brieven

lezers@trouw.nl Postbus 859, 1000 AW Amsterdam

Berts poes
Wat een gewaagde column van Bert Keizer (Religie&filosofie, 8 maart), waarin hij uitlegt hoe je zelf een huisdier uit zijn lijden kunt verlossen. Ik heb ooit eens een kanarie in een doosje gestopt met een plukje watten met ether erbij. Dat kon ik toen gewoon bij de apotheek halen. Het diertje had een gezwel onder zijn buik, werd steeds kaler en hipte de hele dag nerveus op en neer. De eerste dosis was te klein. Het diertje leefde nog. Onderdompelen in water of de nek omdraaien had ook nog gekund, maar gelukkig hielp een sterkere dosis. Als je eenmaal begint met verlossen, kun je niet meer terug. Een handboek 'Hoe dood ik mijn huisdier' en hulpmiddelen te koop bij de dierenwinkel, zou best handig zijn. Dat scheelt heel wat goudvissen in het riool.

Rian Visser Haarlem

Er is ook een dierenarts
Bert Keizer beschrijft zeer treffend de moeilijke fase van een huisdiereigenaar, wanneer het dier dicht bij zijn levenseinde komt. Maar ik vraag me het volgende af. Hij fietst de hele stad door voor een flesje helium. Hij schrijft dat hij 'de laatste rite waarvan hij ons de details wil sparen' zelf uitvoert. En hij blijft zitten met 'de rottige vraag of het niet anders had gekund'.

Waarom is Keizer - als medisch professional voor mensen - niet naar een collega-medisch professional voor dieren gegaan? Een dierenarts heeft de juiste opleiding en ervaring om diereigenaren te begeleiden en het juiste moment te bepalen voor de euthanasie van hun huisdier. Als dat moment gekomen is, kan de dierenarts er als geen ander voor zorgen dat het dier een waardige en zachte dood sterft. Het verdriet zal er niet minder om zijn, maar ik had Bert Keizer graag geholpen.

Saskia Nab, dierenarts Venlo

Nuweira

De columns van Nuweira Youskine hebben onlangs tot irritatie onder sommige Trouw-lezers geleid. Door haar religieuze vooringenomenheid zou ze te gemakkelijk over bijvoorbeeld vrouwenbesnijdenis heenstappen en wellicht zou ze nog steeds gniffelen over de fatwa waaronder schrijver Salman Rushdie nog altijd gebukt gaat. Als ongelovige word ik niet geraakt door haar opvattingen, maar wel ben ik van mening dat zij haar plaats als prikkelende columniste in deze krant waard is. Al was het alleen maar om tegenwicht te bieden aan de vermoeiende baardmannen-met-kromzwaarden-obsessie van Ephimenco en Elma Drayer.

Per Schuitemaker Hoorn

Klimaatsverandering
In Natuurdagboek werd in Trouw bericht over de vroege lente. Wat dacht u van in plaats van het eerste kievitsei, de eerste tekenbeet van het jaar? Mij overkomen op 2 maart en niet op 2 mei, zoals gewoonlijk... En wat dacht u van het achttiende lieveheersbeestje dat ik deze 'winter' met zorg naar buiten heb gedaan? Klimaatsverandering? Welnee, onzin!

Lucas de Groot Renesse

Spookbeeld
Marie-Thérèse ter Haar (Opinie, 8 maart) heeft een zonnige kijk op Rusland. Helaas zijn we in het westen erfelijk belast, begrijp ik. Want het spookbeeld van 'de Russen komen' is van generatie op generatie aan ons doorgegeven.

Laat ik nu Stalin nog beleefd hebben als een niet al te vriendelijke man. Ook zijn opvolgers waren geen leuke lui om mee op te trekken. Maar dit moeten we kennelijk allemaal vergeten. En de Polen moeten niet zeuren dat ze zo vaak het kind van de rekening waren. Goed, ze moesten na de oorlog een eindje opschuiven naar het westen om ruimte te maken voor de Russische beer. Als dat alles is... We vernemen ook van Ter Haar dat 'Oost-Duitsland nog een sterke, rijke broer had met eeuwenlange ervaring met democratie en markteconomisch denken', een geluk dat Oekraïne ontbeert.

Een 'eeuwenlange ervaring met democratie' in Duitsland? Ik had dat eerlijk gezegd in de jaren '40-'45 niet opgemerkt. Het is dus maar hoe je het bekijkt.

Albert Timmer Veenendaal

Taalrevolutie
Applaus voor Ephimenco die een monoculturele taalrevolutie bepleit (Verdieping, 8 maart). De liefde kan niet van één kant komen. Leve de integratie, of toch niet?

Jaren geleden kwam ik langs een manshoog billboard in de Rotterdamse wijk Crooswijk, waar ik een cursus volgde. Maar de aankondiging was in het Arabisch gesteld, niet te lezen dus voor een doorsnee-Nederlander. Het is alsof je een klap in je gezicht krijgt, het voelt heel vervreemdend.

Dini Poot Oostkapelle

Aardappel
'In Rotterdam spreken we Nederlands', luidt de tekst van het verkiezingsaffiche van de VVD. Zeg VVD, ga terug in je mand voor witte mensen met een hete Hollandse aardappel in de mond! Wie in een hoofdzakelijk monoculturele plaats wil wonen, kan gerust naar Volendam, Zwolle of tegenwoordig ook Amsterdam, althans de binnenstad. Ik vind het wel wat hebben al dat Arabisch, Roemeens, Zuid-Amerikaans en Rotterdams door mekaar, permanent op reis in eigen stad.

Jacob van Dijk Rotterdam

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden