Boze burgers

In heel België rijzen ze als paddestoelen uit de grond, de Witte Comités, ofwel groepen van verontruste burgers. Ze hebben veelal hun vertrouwen in de 'politiekers' verloren, vinden de tijd rijp voor ingrijpende veranderingen in de samenleving, en 'diskuteren' daar onderling over.

THEO KOELE

Ze ontlenen hun naam aan de befaamde Witte Mars van vorig jaar. Zo'n 300 000 Walen, Vlamingen en Brusselaars trokken in oktober door de hoofdstad om hun ongenoegen te uiten, vooral over het falen van politie en justitie in de zaak van de verdwenen en vermoorde kinderen.

Andere burgers geven op een geheel andere wijze - niet massaal, niet groepsgewijs - uiting aan hun onbehagen. Zo kruipt een Brusselse huisarts regelmatig 's avonds of 's nachts achter zijn personal computer om satirische gedichten te schrijven, die hij vervolgens per fax naar een groepje geestverwanten en geïnteresseerden stuurt.

Onder de naam Pasquino (genoemd naar een beeldengroep in Rome waarop in een grijs verleden burgers hun grieven-in- dichtvorm plakten) neemt huisarts Peter Van Breusegem alles en iedereen op de korrel. Zoals Guy Spitaels, die dezer dagen als voorzitter van het Waalse parlement terugtrad, omdat hij verwikkeld is in een smeergeld-affaire, en de Luikse onderzoeksrechter Martine Doutrewe, die deze week met ziekteverlof ging (werd gestuurd?), nadat een vernietigend rapport uitlekte over haar doen en - vooral - laten in de zoektocht naar de vermiste meisjes Julie en Melissa.

Madame Doutrewe lag al lang onder vuur. Veel Belgen namen het haar kwalijk, dat ze kort na de verdwijning van de meisjes op vakantie ging. Onlangs slaagde de magistrate er op het nippertje in om foto's van die vakantie, waarop ze in bikini stond, uit een tijdschrift te houden. Pasquino: 'Gebronsde huid nu toegewenst de kuise rechter/ De pers mag deze foto's ons niet tonen echter/ Een weekoplage staat bij kort geding te staan/ Ach kan het in ons land een beetje slechter?/ Gemuilkorfd is de pers en in de ban gedaan!/ Terwijl mafieuze personages slagje slaan.'

De boze huisarts, die tien jaar geleden een veelgeprezen, maar weinig gelezen roman schreef, denkt bij 'mafieuze personages' zeker aan de Waalse socialist Spitaels, die omwille van zijn macht de bijnaam Dieu (God) kreeg, en vanwege zijn zwijgzaamheid ook 'de sfinks' werd genoemd.

Onder de titel 'Adieu a Dieu' schrijft Pasquino na 's mans aftreden:

'Het zat een beetje tegen voor de oud-minister/ Een God in 't diepst van zijn gedachten;'t had iets flinks/ Maar ook iets slinks was hem niet vreemd. Het klinkt sinister./ Ter helle afgedaald is nu Franstalig links/ Het is de schuld der media met hun vals register/ De pers zoekt vruchteloos het raadsel van de sfinks'.

Eigenlijk is héél België het mikpunt van Pasquino: 'Ons land is kampioen in politieke listen/ En collectief hysterisch in de Witte Kreet/ Iets is niet pluis en dat is alles wat ik weet/ Vergeefs op zoek naar hun onvindbare vermisten'.

Zelfs koning Albert II, die zijn traditionale kerstrede vooral wijdde aan de zaak van de vermiste en vermoorde kinderen, is volgens Pasquino machteloos.

'De vorst is in de winter streng voor onze kinderen/ Zijn boodschap mag in ons geheugen na nog zinderen:/ Niemand is in staat gebleken 't grootste kwaad/ Dat ons ooit trof sinds België als staat bestaat/ Ook maar enigszins te verhinderen/ Want voor gezond verstand is het helaas te laat'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden