Brieven

Zondagavond ben ik een beetje moe. Na een heerlijk dagje logeren bij mijn ouders. Ik kijk nog even op de bank naar de tv. Programma Kruispunt gaat over geloven in God. Een aardige mevrouw loopt op het strand, ze vertelt dat ze een baby in de buik had, maar nu niet meer. Deze baby heeft, net als ik, Down Syndroom. Is de baby dan al geboren? Nee, deze baby met Down Syndroom mocht niet geboren worden. De baby is door hele knappe dokters gedood in de buik van de moeder. Waarom? Omdat de baby Down Syndroom heeft, zegt de mevrouw.

Ik ga maar naar bed. Daar komen allemaal vragen in mijn hoofd. Ik word verdrietig. Zijn Down Syndroom kinderen en mensen dan slecht of een vijand? Zijn ze gevaarlijk? Sommigen vinden ook mensen uit verre landen slecht en gevaarlijk. Waarom? Ik niet hoor. Balkenende en de koningin en de politie vinden dat gelukkig ook niet. Oké, maar dan moeten ze ook hun beschermen. Zij moeten ook baby’s in de buik en grote mensen (als ik) met Down Syndroom beschermen. Ik ben toch niet slecht of een vijand. Ik hou van jou en van alle mensen die mij niet willen doden.

RodenMathijs en Piet (z’n vader) Paize

Ik werd aangenaam getroffen door het feit dat neerlandica Yra van Dijk is gepromoveerd op ’het wit’ in de poëzie. (Trouw, 29 januari) Ik heb het grootste deel van mijn werkzame leven doorgebracht in het hoger onderwijs. Maar het allereerste begin – ik kom uit een drukkersfamilie – was studeren aan de Grafische school, waar ik opgeleid werd tot typograaf, nauwkeuriger gezegd: boekdrukker (hoogdruk). Ik herinner mij de allereerste zin van de toenmalige docent typografie en opmaak: „Laat het wit spreken”.

Als voorbeeld werd een rouwbrief of een geboortekaart getoond en werd ik gewezen op het feit dat emotie daarbij een grote rol speelt en dus door moest ’klinken’ in de opmaak.

Tegenwoordig, met de flitsende computergestuurde DTP- opmaak, lijkt dat geen ’kunst’ meer te zijn.

Surhuisterveen Frans Kuipers

Sinds deze week drukt Trouw de dagelijkse spotprent op de Podium-pagina in kleur af. Als groot liefhebber van Len Munnik, (vooral) Tom Janssen en Berend Vonk vind ik dat jammer. Juist door de ’sobere’ zwart-wit weergave kwam hun vaak zeer scherpe en treffende analyse zo sterk naar voren.

VoorhoutMarco Varkevisser

Met de visie van omroepvoorzitter Leo Born is niets mis. En met de journalistieke kwaliteit van medewerkers als Grimbergen, Geel en Zeeman al helemaal niet. Maar de NCRV vergrijst razendsnel en verliest daardoor leden (Trouw, 31 januari). De B-status komt in zicht.

Born noemt ’rechtvaardigheid’ een belangrijk thema voor de NCRV. Misschien moet de omroep dit uitbouwen en een geëngageerde zendgemachtigde worden die vanuit een brede christelijke inspiratie issues als vrede, solidariteit, duurzame ontwikkeling en tolerantie gaat belichten. Uiteraard vanuit een protestantse ratio, maar ook met een christelijk hart.

Dus nooit meer ’Blik op de weg’ maar wel aangrijpende Netwerk-reportages. En waarom geen amusement met een maatschappelijke kwinkslag? Zo ontstaat een profiel dat ook nieuwe generaties aanspreekt. Maar dan moet de NCRV-leiding niet zo zuur doen over de Ikon. NCRV, durf uit het grijze midden te stappen en probeer de relatie met het vooruitstrevende kerkvolk te herstellen. NCRV en Ikon kunnen elkaar daarin goed versterken.

ZwolleTheo Brand

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden