Boudewijn

Toen Boudewijn Zenden een jaar of wat geleden voorgesteld werd aan de Catalaanse sportpers, stonden al die jongens en meisjes met open monden te luisteren: hier stond een jong knulletje en dat sprak hen, doorgewinterde, vervelende en vaak verveelde gringo's van het voetbalwereldje, gewoon in hun eigen taal toe.

Mart Smeets

Het blonde joch had manieren, was voorkomend en beleefd en gedroeg zich normaal; dat kon haast niet goed gaan. Ooit, in zijn PSV-dagen, liep de hele jonge Zenden, met een uit Twente overgewaaide Arnold Bruggink, door een Eindhovense grootgrutter. De twee woonden samen en Zenden zou die avond koken. ,,Wil jij cantharellen bij je biefstuk?'', vroeg de Maastrichtenaar en ontving een blik van 'Watttt? Canta wat? Nooit van gehoord?'

'Bolo' noemden ze hem in Barcelona, maar sinds een paar dagen hoeft dat niet meer. Nu zullen ze in Londen aan hem moeten wennen.

Voor zover dat mogelijk is.

Boudewijn ken ik al net zo lang als hij leeft. Sterker nog, ik heb de buik van zijn moeder zien groeien. Toen wisten we van niets.

Aardige voetballer, goed op de judomat, makkelijk in de omgang, vriendelijk en beleefd tegen omstanders, hulpvaardig vooral. En zeker: goed gemanierd. In ouderwetse betiteling heet zoiets: wel opgevoed.

Dat helpt niet altijd in de voetbalwereld.

Zenden liep daar mooi op links. Bij PSV en heel soms bij oranje. Wat ie precies bij Barcelona heeft gedaan, weet ik niet. Soms zag ik hem: een keer erg ongelukkig. Er volgde een zwaai van afstand en dat vond ik genoeg.

Het was bij de bijltjesdag van Van Gaal in de Champions League-wedstrijd tegen Valencia. Boudewijn deed mee, of beter, hij liep in het veld en bakte er niet veel van. Het volk ging morren als de bal zijn richting opkwam.

Hij was als Haarlemmer olie voor welke coach dan ook: geen linkerverdediger, hupsakee, zetten we Boudewijn daar toch neer. Die trekt toch nooit zijn mond open. Rechterspits tekort? Probeer Zenden maar, wie weet lukken zijn voorzetten wel!

En hij liet het begaan en hij kreeg minder speeltijd en hij speelde zijn fatsoen eruit en hield zijn mond. Tegen alle coaches, tegen iedereen.

Hij was linkerspits, die linkerkant van het veld was van hem, dat wist hij en dat wisten anderen, maar hij hield zijn mond.

Als hij opgesteld werd, speelde hij met passie, maar geleidelijk doofde die vlam toch. Olie, ook die uit Haarlem, raakt eens op.

Soms glorieerde hij weer even: een pracht pass, een scherpe sprint, een behoorlijk antwoord tijdens een perspresentatie. Nooit ordinair, nooit genandroloneerd, nooit opzichtig, nooit echt de voetballer van deze tijd. Altijd de nette zoon van de prachtfamilie waaruit hij stamt. Beleefd, beschaafd en in staat te zwijgen.

Afgelopen donderdag presenteerde hij zich bij Chelsea. De Britten zullen verbaasd staan van zo'n jonge speler, van die impact en die aangeboren correctheid.

In de hoop dat hij wat speeltijd krijgt keek ik naar hem. Keeper bij Fulham of linkerspits bij Chelsea: er lagen zeventien werelden van verschil tussen Van der Sar en Zenden die dag.

Ik heb het gevoel dat zijn loopbaan nog altijd moet beginnen. Dat hij nog steeds aan een debuutseizoen bezig is. Inmiddels is hij getekend en gehard in die wereld die hij ook niet kende voordat hij er verzeild raakte. En neen, geld vergoedt niet alles.

Boudewijn begrijpt dat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden