Broer

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

In de keuken smeren een man en vrouw een middagboterham. Op tafel een stuk kaas, een halfje bruin en een pot pindakaas.

"Fijn dat je vanmiddag kon komen", zegt de vrouw. Ze draagt een makkelijke broek met een dik vest en is midden in de zestig. "Mijn vader is vannacht in het verpleeghuis overleden. We waren erbij en wilden eerst nog even een paar uur slapen."

Haar man, zijn haar is nog nat van het douchen, snijdt op een bord een bruine boterham met kaas in vier stukken en zet het bord liefdevol voor haar neer.

"Moet er nog iemand anders bij deze bespreking zijn?" vraag ik.

"Nee, wij doen het. We hebben vanochtend ruzie gehad met mijn broer. Dus die is er niet bij", zegt de vrouw. Ze trekt haar vest nog iets steviger om zich heen.

"Haar vader zat al jaren in het verpleeg-huis", zegt haar man. "Hij was flink dement. De laatste weken ging het op en af."

"Vannacht om een uur of drie kregen we een telefoontje", zegt de vrouw. "U moet komen, want het loopt nu echt af, zeiden ze. We hebben snel iets aangetrokken en zijn vertrokken. Op weg naar het verpleeghuis komen we langs het huis van mijn broer. Hij leeft alleen in ons ouderlijk huis. Daar is hij nooit weggegaan. Moeder is al een hele tijd geleden gestorven."

"Ik reed", zegt haar man. "Ik ben daar gestopt zodat hij met ons mee kon rijden."

De vrouw vertelt verder: "Ik heb aangebeld, heb staan roepen en heb met de brievenbus geklepperd, maar hij deed niet open. Ik bleef roepen door de brievenbus en klopte op de ramen, maar ik kreeg geen respons. Alles bleef donker."

Op een gegeven moment ben ik gaan toeteren. "Ik dacht: straks zijn we nog te laat", zegt de man.

De vrouw vertelt hoe ze nogmaals hard door de brievenbus riep: "We moeten naar pa." Maar er kwam geen reactie. "Uiteindelijk zijn we met een rotgang naar het verpleeghuis gereden."

"Vader ademde al heel moeilijk toen we daar aankwamen", zegt de vrouw. Ze pakt de hand van haar man. "We hebben niet echt contact meer met hem gehad. Zijn ogen zijn wel nog even opengegaan. Ik had toch het idee dat hij zich ervan bewust was dat we er waren."

Ze valt stil en kijkt haar man aan. Die knikt.

"Rond zes uur vanochtend is hij overleden", vult hij haar op zachte toon aan. "We zijn nog even gebleven. Het verplegend personeel heeft hem verzorgd en netjes aangekleed. Hij ligt er rustig bij."

Toen de zon opkwam, zijn ze terug naar huis gereden. Opnieuw kwamen ze langs het huis van de broer. Die was inmiddels wakker.

"Met een bak koffie in zijn hand deed hij open. 'Pa is dood', zei ik. 'We zijn vannacht al aan de deur geweest, maar je sliep.' Mijn broer zei: 'Ik heb jullie wel gehoord, maar ik dacht: hij gaat zonder mij ook wel dood.'"

Ze kijkt verdrietig naar de boterham voor haar neus. De vier stukjes zijn onaangeroerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden