Bonnetjes

Ik zat gistermiddag bijna te verkommeren en struinde tevergeefs de goten en krochten van het internet af. Tot mijn wanhoop bleef mijn scherm even leeg als een premiersbelofte in tijden van verkiezingscampagne. Ik bedoel dat ik geen begin van een sappige affaire of een daverend schandaal mocht ontdekken dat tot een volwaardig onderwerp kon uitgroeien. Waar kan dan de onfortuinlijke columnist zich nog over opwinden als zelfs zijn huisazijn naar lauw kraanwater begint te smaken?

Maar plotseling verscheen op Google Nieuws het reddende bericht: 'Ophef over GroenLinks-wethouder Utrecht'. Mijn hart bonkte. Ik baande me een weg door een veelheid aan krantenartikelen en droomde al van een geheime Zwitserse bankrekening of een salarisverhoging van minstens 300 procent. De nog verse affaire bleek te gaan over niemand minder dan Mirjam de Rijk. Wacht even, was die mevrouw in een grijs verleden soms ook niet partijvoorzitter van GroenLinks geweest? Een vette vis dus. Ik zag het schandaal al vorm krijgen: 'Passionara van de moraalridders fraudeerde er op los'. Alle wegen leidden naar een stevig stuk van De Telegraaf. Ik zag gelijk dat hoofdredacteur Sjuul Paradijs niet minder dan twee van zijn beste onderzoeksjournalisten op die stinkende zaak had gezet.

Helaas zag ik ook aan de kop van het stuk dat ik mijn verwachtingen naar beneden moest stellen: geen buitenlandse rekening maar iets plaatselijks. De kop luidde: 'Twee huizen wethouder kost belastingbetaler geld'. Twee huizen! Op het Telegraaf-stuk waren al heel wat omstanders met maar één huis afgekomen: 75 tweets, 109 aanbevelingen op Facebook en niet minder dan 434 reacties. Ik wierp alvast een blik op de eerste reacties en zag heel veel 'graaien', 'links lullen, rechts vullen' of de variant 'zakkenvullers van GL' tussen de regels door. 'De Utrechtse GroenLinks-wethouder Mirjam de Rijk reist steevast op kosten van de belastingbetaler tussen haar twee woningen in Utrecht en Amsterdam', schreef de krant die heel trots nog kon melden in bezit te zijn van 'bonnetjes'. Potjandorie, De Telegraaf had een stapeltje 'bonnetjes' van mevrouw de wethouder weten te bemachtigen, waarschijnlijk via een deepthroat in een Utrechtse garage.

Ik las verder en dacht in een gekkenhuis vol paranoïde Napoleons te zijn beland. Waar hadden ze het over bij De Telegraaf? Over een doodgewone vergoeding voor woon-werkverkeer van een werknemer zoals er honderdduizenden zijn in dit land. In totale transparantie en door de werkgever goedgekeurd. Maar misschien stond deze regeling garant voor een enorm gat in de Utrechtse begroting? Zie dan: mevrouw de wethouder kwam vorig jaar in totaal niet verder dan 1400 euro reiskostenvergoeding. Min de vakantieperiodes moet dit iets van 120 of 130 euro per maand betekenen. Nu ben ik natuurlijk De Telegraaf dankbaar dat ik dankzij dit 'speurwerk' toch nog aan een onderwerp ben gekomen. Maar het lijkt me dat Sjuul Paradijs zijn journalisten beter kan laten doen waar ze goed in zijn: de pumps van Máxima schoonpoetsen en wc-potten oranje verven.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden