'Bommen midden in ons dorp, dat was voor het eerst'

De inwoners van de Libanese hoofdstad Beiroet blijven stoïcijns onder de stroom-rantsoenering.

,,Het is de derde keer in vier jaar dat de elektriciteitscentrale is gebombardeerd'', zegt een inwoner. ,,Het is hier niet Europa. Wij zijn gewend dat er dingen kapot gaan. Dit kan er ook nog wel bij.''

Ook in Zuid-Libanon, waar gisteren de gehele dag het gerommel van rondvliegende Israëlische gevechtsvliegtuigen te horen was, is men tamelijk onverschillig - al heeft Israël deze ochtend nog doelen beschoten. De Libanese militairen op wachtposten hier en daar langs de weg dragen geen helmen, groentestalletjes hebben hun waar uitgestald, en kinderen spelen op straat.

Maar de honderdvijftig bewoners van Ain Boeswaar, een dorpje in de heuvels tegen de grens van de veiligheidszone, hebben niet geslapen. ,,We hoorden steeds vliegtuigen, wat meestal betekent dat er iets gaat gebeuren'', legt Hadji Zjawaher (75), grootmoeder en burgemeestersvrouw, uit. ,,Om 11 uur was het raak: een gigantische klap.'' Het resultaat is een enorm gat, waar gisteren nog wat olijfbomen en pijnbomen stonden.

Het dorp is verlaten; de ruim tweeduizend inwoners werken bijna allemaal in Beiroet, en komen alleen in het weekeinde. ,,We zijn de bombardementen wel gewend, maar zo midden in het dorp, dat is voor het eerst'', zegt de oude vrouw.

De sjebab, zoals lokale Hezbollah-leden genoemd worden, blijven uit het zicht. Zo nu en dan hoor je crossmotoren, het Hezbollah-vervoermiddel bij uitstek, langs het huis van Hadji Zjawaher rijden. Maar vragen over de sjebab worden ontweken. ,,Dat zijn gevoelige vragen in deze regio'', antwoordt Ali, de zoon van de oude vrouw.

Niet iedereen deelt Hezbollah's politieke idealen, maar ,,we staan wel achter hun acties tegen Israëlische militairen. Israël mag ons beschieten, vanaf ons eigen land, maar wij mogen hen niet vanaf ons eigen land beschieten?''

De bomen lijken een vreemd doel. Mohammad Moekalled (55), bijenhouder: ,,Daar daar zat het hoofd van de plaatselijke Hezbollah elke middag zijn kopje thee te drinken. Samen met wie er ook langskwam. Zoals de reparateur van de kachels. Kijk, zijn winkel is ook stuk.''

,,Gisteravond zat daar natuurlijk niemand, de Hezbollah-man al helemaal niet. Maar zo laten de Israëliërs weten: we weten precies wie waar is en wat doet.''

Werkt het? Hij lacht. ,,Natuurlijk niet.''

Mohammad Moukalled vertelt een symbolisch verhaal ,,In 1985, toen de Israëliërs hier zaten, is mijn huis opgeblazen. Ik ben naar Beiroet gevlucht. Toen ik na drie maanden terugkwam, zag ik dat mijn bijen én mijn duiven hun nieuwe huis hadden gemaakt in de ruïnes van mijn oude huis. Ze hadden hun huis niet verlaten. En zo zijn wij ook. Wij blijven zitten. Al worden we er uitgebombardeerd.''

Wat denkt men hier van de vredesbesprekingen tussen Israël en Syrië? ,,Vrede?'', schampert de oude dame. ,,Ik hoef geen vrede. Ik wil met rust gelaten worden,'' en ze trekt nijdig de vuilnisbak open waar de scherven van acht gebroken ruiten in liggen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden