Boycot (1)

Michael Reiziger en Edgar Davids, waar waren jullie na de middernachtelijke terugkeer op Schiphol, een half dagje nadat op Hampden Park zo smadelijk was verloren van Berti's Bravehearts? Neen, Michael en Edgar, je hoort mij niet beweren dat jullie, gelijk Patrick Kluivert, op het 1200 euro per stoel kostende zen-feestje in de Amsterdamse Passengers Terminal waren. Ik zal daar gek zijn, ik ben Henk Spaan niet! Toch zou ik best willen checken of jullie daar misschien ook waren.

Maar ja, persboycot... Ik kan bellen, maar als Ronald Waterreus op vragen van een NOS-interviewer alleen maar in de lucht staat te turen of de vriesganzen al in zicht zijn, dan zal het met jullie antwoorden ook wel niks worden.

Is dat nou erg, zo'n zen-feestje? Guttegut, al waren ze er alle twintig van Oranje geweest -mij zou het weinig hebben gedaan. Ik weet al zo lang dat sommige voetballers van ons Nederlands elftal hun topvorm af en toe bewaren voor de derde helft. Wat mij bezighoudt is de voorbereiding op dit soort feesten. Je gaat met het Nederlands elftal tegen Schotland voor je twee laatste kansen en in je concentratie is van tevoren blijkbaar ruimte genoeg voor het plannen van een feest, 's nachts na terugkeer uit Glasgow; zoals een Deense zakenvriend van een international eerder een warme kronkelmeid vooraf regelde, in de voorbereiding op Denemarken-Nederland. Ze doen maar. Laat ik er eerlijkheidshalve meteen dit bij zeggen: hadden wij van de pers er in Kopenhagen van geweten, dan hadden we ons meteen genesteld op de eerste rij, want wij van de pers zien, als het er op aan komt, natuurlijk ook liever de ronde ballen van Kira Eggers dan de lange ballen van Frank de Boer. Zeker weten, om met Kluivert te spreken.

Ik bedoel, wij van de pers zouden misschien nóg betere stukken schrijven, wanneer we alléén maar met voetballers en trainers spraken. Geloof mij, wij doen ook een heleboel andere dingen. Soms ook wel ondeugende dingen. Maar in vergelijking met topvoetballers hebben wij weer het voordeel dat een alcoholische herstelversnapering tijdens het schrijven nog wel eens wil helpen.

Persboycot... Heerlijke rituele dans. Ineens wordt de dans ingezet, plotseling kan-ie ook weer over zijn. Het is altijd leuk om uit te zoeken wie de dans begint. Wie van Oranje heeft dit keer bedacht dat het weer eens tijd was voor een gezellige boycot? Van Hooijdonk verdenk ik van enig initiatief. Van hem kan ik het trouwens goed hebben, want als er eentje altijd klaar staat voor de pers, dan is het Van Hooijdonk wel. Ik denk dat Pierre vooral de lol inziet van een boycot. Kan-ie mooi zijn gram eens halen op die etter van een Cruijff met zijn negatieve gewauwel, op Derksen van Voetbal International, want die heeft hem onlangs op de cover van zijn blad voor schut gezet en op de jonge Mulder van de NOS ('heel Nederland haat dit elftal'). Maar meer nog dan die West-Brabander denk ik dat Cocu er achter zit. Cocu heeft bij mijn weten nog nooit een interessant interview gegeven. Maar zie hem praten in die hap-snap-interviewtjes en in zijn grote open ogen is het dédain richting pers zichtbaar. Standaardantwoordjes, huppekee, weer een interview van niks afgescheiden.

Wat ik wel bizar vind: er wordt dus met 6-0 gewonnen van Schotland en Oranje doet alsof in de Arena 52000 journalisten zitten. Geen bedankje, geen ereronde, niks. Hup, weg, naar de ivoren toren die in dit geval in de spelonken van het stadion is opgetrokken. Dan ben je, als international, toch aardig de weg kwijt. Tenzij je haast hebt wegens een afspraak in de Passengers Terminal.

(De komende drie weken in deze benedenhoek nog veel meer over het boycotten van de pers. Volgende week neem ik u mee terug naar 1912.)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden