Klein verslag

Brian Wilson is een breekbare man die jeugdigheid brengt

Beeld EPA

Een mooie zomeravond, de kleding dun, de schaduwen lang. Late bezoekers haasten zich het muziektheater in. TivoliVredenburg, woensdag. De warmhouten zaal is bijna uitverkocht, een plaats kost honderd euro of meer.

De meeste bezoekers zijn al wat ouder, ze komen iets uit hun jeugd ophalen. Brian Wilson, dat componeergenie van The Beach Boys, gaat spelen. Brian Wilson, muzikant van wereldfaam. Maar ook: Brian Wilson, 75. Een breekbare man.

Zomermuziek op een zomeravond. Muziek van zon, van stranden, van surfers in Amerika. De grote vrijheid. The sixties.

Ik heb die tijd geschampt. Hoe het sprankelde. De roes, de lichtheid, de kleuren, de kleren, de bloemen, de ashrams, henna en patchouli. Ik heb aan aardewerken tsjilms gezogen, op LSD getript, en nee, niet de vrije seks genoten, daarvoor was het net te veel een schampen.

Zoals die Californische The Beach Boys eigenlijk net te ver weg waren - al maakten 'Good Vibrations' en 'Surfin' USA' deel uit van het tijdsbepalende palet van songs, net als het zoete 'God Only Knows'.

'God only knows' staat op het album 'Pet Sounds', dat in 1966 verscheen en dat door het blad Rolling Stone werd bejubeld als het een na beste album ooit, en voor Brian Wilson was dat in 2016 aanleiding om vijftig jaar later nog één keer dat album integraal uit te voeren op een wereldtournee.

Stoorzender 

En die bracht hem dus nu naar Utrecht. Eerder deze week speelde hij al in Carré met zijn elfkoppige band en de kritieken waren zuinig. Het Parool schreef dat hij, zo slecht bij stem, een stoorzender was in zijn eigen songs, en in deze krant omschreef Saskia Bosch hem als 'een bezorgd kijkende ambtenaar achter de piano'. Ik begrijp die blik, die omschrijving. Maar die zomeravond in Utrecht ervaar ik iets anders.

Ja, ik zie een iets te zware man in een wijdvallend, cyclaamkleurig overhemd en met achterover gekamd grijs haar het podium opkomen; zijn gang is moeizaam, een bandlid begeleidt hem naar zijn stoel achter een witte grand piano in het midden.

Hij zal soms een stukje zingen, meestal de lage tonen, zijn band neemt de falsetstemmen over. Soms bewegen zijn handen even over de toetsen, vaak ook rusten ze gewoon in zijn schoot. Op de vloer voor hem speelt een teleprompter de songteksten af.

Wat we zien is een oude man, gesloopt door drugs, depressies en medicijnen om die depressies te bestrijden, ja, dit is wat fysiek van hem overbleef. Maar veel meer bleef zijn muziek over, de muziek die zijn band gedreven en liefdevol en jeugdig als weleer laat opklinken.

Die jeugdigheid neemt bezit van de zaal, ik kijk naar het publiek, meeklappende en meedeinende objecten in een wand vol planken en vakken - deze zaal is een grote kast.

De sprankeling ligt in de muziek, in die surfsongs en die complexe liedjes van Pet Sounds, de band zingt en swingt, met blazers, percussionisten, keyboards, gitaristen en een felle jonge drummer, in die Wall of Sound die Wilson ontwikkelde. En als hij met dunne stem en breekbaar 'God Only Knows' zingt, dan zingt daar dat leven mee in die woorden en staat die band mantelzorgend om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden