boevink / Spiriplein

Een tentendorp voor vrouwen, het ligt, gezien vanuit de trein, als een lange witte streep langs het strand van Almere.

Ik was in Utrecht opgestapt, in een merkwaardig samengesteld gezelschap, want behalve met vrouwen op weg naar dat dorp, waren de coupés volgestroomd met luidruchtige mannen in rode hesjes van de FNV: stakende buschauffeurs op weg naar een manifestatie in Hilversum.

Ze oefenden luidkeels hun strijdlied op de wijs van ’Ik heb een tante in Marokko’ met regels als ’en ze moeten niet vergeten, ook chauffeurs moeten eten, dus spoel het hele plan maar door de plee’.

Toen ze uitstapten sarde een van hen in de richting van de geïntimideerde vrouwen: „Hè, hè, eindelijk rust”, en zo was het ook. Zodra de trein zich weer in beweging had gezet, daalde vrede neer in de coupés en zette een vrolijk gekwetter in.

Vanaf dat moment betraden we, zo voelde het, een zone die vrij was van conflicten, een zone waar alleen nog het eigen genoegen telde, een verkwikking. Ik voelde me als man bevoorrecht hier even deel van uit te mogen maken, al stelde het witte tentendorp me bij de entree nog teleur. Daar waren de hapjes, de flaconnetjes, de likeurtjes die je op elke huishoudbeurs tegenkomt, alleen bevond deze zich in de open lucht, met het IJmeer op de achtergrond. Ik oordeelde te vroeg, want de Libelle Zomerweek, dat is toch iets anders.

Het begint al met de aankleding, want men had het tentendorp ingericht als een groot mediterraan dorp, met olijfbomen in potten, witte katoen aan waslijnen, kramen vol savon de marseille en een plein met Fiatjes 500. Bezoeksters konden zich met de Romeinse Trevi-fontein als achtergrond en een noppenshawl om het hoofd laten fotograferen op een Vespa – het zag er schitterend uit.

„We willen ons tijdschrift driedimensionaal neerzetten”, zegt Silvia Veldboer, projectmanager. Op het terras van de vip-tent, in de schaduw van een wit prieel, zet ze een groot glas vers sinasappelsap voor me neer. Binnen spreekt Franzka, de hoofdredacteur, bij een lunch de verzamelde adverteerders toe. Het zijn er jaloersmakend veel. „Is ook iets voor ons”, opper ik, even de Cultureel Creatief uithangend, met visioenen van Trouw communities als ’Meer’ en ’Groen’ en ’Idealen’ in fatboys onder de bomen. De projectmanager is me ver voor : „We hebben ook een ’spiriplein’ met yoga, tarotkaarten en shiatzu.”

Die had ik gezien. De shiatzu-leraar had juist een vrouw met duim en wijsvinger bij de schouder gepakt. „Dit is het verzamelpunt van stress en boosheid, bekend als galblaas 21. We geven nu drie keer vijf seconden druk naar de buik toe.”

Bij de Libelle Quiz in het Fiësta Paviljoen won iemand een Polynesië-arrangement van de Zwaluwehoeve. Een hovenier wierf met een gratis tuin-scan. Het geurde fijn naar thee en zeep.

Ach, waren alle Trouw-lezers maar vrouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden