Brentjens de beste in een snelle wereld

KIRCHZARTEN (ANP) - “Holy Smoke! Onvoorstelbaar dat deze kerel uit een laagland komt.” De Amerikaanse speaker zweept de duizenden toeschouwers in het atletiek-stadionnetje van het gehucht Kirchzarten in het Zwarte Woud op als Bart Brentjens het finishdoek nadert. In de sport van de ATB-freaks is de 26-jarige Limburger koning.

Brentjens verovert in het Duitse plaatsje, nabij Freiburg, de wereldtitel cross country, dat volgend seizoen als enige onderdeel van het mountainbiken op de Olympische Spelen debuteert. Brentjens en Marcel Arntz (zesde) voldoen niet alleen aan de internationale eis, maar onder het oog van Hans Jorritsma van NOC*NSF ook aan de strenge selectienormen van het Nederlands Olympisch Comité.

“Heilige goedheid!” De dolgedraaide Amerikaanse “volksmenner” achter de microfoon is duidelijk verrast door de succesvolle goudjacht van de Nederlander, de bejubelde hoofdpersoon zelf echter niet. De vorm was de afgelopen weken uitstekend; dat bewees zijn overwinning in de Tour de France. “Al kan ik het eigenlijk zelf niet geloven. Ik ben wereldkampioen, ik mag die trui aan”, stamelt Brentjens overgelukkig.

In bijna twee en een half uur heeft de winnaar van de wereldbeker in 1994 de concurrentie volledig zoek gereden, de Noorse topfavoriet Rune Hoydahl gedeklasseerd, de Amerikaanse trendsetters afgebluft, de Franse technici op pure kracht verslagen.

Ongeveer 70 000 liefhebbers sluiten de Nederlander liefdevol in de armen. De toejuichingen zijn massaal. Slechts kort voor zijn binnenkomst in het stadion oefent de speaker nog even het huldigingsgebaar. Eén arm gestrekt vooruit, bewegende vingers en als apotheose beide armen de lucht in.

Mountainbiken is populair, is uitgegroeid tot lifestyle; een aparte familie die bewust apart wil zijn. “Mountainbikers willen via gedrag en kleding afwijken van de wegfietsers”, zei Manfred Krikke over hen.

Krikke had ooit met PDM een succesvolle ploeg op de weg, tegenwoordig heeft hij in mountainbiken het team American Eagle, waarvoor Brentjens uitkomt. De zaken gaan goed. Ruim 30 procent van de fietsverkoop in Nederland bestaat uit mountainbikes, jaarlijks zes miljoen in Duitsland, jaarlijks zestien miljoen in de VS.

Brentjens lijkt in die wereld, waarin de Amerikaanse rijders en rijdsters zich even exorbitant kleden en gedragen als een groot gedeelte van het publiek, misplaatst. Hij is rustig, graag thuis bij moeder de vrouw, maar kan wel hard fietsen. De lange Limburger behoort tot de top, won vorig jaar de wereldbeker, eindigde in '94 in Vail reeds als derde in het WK cross country. Een echt talent, dat ooit begon te fietsen omdat hij een beenmerginfectie had opgelopen en de dokter adviseerde tijdens de revalidatie veel te pedaleren. Die infectie liep hij trouwens op nadat hij door het ijs was gezakt.

Stuk minder

Dit seizoen verging het allemaal aanvankelijk een stuk minder. Brentjens had bij de eerste wereldbekerwedstrijden al moeite bij de eerste twintig te rijden. De irritatie liep op, er waren spanningen. De Nederlands topper besloot toen een einde te maken aan de samenwerking met trainer Eugene Janssen, KNAU-coach van de marathonlopers, en vond en zocht steun bij zijn zwager Gert-Jan Theunisse.

In Kirchzarten trof hij het juiste parcours. Zacht geworden door de regen, niet al te technisch, goed voor rijders die het van de macht in de benen moeten hebben. Brentjens startte goed, lag snel in goede positie. “Tegenwoordig is de start het zwaartepunt. Ben je niet goed weg, dan kom je niet meer bij voorsten.”

Brentjens zag de Italiaan Luca Bramati als een gek vertrekken. Na de eerste ronde bedroeg de achterstand van de Limburger 30 seconden. In de tweede ronde achterhaalde hij de Italiaan, die vervolgens wegviel door pech. In de loodzware, redelijk vlakke omloop nam Brentjens snel afstand van de Fransman Martinez, de Deen Ostergaard, de Amerikaan Juarez en de Noor Hoydahl. Aan het einde van de race bedroeg het verschil met de 19-jarige Martinez, die ook op de baan, de weg en het veld actief is, ruim 3 minuten.

“Je voelt de overwinning. Dan kun je alles, dan voel je de pijn niet. Er zaten gladde stukken in het traject. Maar ik ben een man die altijd voorzichtig doet, weinig risico's neemt. Dit is mooier dan de wereldbeker winnen, mooier dan de Nederlandse titel.” Maar er wacht nog een belangrijker wedstrijd. De Olympische Spelen in Atlanta. “Dat is volgend jaar mijn grote doel.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden