Boulevard

Ik leef al een tijdje zonder tv, maar het aftreden van Albert Verlinde kon zelfs mij niet ontgaan. Gelukkig bood de RTL-website direct een compilatie van de mooiste Boulevard-momenten van de afgelopen vijftien jaar, zodat ik begreep waarom zijn vertrek maandag 'heel, heel erg groot nieuws' was, zoals hij het zelf verwoordde. Tot de hoogtepunten behoorde een onbedaarlijke lachbui om het woord 'platspuiten', een primeur over een zwangerschap (inzake Doutzen Kroes), iets met Yolanthe en Wesley in een parkeergarage en optredens in de studio van Jan Peter Balkenende en Mark Rutte.

'De entertainmentwereld trilt op haar grondvesten', meldde RTL, en ik had geen reden om daaraan te twijfelen. Zelfs de premier, diezelfde Rutte, liet van zich horen. Verlinde vond het telefoontje van de minister-president 'heel mooi en heel lief'. "Ik weet dat er veel Nederlanders zijn die elke avond naar je kijken en dat is nu voorbij," had Rutte gezegd.

Mij leek de actie van de premier bijna net zo belangwekkend als het vertrek van de presentator.

Het luttele feit dat Rutte belde, spreekt boekdelen over de entertainisering van de politiek, net als zijn aanwezigheid - en die van Balkenende - in de roddelcompilatie. Journalisten die een serieus interview met een premier willen, een gesprek waarin het gaat over de inrichting van de samenleving, ideologische keuzes, persoonlijke en politieke motieven, dilemma's en valkuilen van de macht, vangen onherroepelijk bot.

Maar voor een flutoptreden in een flutprogramma laten ze zich graag strikken.

Het past, als we ons verder tot Rutte beperken, in het beeld van een regeringsleider voor wie het politieke bestaan louter licht is. De wereld kreunt en kraakt, honderdduizenden mensen zijn op de vlucht, de globalisering blijkt rijk en arm almaar verder uit elkaar te drijven, overal staat de democratie op de tocht, Europa is bezig uit elkaar te vallen, Nederland dreigt zich over te leveren aan het populisme, en onze regeringsleider staat stralend in zijn glitterbretels bij een concert van de Toppers. 'Amusing ourselves to death', noemde Neil Postman dat al in 1985.

Maar wacht, ik ga te hard. Het is niet fair Rutte af te rekenen op een paar pretbretels. En al het is waar dat hij allergisch is voor alles wat naar 'visie' zweemt, waardoor hij anderen (lees: Wilders) gelegenheid geeft de kiezers te verleiden, mij bekruipt vaak het idee dat de premier iets voor ons verbergt. De lach is de smeerolie waarmee hij politiek zakendoet, zowel met het electoraat als met coalitie- en gedoogpartners, maar er schuilt meer in hem. Bij hem thuis staat het verzameld werk van Thomas Mann. Als hij een stukje pianospeelt op station CS in Den Haag, kiest hij voor Schuberts 'Impromptu'.

Over 2,5 week zit hij in 'Zomergasten', ik ben benieuwd wat en wie we dan te zien krijgen (ik kijk online). Valt het tegen, dan kan hij altijd nog naar Boulevard.

Als fulltime presentator.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden