Botsingen maken het festival juist zo boeiend

Lieve papa,

Ben je erg teleurgesteld dat Douwe Bob elfde is geworden op het Eurovisiesongfestival in Stockholm? Ik ben er inmiddels wel weer overheen, geloof ik.

Natuurlijk hoopte ik dat onze 'nationale held' zou winnen, al was ik ook gecharmeerd van de Franse zanger Amir. En nee, ik kan niet met zekerheid zeggen of dat alleen met de kwaliteit van het liedje van deze knappe Joods-Marokkaanse tandarts te maken had.

Sinds een jaar of twee durf ik er openlijk voor uit te komen dat we in huize Van Weezel al jarenlang songfestivalfan zijn. Inmiddels lijkt dat bijna salonfähig. Tot een paar jaar geleden was dat wel anders. Mijn vrienden maakten zich ernstige zorgen als ik hen vertelde over mijn heimelijk genoegen. Ze begrepen niets van de lijstjes die ik bijhield met de scores van eurotrashliedjes uit Moldavië, Bulgarije en Slovenië. Ze konden dat gewoonweg niet rijmen met de interesse die ik op alle andere dagen van het jaar toonde voor politiek, documentaires over onrecht in de wereld en de multiculturele samenleving.

Ik vertelde hen dan altijd dat het songfestival juist alles met politiek te maken had.

Als we met z'n drietjes voor de televisie zaten was mama steevast voor Rusland - die hadden Auschwitz bevrijd - en tegen Kroatië: dat waren vroeger fascisten. De plagerige discussies die we hierover voerden,staan me nog levendig voor de geest.

Ik vond het dan ook fantastisch dat we vorig jaar naar Wenen gingen om het songfestival live mee te maken. Mijn persoonlijke hoogtepunt was de tweede halve finale. We bevonden ons tussen tienduizend man voor het felverlichte stadhuis in het Eurovillage. Naast ons stond een groepje Israëlische homo's, uitgedost met glitters en davidsterren. Ze waren ervan overtuigd dat Israël zich niet zou plaatsen voor de finale, omdat 'Europa nou eenmaal door en door antisemitisch is'. Toen ze uiteindelijk wél door bleken te zijn, omhelsden de mannen elkaar in tranen.

Dit jaar was de muziekparade politieker geladen dan ooit. De Azerbeidzjaanse zangeres (jouw favoriet, met haar gouden pantypakje) Samra vloog de Armeense Iveta Mukuchyan bijna in de haren nadat zij met de vlag van Nagorno-Karabach had gezwaaid. En natuurlijk was daar het lied '1944' van de Oekraïense Jamala over de deportatie van de van oorsprong Turkse Krim-Tataren door Stalin. Jij had in je vorige brief gewaarschuwd voor een rel met Rusland, dat de inzending van zijn buurland eerder al had geprobeerd te blokkeren. Maar wie had verwacht dat deze Jamala daadwerkelijk zou winnen? "Een zege van de Koude Oorlog van het Westen tegen Rusland", noemde parlementariër Konstantin Kossatsjov het. Veel moslims op mijn twittertijdlijn waren daarentegen in extase: 'Eindelijk gerechtigheid'.

Je hebt altijd mensen die zeiken dat het 'vroeger' beter was, toen het nog over muziek ging en niet om (vriendjes)politiek draaide. Op de een of andere manier halen zij altijd France Gall met 'Poupée de cire, poupée de son' aan. Volgens mij snappen zij er niets van. Onverwachte botsingen, zoals die van afgelopen zaterdag, zijn exact wat het liedjesfestijn zo boeiend maakt. Gaan we volgend jaar samen naar Kiev?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden