brieven

Sanatorium

Ook ik wil reageren op de ingezonden brieven van Afke Borgman (Trouw, 24 april) en Jetze en Janny Sandstra (Trouw, 27 april). Iedereen ervaart zijn verblijf in een sanatorium blijkbaar anders.

Pas de laatste jaren begon mijn moeder (1934) te vertellen over haar verblijf in het Zeehospitium in Katwijk. Drie jaar lang lag zij als tiener op haar rug in een gipsen bed vanwege bot-tbc. Zij kon alleen haar armen en hoofd bewegen. Bezoek kreeg zij nauwelijks. Het regime was streng.

Mijn moeder heeft altijd geprobeerd iets van haar leven te maken. Dat vond ze haar plicht. Maar het viel haar zwaar, heel zwaar. Als kind begrepen wij haar vaak niet. Haar ziekte toen heeft ook ons leven getekend. Uiteindelijk kon zij niet meer. Het uitzicht in een rolstoel te komen en weer afhankelijk te worden van anderen, maakte dat ze niet meer kon leven.

Marcia Boeijinga Zoetermeer

Joris Luyendijk (1)

Joris Luyendijk spreekt onder meer over het amorele gedrag van ondernemers en ondernemingen (Trouw, 28 april). Dat gedrag is niet van de laatste tijd.

In 1976 kwam ik als leerling-accountant in dienst bij een kantoor in Groningen. Daar was het de normaalste zaak van de wereld dat je uren die je niet kon toeschrijven aan een klant, in rekening bracht bij één van de grotere andere cliënten van het kantoor.

Van het werk dat we voor FC Groningen deden, werd slechts de helft bij de club gedeclareerd. De andere helft werd verdeeld over grotere cliënten. Zo hebben een groot bouwbedrijf in de stad Groningen, een ziekenhuis in Delfzijl en een zorginstelling in Drachten, om er enkele te noemen, in die tijd veel te veel betaald aan accountantskosten.

Collega's die ik sprak over deze gang van zaken leken het normaal te vinden, deze fraude. Ik heb na acht maanden ontslag genomen en heb niet de illusie dat dit nu niet meer gebeurt, noch ook maar enige aandrang om weer deel uit te maken van dit wereldje.

Jan Chris de Boer Stadskanaal

Joris Luyendijk (2)

Joris Luyendijk signaleert een gebrek aan moreel besef in onze maatschappij met z'n targets en rendementen (Trouw, 28 april). Terecht. En alleen de overheid kan er echt iets aan doen. Onze voornaamste morele principes zijn tenslotte terug te vinden in onze wetgeving. Maar wetten worden vaak niet toegepast, laat staan gehandhaafd, uit opportunisme.

Een bankier die weet dat hij waardeloze derivaten verkoopt, komt ermee weg. Hij houdt zich immers aan de regels. Maar in feite is hij te kwader trouw en pleegt bedrog. Het amorele private domein domineert het publieke domein in plaats van andersom. Dat is gevaarlijk. Er is een revolutie nodig, een morele revolutie in de politiek.

Jan Wedeven Groningen

Leaseauto

De regeling voor de leaseauto is inderdaad ontspoord, zoals Ruurd Schoonhoven schrijft (Opinie, 29 april). De regeling is een miserabel gedrocht. En dan nog te bedenken dat Schoonhoven een overtuigend argument voor zijn stellling onbesproken laat.

Heeft u zich ooit afgevraagd waarom het bij de benzinepomp bij Hazeldonk (Breda) altijd zo vol is, terwijl de zojuist gepasseerde Belgische pomp zo'n 8 cent per liter goedkoper is? Omdat leaserijders er weer gratis kunnen tanken (al tanken sommige leaserijders ook in het buitenland gratis). De blauwe overall met zijn huisje op de Veluwe moet zijn eigen reiskosten betalen, de witte boord mag op kosten van de gemeenschap naar z'n verre vakantieadresje.

Dit is een dossier als de hypotheekrenteaftrek: hoe kom je op ordentelijke wijze af van dit gedrocht, zonder de automarkt te ontwrichten en een paar banken te laten omvallen?

Kees van Ravenhorst Heemstede

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden