokken, waarvan de laatste werd gepresenteerd vlak voor haar comeback in Rotterdam. Haar eigen inkomen is verzekerd door de luchtmacht in Gilze-Rijen waar de judoka werkzaam is als fysiotherapeut.

De speciale band die Van Unen heeft met Gravenstijn, stamt uit de voorbereiding op de Olympische Spelen van Sydney, waar de judoka vijfde werd. Om haar gevreesde concurrent Jessica Gal te ontlopen, koos de judoka toen voor de klasse -52 kilogram. Van Unen: ,,Ze moest constant zwaar afvallen. Dan zie je wat een spirit en doorzettingsvermogen zij heeft. Het is een genot om met zo iemand te mogen werken.''

In Rotterdam kwam de wilskracht weer boven. Tweemaal moest Gravenstijn diep in de reserves van haar energiebronnen tasten om een partij in de verlenging te beslissen. ,,Voor het toernooi voelde ik me ontspannen'', aldus Gravenstijn. ,,Maar toen ik voor de eerste partij op de mat stond, sloeg alles dicht. Ik heb alles op wilskracht gevochten. In de laatste partij had ik kramp in mijn handen.''

Met haar geslaagde rentree ligt de weg naar olympische kwalificatie weer open. In mei is de EK een opwarmertje voor de WK in september in Osaka, waar een plaats bij de beste vijf wordt geeist voor olympische nominatie. Ze krijgt dus nog even de tijd. ,,Het duurt nog zeker drie maanden voordat ik weer echt topfit ben.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden