'Broers ben je, vrienden word je'

Vrienden zijn een apart soort familie. Wat vertellen wij over vriendschappen, en wat zegt dat over ons? Vandaag de broers Marc en Michel de Hond over trouw in voor- en tegenspoed.

Marc de Hond: "Ik heb op dit moment drie goede vrienden, met wie ik niet heel frequent contact heb maar die ik altijd graag zie. Eén sinds mijn lagere schooltijd, één sinds mijn studententijd en één met wie ik mijn bedrijf heb opgezet. Maar de beste vriend gaat al veel langer mee, die ken ik sinds ik vijftien maanden was, en dat is Michel."

Michel de Hond: "Mijn broer is mijn vriend, absoluut. Vroeger hebben we veel ruzie gehad, maar ook toen al veel vriendschap. Mijn vader was vaak aan het werk, mijn ouders waren gescheiden, dus wij waren op elkaar aangewezen. We bezochten dezelfde school, voetbalden samen, zorgden dat we genoeg vermaak hadden. Onze band was altijd al goed, en toen mijn opa en oma overleden, die een soort ouders voor ons waren, zijn we nog meer naar elkaar toegegroeid. Met een gevoel van: Díe zekerheid is weg, maar de zekerheid van elkaar hebben we nog."

Marc de Hond (34) is presentator voor radio en tv en speelt sinds twee jaar in het Nederlands rolstoelbasketbalteam. Ook broer Michel (32) werkt - achter de schermen - voor de televisie en treedt op als presentator bij evenementen. De zoons van opiniepeiler Maurice de Hond groeiden bijkans op in het Hilversumse Mediapark, waar De Hond zijn jongens mee naartoe nam als hij te gast was in televisieprogramma's.

Michel: "Broers ben je, vrienden word je. Dat laatste zijn wij óók geworden. De relatie met een broer kun je voor kennisgeving aannemen; in een vriendschap zit meer groei. Dat kon bij ons omdat we veel dezelfde interesses hebben." Marc: "En omdat we veel tegenslag hebben gehad. Toen Michel één jaar was is onze moeder overleden. Later is mijn vader opnieuw getrouwd, maar hij werkte zo hard dat wij altijd bij onze stiefmoeder waren, of bij opa en oma. Mijn vader en stiefmoeder scheidden toen wij tien en twaalf waren. Er kwamen halfbroers en -zusjes bij, die na de scheiding weer verdwenen uit ons gezin. Het enige dat constant bleef waren wij tweeën. Elk weekend waren we samen bij onze opa en oma, onze hele jeugd."

Het lijkt uitzonderlijk, zo'n hechte band met je broer, maar voor hen voelt die volstrekt vanzelfsprekend.

Michel: "Ik kan die band niet bijzonder noemen; wel heel belangrijk. In mijn achterhoofd weet ik dat de vriendschap die wij hebben, altijd blijft."

Marc: "We hoeven daar ook niet meer in te investeren. De afgelopen tijd ben ik veel weggeweest voor het basketbal en kreeg ik een relatie. Michel is net getrouwd met Daisy. Daardoor hebben we dit jaar veel minder samen gedaan dan voorheen, maar dat maakt niet meer uit voor onze band. Vorig jaar hield Michel een toespraak op zijn bruiloft waarin voor mij alles op z'n plaats viel. Hij zei dat hij nu Daisy trouw beloofde in voor- en tegenspoed, en dat wij dat nooit tegen elkaar hadden uitgesproken maar wel altijd hebben gedaan. Zo is het precies." Want de misschien wel grootste tegenspoed stond hun nog te wachten in hun volwassen leven. Het was Kerst 2002; Marc werd geopereerd aan een tumor op het ruggenmerg. Verder was hij gezond, succesvol in zijn werk en fanatiek als keeper van zijn voetbalteam. De operatie leek geslaagd, maar een veronachtzaamde nabloeding zorgde voor een dramatische complicatie. ¿Michel: "Ik was bij Marc in de kamer toen de dokter binnenkwam en zei dat hij niet meer zou kunnen lopen. Een heel moeilijk moment. Marc lag op zijn buik en zat nog onder de morfine. Ik ben met mijn hand door zijn haar gaan wrijven en heb helemaal niets gezegd."

Marc: "Er was een fout gemaakt, zei de arts, en het zou niet meer goedkomen. Ik weet dat pas sinds ik mijn boek ben gaan schrijven ('Kracht' van Marc de Hond verscheen in 2008, EB) en aan alle betrokkenen vroeg: wanneer was voor jou duidelijk dat het zo ernstig was? Michel zei: de eerste dag al. Bij het schrijven kwam die scène pas terug en moest ik die alsnog verwerken - alsof ik die had verdrongen."

Als Marc even de woonkamer van zijn appartement verlaat, zegt Michel een beetje aangedaan: "Ik kan me nog goed de laatste keer herinneren dat hij heeft gelopen waar ik bij was. Hij was al opgenomen in het ziekenhuis en wachtte op de operatie. Samen liepen we even naar de kiosk; dat was voor 't laatst."

Inmiddels is de rolstoel gewoon geworden, zegt Michel. "Dat was het al snel, ook doordat Marc er zo makkelijk mee omging. Naar de buitenwereld deed hij er volgens mij makkelijker over dan hij het voelde."

Een jaar lang hield hij 'iedereen buiten de deur', vertelt Marc, die weer aanschuift. "Ik had geen tijd voor andere mensen want ik wilde me volledig focussen op mijn herstel. Maar Michel heeft wél alles van dichtbij meegemaakt. Hij kwam dagelijks naar het ziekenhuis en vertelde me hoe het met iedereen ging. Heel fijn om niet telkens te hoeven bespreken hoe het met míj ging, en wat er allemaal niet werkte. En toen ik mijn rijbewijs nog niet terug had, heeft hij mij tijdens mijn revalidatie voortdurend heen en weer gereden." Het herstel is niet gekomen. Marc heeft een dwarslaesie vanaf de borst. Klopt de observatie van Michel, dat hij het daarmee moeilijker had dan hij liet zien? "Ik heb wel gemerkt dat ik, ook door eigen toedoen, snel het label kreeg: Hem is iets naars overkomen, hij gaat daar goed mee om en pakt weer van alles aan. Dat wordt dan het verhaal, maar dat klopt maar gedeeltelijk. Ik heb in mijn boek en op mijn weblog ook de slechte dagen beschreven. Acceptatie is niet iets dat je in één keer bereikt en kunt behouden; je kunt altijd weer terugvallen in het verdriet en in de pijn. Maar ik heb ook allerlei nieuwe uitdagingen gezien, waaruit nieuwe productiviteit is voortgekomen. Zo heb ik een aantal tv- programma's gemaakt over beperkingen.

Tegenwoordig praat ik vaker over de moeilijkheden, ook omdat er dagen zijn dat ik gewoon niets kan vanwege de pijn. Het fysieke probleem maakt me mentaal soms moe, maar ook heel scherp. Ik kan eigenlijk geen dingen meer doen die ik niet leuk vind. Als je pijn hebt, kun je je daar overheen zetten om iets te doen waar je zin in hebt, maar níet om iets te doen dat vervelend is. Ik zou nu heel moeilijk niet-leuk werk kunnen doen. Gelukkig kan ik me dat ook financieel permitteren."

Toen Marc nog geen twintig was, maakt hij een klapper met een internetbedrijf dat hij zelf had opgezet. En na de medische misser heeft hij met succes het ziekenhuis aansprakelijk gesteld. "Er is natuurlijk nooit een bedrag te bedenken waarvan je zegt: daar doe ik het voor. Maar ik heb nu wel de ruimte om me vooral op leuke dingen te concentreren. En die komen gelukkig op mijn pad, of ik zorg dat ze op mijn pad komen."

Terug uit het revalidatiecentrum nam Michel zijn broer mee op vakantie, voor het eerst met rolstoel. Michel: "We hadden besloten om samen naar de Dominicaanse republiek te gaan, en natuurlijk vond hij dat ook eng. Ik kan me goed herinneren dat hij soms een stoepje op moest dat moeilijk leek. Dan liep ik gewoon door en zei: Schiet eens op! Ik wist: Als hij me nodig heeft, vraagt hij het wel. Het irriteerde hem dat iedereen achter die rolstoel ging staan en hem wilde helpen, dus ik dacht: laten wij vooral normaal met elkaar blijven omgaan."

Marc: "Er zijn veel mensen die krampachtig bang zijn dat er iets verkeerd gaat; dat zie ik aan hun ogen. Maar bij Michel is het heel natuurlijk. In het revalidatiecentrum nam hij ook een rolstoel en ging met mij handbiken. We gingen met twee rolstoelen het Vondelpark door, waarbij voorbijgangers niet konden zien wie van ons tweeën wat mankeerde."

Zoiets deed Michel ook op zijn bruiloft; een echt joods huwelijk waar de Hora wordt gedanst. Hij lacht: "De Hora is eigenlijk: rondjes draaien. Het was voor Marc moeilijk om daaraan mee te doen, maar hij had een extra stoel mee. Die heb ik gepakt, en zo konden we in twee rolstoelen dansen. Daar hebben alle gasten het nu nog over: hoe mooi ze dat vonden."

Soms zijn er ook fricties, hoewel een stuk minder dan vroeger, toen de broertjes elkaar tijdens ruzies soms met een hockeystick ('zelfs met een mes!' roept Marc) achterna zaten. Michel vertelt dat hij het soms moeilijk vond om te zien hoe Marc, vooral vóór zijn relatie, aandacht zocht. Hij deed dat zelf ook, bekent Michel: door vervelend te doen, zijn zaakjes niet op orde te hebben en lange tijd slordig te leven. Marc zocht volgens hem juist aandacht door succesvol te zijn: eerst met zijn bedrijf, daarna met zijn krachtige reactie op de medische misser, met het boek dat hij daarover schreef en de talloze contacten die hij opdeed. "Zat hij voortdurend te twitteren met allerlei BN'ers. Ik heb hem zelfs eens geblokkeerd bij Facebook omdat ik zo moe werd van alle berichten die hij stuurde."

Marc knikt: "Na mijn ziekenhuisperiode had ik lang geen relatie en voelde ik me vaak eenzaam. Michel kan in mijn ogen erg streng zijn over andere mensen. Hij heeft de dingen nu beter voor elkaar dan vroeger, maar kan hard oordelen over dingen die mensen 'verkeerd' doen. Ik kan me vaak beter inleven. Misschien is hij zo streng geworden omdat hij ook voor zichzelf nu strenger is."

En dát heeft bijgedragen aan de onverwacht positieve ontwikkeling van zijn broer. "Van een soort kind van 27 tot de volwassen man die hij nu is. Ik ben best bezorgd over hem geweest, hij maakte er lang een zootje van en had makkelijk verkeerd terecht kunnen komen."

Michel: "Van Marc heb ik geleerd dat tegenslag te overwinnen is. Onze opa en oma hebben het concentratiekamp doorgemaakt, maar ik heb nog nooit twee mensen zo gelukkig met elkaar gezien. Onze moeder wist dat ze zou overlijden, en is daar heel sterk onder gebleven. Marc zei altijd: 'Als zij dat konden, waarom ik dan niet?' Wanneer ik nu tegenslag heb, vraag ik me af: Hoe erg is dit eigenlijk? En dan zorg ik dat ik er bovenop kom." ¿

Michel de Hond
Geboren: Amsterdam, 18 januari 1979

Opleiding: Mavo en comedy opleiding in Chicago

Loopbaan: 1997 - 2007 werkzaam achter de schermen bij tv-programma's als 'Jensen!', 'Love Letters', 'Telekids' en meer.

2007 - 2010 Presentator bij de Joodse Omroep ('Go GO Kosher', 'Joods Comedy Cafe')

2007 - heden Freelancer bij TVMaddog Productions (maken van quizzen, presenteren, filmen en monteren)

Marc de Hond
Geboren: Amsterdam, 21 september 1977

Opleiding: VWO

Loopbaan: 1996 - 2000 Directeur en oprichter Veiling.com

2000 - 2006 Presentator NCRV, 3FM

2006 - 2007 DJ bij Caz!

2007 - 2011 Commentator RTL Poker

2008 - 2009 Presentator LLiNK

2010 - heden Speler Nederlands Rolstoelbasketbalteam

In 2008 verscheen zijn boek 'Kracht' bij uitgeverij Nieuw Amsterdam

Volgende week: Jenny Arean en Jacqueline de Vries

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden