Bravoure beloond met 'de grote prijs'

De 'Grote prijs van Nederland wil geen Barrie Stevens-achtig schouderklopje uitdelen maar de winnaar een stevige zet richting roem geven. Über-Ich verdient dat.

'De grote prijs van Nederland', een jaarlijkse bokaal voor aanstormend muzikaal talent, is zaterdagavond in de Amsterdamse Melkweg gewonnen door een band met een al net zo heerlijk onbescheiden naam: Über-Ich. Wat zoiets betekent als Mega-ego of Super-ik.

En inderdaad; blakend van zelfvertrouwen zette de jonge, stijlvolle groep de winnende show neer. Een half uurtje vol eclectische, dansbare poprock. Zangeres Donata Kramarz, frontvrouw met vier mannen aan haar zijde op het podium, bespeelde haar publiek met verve. Kramarz laveerde tussen contrasterende houdingen: uitdagend, dan weer kwetsbaar. In het nummer 'Dragging Behind' kwam dat op theatrale wijze samen. Die song start vol zoetigheid. Maar de zang ontvouwt zich vervolgens tot iets wat veel wegheeft van het gekrijs van een stel straatkatten bij een vijandelijk treffen in het holst van de nacht: iaauuw! De bandleden van Über-Ich, die elkaar vonden op het Amsterdamse conservatorium, schenken doelbewust veel aandacht aan performance en kleding. Niet doen alsof het oog minder verdient dan het oor. Zanger-gitarist Marnix Dorrestein is met zijn explosieve haardracht en gestreepte seventies-blouse een vermakelijk sujet. De vakjury van 'de grote prijs' viel voor de bravoure. Out-of-the-box en ongelofelijk catchy, was de verklaring die de jury in goed Nederlands gaf bij het uitroepen van Über-Ich tot winnaar.

De grote prijs van Nederland, die sinds 1983 wordt uitgereikt, is een bekroning die het professionele Über-Ich goed past. Want de bokaal staat niet voor een Barrie Stevens-achtig schouderklopje ('vooral doorgaan'). Nee, de grote prijs pretendeert een katalysator te zijn voor bands met veel potentie om het te gaan maken. En regelrecht zetje richting de focus van breed publiek en pers. Naast een geldprijs wint Über-Ich festivaloptredens, studiotijd en professionele coaching om in het rijtje van waargemaakte beloftes aan te gaan sluiten.

Het doel van de organisatie, om talent naar succes te begeleiden, wordt vaak waargemaakt. De afgelopen jaren wonnen inmiddels bekende artiesten als Eefje de Visser, Roosbeef en Dio de prijs. Pete Philly, Brainpower, Volumia en Junkie XL deden jaren geleden ook mee aan de wedstrijd.

In de finale zaterdag legde een rijtje andere bands het af tegen Über-Ich. Veruit de meest indrukwekkende daarvan was Einstein Barbie. Dit zestal heeft met frontvrouw Stella Bergsma een visitekaartje waar in kapitalen LEF op staat gedrukt. Haar stem en uitstraling doen veel denken aan een jonge Anouk. Rauw en concessieloos. Een bijzondere rol is in de band weggelegd voor Michelle Courtens, de celliste en zangeres die al net zo aangenaam brutaal uit de hoek kwam. Einstein Barbie heeft lak aan alles en bouwde een eigen overwinningsfeestje, met het nummer 'The World is my Bitch' als hoogtepunt.

When We Are Wild, de band van zanger/gitarist Hille uit het Friese Witmarsum, zette ook het ongeremde beentje voor, maar bleek toch een tikje kleurloos in de Melkweg. Dat lag allerminst aan de vocale prestaties van Hille, die gezegend is met een prachtige bluesy rockstem. Het was de totaalact, die hier en daar nog wat onwennig overkwam, die niet overtuigde en - in de woorden van de presentator - een tennisapplausje opleverde. De Rotterdamse formatie Misery Kids stortte een loeiharde dosis grungerock over de Melkweg uit. Lekker vuil. Maar de vernieuwing die nodig is om als beste nieuwkomer uitgeroepen te worden mistte, wat haast inherent is aan het genre, dat drijft op een basale zang en gitaar.

Beste hiphop en singer/songwriter
Naast Über-Ich als meest veelbelovende band vielen bij 'De grote prijs van Nederland' ook een hiphop-act en een singer/songwriter in de prijzen. Rogier Pelgrim uit Ede werd uitgeroepen tot de beste opkomende singer/songwriter. Hij heeft volgens de vakjury een van God gegeven stem, waarmee hij in staat is om zijn publiek muisstil te krijgen of de boel juist op te zwepen. De rappers van Flow&co sleepten in poptempel Paradiso de trofee weg in de categorie hiphop. De jury beoordeelde de act als een dynamische show met veel afwisseling en een kosmische energie. Flow&co rapt op elektronische beats die kunnen worden gerekend tot dubstep en drum&bass.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden