brieven

’Altijd weer de vrouw die verliest’ stond er boven het artikel over Shaha Riza in de Verdieping van woensdag. Zolang er vrouwen zijn die net als Shaha Riza – ex-vriendin van Wolfowitz – in hun verdediging zinnen formuleren als: „Ik ben een alleenstaande moeder die de zorg heeft over een zoon. Ik heb geen man die voor me zorgt.” Zo lang zullen vrouwen verliezen. Ze had niet boos moeten zijn over de onderhandelingen over haar afvloeiingsregeling. Ze had hem niet moeten accepteren. Ze had toen zelf de publiciteit, of een nieuwe baan moeten zoeken, op eigen kracht.

Henk J.Th. van Stokkom Dordrecht

Op de brief van Olga Leever in de Denktank van maandag wil ik graag reageren. Ook ik ben een stiefmoeder en ik weet hoe moeilijk en vaak ondankbaar dat is. Want jij bent de bruine boterham en de moeder is het plakje cake, zoals mijn echtgenoot mij vaak liefdevol voorhoudt.

Maar er is hoop voor stiefmoeders met jonge kinderen. Want als die ouder worden en zelf kinderen krijgen, kan de situatie heel anders worden. Zoals ’mijn’ kleindochter van zes heel lief tegen mij zei: je bent dan wel geen mamma, maar je bent wel een héél lieve oma.

En wat de heksen uit de sprookjes betreft: ik kreeg van een dierbare collega die afscheid nam een boek over heksen. Want, zo vertelde hij, in de zestiende en zeventiende eeuw waren heksen hulpvaardige en geneeskrachtige tovenaressen, vertegenwoordigsters van de witte magie die werd gebruikt om zieken te genezen en gevaren af te wenden. En nog eerder waren heksen priesteressen die de schakel vormden tussen de mensen en de goden. Zij voorspelden de toekomst en beschikten over meer levenswijsheid dan de gemiddelde mens. Dus niet wanhopen, ook heksen kunnen lieve oma’s worden.

Wil Waterreus-de Vries Waddinxveen

De vrouw houdt haar jerrycan onder de gloednieuwe pomp. Het water komt uit een verderop gelegen bron. Eindelijk hoeft ze niet meer zo ver te lopen. Het water is niet bepaald schoon dat kun je zo al zien, laat staan wat er allemaal aan onzichtbare viezigheid inzit. Ze lacht „Mijn koeien lusten het zo wel! Voor mijn kinderen hoef ik het nu alleen nog maar even te koken, ik ben zo blij dat ik niet meer 5 kilometer hoef te lopen voor water!” Ze straalt en gaat brandhout verzamelen om het water te koken. Kenia, in de buurt van Nakaru, anno 2006.

Een vrouw staat te mopperen bij de kassa van de supermarkt: „Ik durf het water niet te drinken, zelfs niet na twee minuten koken, en waarom is het bronwater hier op?” Ze moppert, en ze is niet de enige. Waar je ook komt vandaag, mensen zijn boos en verontwaardigd. Hoofddorp, 16 mei 2007.

365 dagen per jaar komt het schoonste drinkwater ter wereld hier uit je kraan. Je doucht er zelfs mee. Een keer gaat het mis, met één bacterie waar je buikpijn van kan krijgen, of diarree. En krijg je dat, dan staat de hele medische wereld al klaar! Wellicht een reden om 365 dagen per jaar dankbaar te zijn. In plaats van zo te klagen als er één keer iets mis gaat.

Elise Kant Hoofddorp

Begin dit jaar besloot het landelijk bestuur van de ouderenbond Anbo uit het 50 jaar bestaande samenwerkingsverband (CSO) te treden. Naast zakelijke meningsverschillen trok de Anbo het bestaansrecht van de levensbeschouwelijke ouderenbonden in twijfel. De volgende stap is de aansluiting bij de vakbond FNV. Met als motief dat daardoor meer invloed op het sociaal-economisch beleid kan worden uitgeoefend.

Dat in een periode van groei van het aantal ouderen en stijging van de gemiddelde leeftijd de belangenbehartigende ouderenbonden geen gezamenlijk maatschappelijk gezicht tonen, is weinig verheffend. Het beeld van wijze ouderen die waarden van harmonie en tolerantie doorgeven, krijgt daardoor een knauw. Maar dat de Anbo-ouderen als zelfbewuste derde-levensfasers zich nu gaan verblijden met de sociaal-economische kruimels die de tweede-levensfasers binnen het FNV overlaten, is onbegrijpelijk. Is dat beleid een nostalgisch verlangen naar de voorbijgegane tweede levensfase? Is het de afwezigheid van visie en energie om de zo veranderde en uitdagende derde levensfase inhoud en vorm te geven? Vragen die een brede discussie waard zijn!

Gerard J. Hazenkamp Zeist

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden