Bowie verrast met tijdloze pop en rock

POP David Bowie

The Next Day (ISO/Columbia)

****

Tot 2003 bracht David Bowie met de regelmaat van de klok een nieuw album uit. Gedurende zijn grootste bloeiperiode, de jaren zeventig, zag bijna elk jaar een nieuwe plaat het levenslicht. Maar ook daarna bleef de Engelsman ijverig doorbouwen aan zijn oeuvre en zat er hooguit drie jaar tussen twee albums. Tot 2003 dus. Bowie bracht het album 'Reality' uit, maar werd terwijl hij aan het toeren was, getroffen door een hartaanval. Daarna werd het stil en velen vreesden dat hij op 56-jarige leeftijd met pensioen was gegaan.

Bowie de artiest leek alleen nog in de herinnering voort te leven en de muziekindustrie maakte zich al op om hem bij te zetten in het museum van de popmuziek. Een veeg teken was dat Bowie prijzen voor zijn hele oeuvre ontving, zoals een Grammy Lifetime Achievement Award.

Tien jaar na zijn laatste album is David Robert Jones alias David Bowie tegen iedere verwachting in terug met een nieuw studio-album. Hoewel 'The Next Day' officieel pas op 11 maart verschijnt, is het album al gratis te beluisteren op iTunes en zijn de eerste recensies verschenen. Wat opvalt is dat de wonderbaarlijke terugkeer van Bowie vrijwel unaniem wordt bewierookt. Daarbij zal zeker hebben meegespeeld dat menigeen hem al had afgeschreven en de blijdschap over een levensteken van een van de grootste muziekvernieuwers van zijn generatie groot is.

Maar de positieve recensies zijn niet alleen toe te schrijven aan het verrassingseffect. Waar Bowie op de laatste albums voor de grote stilte niet altijd even succesvol probeerde aansluiting te vinden bij de tijdgeest, is 'The Next Day' een tijdloos album met klassieke pop- en rocksongs waarop Bowie niet krampachtig jong of hip probeert te zijn.

Zo staat de inmiddels 66-jarige muzikant in meer dan één nummer stil bij het ouder worden en kijkt hij veelvuldig om naar wat eens was. 'Dirty Boys' is een met rauwe saxofoonklanken doorspekte ode aan een arbeidersjeugd in Londen. En in 'Love Is Lost' lijkt Bowie zelfs de ongemakken van het ouder worden te hebben omarmd: "Say goodbye to the thrills of life. When love was good, when love was bad. Wave goodbye to the life without pain".

Ook 'Where Are We Now?' ademt een nostalgische sfeer. Het nummer, dat gaat over Bowie's tijd in het Berlijn van de jaren zeventig, vormt dankzij de weemoedige sfeer en ontroerende zang het emotionele hart van de plaat. Luister en je ziet Bowie op een regenachtige herfstmiddag door Berlijn wandelen en mijmeren.

Toch bevat 'The Next Day' niet alleen stemmige nummers. Zo is 'Valentine's Day' een heerlijk aanstekelijk rocknummer, dat zomaar een hit zou kunnen worden. En 'The Stars (Are Out Tonight)' is een typisch gelaagd Bowie-nummer, met veel muzikale verrassingen. Een absolute vondst is het bovendien om in de bijbehorende clip actrice Tilda Swinton Bowie's vrouw te laten spelen. Als ze zich samen op de bank vlijen, valt pas goed op hoeveel de sterren op elkaar lijken: Swinton lijkt wel Bowie's vrouwelijke alter ego.

Niet alle songs zijn een schot in de roos. 'If You Can See Me' maakt een warrige indruk en 'You Feel So Lonely You Could Die' pakt een tikje pathetisch uit. Maar het merendeel van de veertien songs weet moeiteloos te overtuigen en daarmee is 'The Next Day' een van de beste Bowie-albums in lange tijd. Als geheel is de plaat minder eclectisch dan het oudere werk van de meester, maar dat maakt de songs des te indringender. Als dit de nieuwe Bowie is, valt te hopen dat een nieuwe bloeiperiode is aangebroken.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden