Broeierige Egyptische Hollywood-legende

Prachtig zoals hij vanuit de zinderende hitte opdoemde, galopperend op een kameel. Eerst een stipje aan de horizon, daarna een woestijnkrijger in vol ornaat. De Egyptische acteur Omar Sharif, die gisteren op 83-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Cairo aan een hartaanval overleed, beleefde zijn doorbraak in David Leans Oscarwinnende woestijnepos 'Lawrence of Arabia' (1962).

Sharif trad al op in een hele reeks Egyptische filmproducties, maar dit was de eerste keer dat het Westen kennismaakte met de knappe acteur uit het Midden-Oosten. Sharif was een lange, lenige verschijning met ravenzwart haar en een broeierige blik. Hij zag eruit als een Oosterse prins. Wat hem van anderen onderscheidde, was het spleetje tussen de tanden en het kuiltje in de kin. Ze gaven zijn gezicht karakter.

De Engelse regisseur Lean, die hem ook castte voor de titelrol van zijn Pasternak-verfilming 'Doctor Zhivago' (1965) had het goed gezien. Voor beide films - inmiddels sixties-klassiekers - won zijn Egyptische acteur Golden Globes. Een lange Hollywoodcarrière volgde, waarin Sharif vanwege zijn exotische verschijning flink getypecast werd. Hij speelde een Spaanse priester ('Behold of Pale Horse') maar evengoed een Mongolische krijger (in 'Genghis Khan'). Sharif speelde zelfs de Argentijnse revolutionair Che Guevara (in 'Che!'). Op zijn iconische optreden als Arabisch stamhoofd Sherif Ali in 'Lawrence of Arabia' volgden vele prinsen, sultans, emirs, consuls en baronnen.

Sharif werd als Michel Demitri Chalhoub in Alexandrië geboren, in een Grieks-katholieke familie van Libanees-Syrische afkomst. Zijn vader had in havenstad Alexandrië een florerende houthandel. Zijn moeder, zo gaat het verhaal, speelde kaart met koning Farouk. Via de Universiteit van Cairo belandde Sharif aan de Royal Academy of Dramatic Art in Londen. Hij leerde er perfect Engels.

Sharif viel al op jonge leeftijd voor een van zijn tegenspeelsters, de Egyptische filmster Faten Hamama. Om met haar te kunnen trouwen bekeerde hij zich tot de islam en noemde hij zich voortaan Omar Sharif. Het huwelijk overleefde zijn buitenlandse carrière niet, tot zijn grote spijt, zo schreef hij in 1976 in de autobiografie 'L'Eternel Masculin'. Sharif had affaires, maar hertrouwde nooit. Faten Hamama, met wie hij bevriend bleef, was en bleef zijn grote liefde.

Naast zijn filmcarrière had Sharif nog een andere belangrijke loopbaan: hij was een fervent bridgespeler en behoorde tot de wereldtop. Als bridger had hij een column in de Chicago Tribune. Hij schreef ook enkele bridgeboeken. Gokken deed hij ook, liefst in Franse casino's. Hij zei dat uit eenzaamheid te doen. Sharif, die tot zijn zestigste honderd sigaretten per dag rookte, leefde lange tijd uit koffers in Amerikaanse en Europese hotelkamers. Hij miste Egypte.

Het publiek zal zich Sharif blijven herinneren uit de klassiekers van David Lean, en als de knappe, mediterrane man die in de jaren zestig - mét gesoigneerd snorretje - het hart veroverde van Barbra Streisand in 'Funny Girl' en opvolger 'Funny Lady'. Een samenwerking die overigens nogal wat vraagtekens opriep in Egypte dat indertijd in oorlog was met Israël. Streisand had zich publiekelijk aan Israëlische zijde geschaard. De regering in Cairo overwoog zelfs even Sharifs staatsburgerschap in te trekken. Zo ver kwam het niet. Sharif, die volgens zijn enige zoon al een tijdje aan Alzheimer leed, was ook in Egypte een levende legende.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden