Bondscoach zwak Wales ziet voetbal van andere planeet

EINDHOVEN - Aangeslagen en geëmotioneerd was zaterdagavond de coach van Wales. Bobby Gould zat lang na de Oranje-demonstratie nog te trillen op zijn praatstoel. Met 7-1 mag Wales nooit een kwalificatiewedstrijd verliezen, maar Gould stelde vast dat hij voetbal van een andere planeet had gezien. “Wij lopen echt twintig jaar achter op de ontwikkelingen in een land als Nederland.”

In het Philips Stadion - qua ambiance tegenwoordig het beste stadion voor Oranje - speelde het Nederlands elftal in doorsnee heel goed en bij vlagen zelfs subliem. Het was bovenal de wedstrijd van de in ere herstelde tandem Wim Jonk-Dennis Bergkamp. Ooit gaven zij het spel bij Ajax gestalte, later werd het niks bij Inter Milaan, waarna ook de klad er in kwam bij de nationale ploeg.

Zaterdag strooide Jonk constant met voortreffelijke passes en draaide Bergkamp weer als in zijn beste dagen. Voor het eerst in zijn nu zes jaar omvattende interlandloopbaan scoorde de Amsterdammer drie keer. Bergkamp begon zijn score met een attente rebound, nadat een ingestudeerde vrije trap van Jonk via Ronald de Boer eerst nog op de vuisten van doelman Southall was stuk gelopen. De tweede treffer van Bergkamp was een juweel. Maar liefst 42 seconden Hollands balbezit over negentien schijven ging er aan vooraf. Het ging via Cocu, Numan, Jonk, Numan, Frank de Boer, Reiziger, Stam, Jonk, Reiziger, Bergkamp, Reiziger, Jonk, Van Hooijdonk, Jonk, Numan, Jonk en Numan naar de inglijdende Bergkamp. Bij het volgende en laatste doelpunt kreeg de spits van Arsenal de hulp van Neilson, wiens lichamelijke tussenkomst Southall verraste. Tussen de goals van Bergkamp door, werd het net gevonden door Ronald de Boer (2-0, rebound in het dak van de goal), Wim Jonk (3-0, opzetje van Cocu en Bergkamp), Frank de Boer (4-1, achterwaarste kopbal na een hoekschop van Jonk) en Cocu (5-1, voorzet van Bergkamp met het puntje van de schoen ingetikt). Namens Wales scoorde alleen Saunders. Bij die goal werd aan de rechterkant slecht gedekt.

Het was voor Wales in een interland de zwaarste nederlaag sinds 1 februari 1930, toen in Belfast met 7-0 van Noord-Ierland werd verloren. Die dag scoorde Joe Bambrick van Chelsea zes maal - nog altijd het record in het Britse interlandvoetbal. Zes goals maken in een interland, het lukte nog nooit een Nederlander, maar Bergkamp had het zaterdag kunnen presteren. Hij speelde voortreffelijk, maar liet ook nog drie goede kansen liggen. Dat niet voor het eerst in 91 jaar Oranje-geschiedenis een zege met dubbele cijfers werd bereikt, was overigens ook te danken aan Southall. De voormalige vuilnisman voorkwam met schitterende reddingen zeker vijf goals. Ook op zijn 38ste is de keeper van Everton nog altijd een topper. Bobby Gould bedankte Southall nadrukkelijk dat hij de dubbele cijfers had voorkomen. “In alle onderlinge duels waren de Nederlandse spelers veruit de besten. Gelukkig dat alleen onze keeper beter was.”

In een vlammend betoog dat met name bedoeld was voor de journalisten uit Engeland en Wales, stelde Gould vast dat in zijn land sprake is van een collectieve schuld voor deze afgang. “Mijn opleiding en die van de spelers is blijkbaar niet goed genoeg. Wales heeft hier de hele avond geleden en dat komt ook omdat wij zelf niet genoeg doen. Dat mogen ook de media zich aantrekken. Ik zal u allen eens vertellen wat ik in Eindhoven op de ochtend van de wedstrijd heb meegemaakt. Op één van die prachtige terreinen hier speelden de jeugdelftallen van PSV Eindhoven en NAC Breda tegen elkaar. Ik heb daar dingen gezien die je nergens in het Britse voetbal zult zien. Zo goed, zo helemaal anders dan wat wij onze jeugd leren. Maar ik was er wel als enige. Waar waren jullie televisie-camera's, waar waren jullie zelf ? Jullie geven mij en de spelers straks zware kritiek. Dat mag, maar jullie hebben ook schuld door je op het continent niet beter te informeren.”

Bij de emotionele uitval glimlachten de meeste Britse journalisten. Eentje, een Engelsman, zei:“Zo gaat het altijd met Gould. Hij kan zelf helemaal niks, hij kiest de verkeerde spelers en hij heeft niet eens contact met de spelers. Bij slechte prestaties krijgen de media vervolgens de schuld. Die man verkoopt alleen maar bullshit.”

Bobby Gould liet in Eindhoven een team opdraven, dat inderdaad vele internationale ontwikkelingen heeft gemist. Van enig positiespel was geen sprake, in de verdediging heerste de chaos, de notoire vechtersbaas Vinnie Jones imponeerde alleen in de catacomben van het stadion op weg naar de aftrap. Hij kwam schreeuwend de kleedkamer uit en zong het volkslied alsof hij een oorlog in moest. Eenmaal aan het voetballen zag de gelegenheidsaanvoerder er al gauw uit als een beginneling. Zonder Mark Hughes, Ryan Giggs en Barry Horne, had Wales een kwalitatief wel zeer beperkte selectie. Toch ging het om een basisploeg waarin zeven spelers stonden die vorige week met hun Engelse clubs in de Premier League speelden: Neville Southall, Alan Neilson, Mark Pembridge, Vinnie Jones, Andy Melville, Dean Saunders en Gary Speed. Verder deden twee man van Engelse eerste divisieclubs mee (Kit Symons en Jason Bowen) en dan ook nog wisselspelers van de PL-clubs West Ham United (Mark Bowen) en Arsenal (John Hartson). De laatste was de vervanger van de befaamde Mark Hughes. In Cardiff had Stan Valckx heel wat te stellen met de geslepen Hughes, zijn vervanger in Eindhoven maakte duidelijk waarom hij bij Arsenal slechts in een bijrolletje wordt gebruikt. Frank de Boer en Jaap Stam hadden het niet moeilijk, al liet Frank de Boer zich bij de tegengoal wel verrassen door de weg glippende Hartson.

Voor Guus Hiddink kwam zaterdag de bevestiging dat Nederlandse voetballers ook in een ander concept dan het 4-3-3 model van Ajax aanvallend voetbal kunnen spelen. Welbeschouwd werd creatief-aanvallend gevoetbald op de manier die Ruud Gullit twee jaar geleden voor het WK-toernooi in Amerika tevergeefs bepleitte. De vleugelspelers mogen door Hiddink dan zijn afgeschaft, de vleugels waren toch bezet. De twee aanvallers Bergkamp en Ronald de Boer waaierden alle kanten uit. Het voordeel van De Boer is dat hij zo all-round is, dat hij zich in elk systeem op zijn gemak lijkt te voelen. Aan de rechterkant was er vaak de steun van Seedorf en de controlerend spelende Winter. Aan de linkerkant was er de vruchtbare samenwerking tussen Numan en Cocu. Gelet op de progressie van Cocu kan Davids het verder wel vergeten.

Centraal leidden Frank de Boer en vooral Jonk het spel. Hun prestaties waren van hoog gehalte. Minder was het spel weer van Seedorf. Hij heeft dit seizoen bij Oranje nog niet veel laten zien. Seedorf stond op de plaats die hij ambieert, achter de spitsen, maar na zijn ook al matige tot zwakke spel tegen Brazilië en Wales-uit, wordt Overmars langzamerhand een serieuze concurrent voor de man van Real Madrid. Seedorf haalde trouwens het einde van de wedstrijd niet. Door Melville werd hij met een trap op de enkel uit de wedstrijd geschopt. De bejubelde vervanger van Seedorf was Van Hooijdonk. Na zijn heldenrol van 5 oktober in Cardiff, viel hij nu op door het missen van een opgelegde kans.

Het Nederlands elftal speelde al met al zeer goed. Wales was daarentegen zeer zwak. Hiddink: “Het gaat om de uitvoering van de ideeën. We willen domineren in een creatief systeem, waarbij de defensieve discipline ook van groot belang is. We mogen nu best even genieten, maar we begrijpen gelijkertijd dat met België en Turkije de echte testen nog moeten komen.”

In verband hiermee is het uiteraard een aantrekkelijke gedachte dat het batig doelsaldo van acht goals, in geval van een gelijke eindstand waarschijnlijk de waarde van een extra punt zal hebben voor Oranje.

- Pagina 13: Bergkamp noteert vooral winst op mentale vlak

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden