Bronkhorst is terug: een jeugdige reikhalzende sprankeling

Seule
Truus Bronkhorst. Tournee t/m voorjaar 2013, zie www.nieuwwest.com.

Als iemand na jaren van afwezigheid het podium weer opgaat, is de vraag: hoe relevant is deze comeback? Truus Bronkhorst deed het na zeven jaar aanvankelijk schoorvoetend in 'Dallas', de voorstelling van haar echtgenoot Marien Jongewaard van Nieuw West, en nu dan voor 'het echt' in het dansprogramma 'Seule', met zestien studenten van Fontys dansacademie.

Die samenwerking met de jonge generatie blijkt cruciaal in Seule, want het geeft de intense dans van veteraan Bronkhorst (1951) - grijs rattenkopje, zwart onderjurkje op een door dans verhard lichaam - een jeugdige, reikhalzende sprankeling. En het beantwoordt meteen de vraag of het belangrijk is dat oudere danskunstenaars actief blijven: ja, zo iemand als Bronkhorst blijft relevant, als is het alleen maar om de jonkies te laten ervaren dat dans méér behelst dan strak getimede passen.

Tot de eerste helft van de jaren negentig maakte Bronkhorst soloperformances rond vrouw-zijn, kracht, en eenzaamheid. Daarna choreografeerde ze samen met Marien Jongewaard emancipatoire groepsstukken met thema's als seksuele vrijheid en machtsmisbruik. Totdat in 2005 de subsidie stopte en Bronkhorst een depressie kreeg. De danswind waaide uit een andere richting: esthetisch, of juist heel conceptueel. En Bronkhorst is nooit een dansmaakster geweest 'van het mooie' of van de vage ideeën; haar dans is rauw, uitgesproken, expressief - 'De schreeuw' van Munch, langgerekt.

Seule bevat onder andere een weerspannig duet met een jonge danser, een extreem dynamisch groepsstuk voor de studenten, maar de aandacht gaat vooral naar Bronkhorsts solo's, samengesteld uit eerdere producties. Ze vormen een spervuur van emoties, soms larmoyant, die in ons tijdsgewricht zo nu en dan anachronistisch aandoen. Dat de dans van toen op het lichaam van nu logischerwijs een beetje knelt, is niet erg, want je blíjft naar Bronkhorst kijken. Ze lacht, ze huilt, powerwoman en kwetsbaar tegelijk. Geen moment is nep.

Toch is Seule ook wat tragisch. Pezige armen reiken uit naar haar publiek, om zichzelf daarna troostrijk te omarmen. In een scène beschimpt Bronkhorst zichzelf. Een danseres die tegen de klippen op danst, knokt voor haar kunst, bang is voor vergetelheid. En ze ís er weer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden