boevink / MuseumgoudA?

MuseumgoudA? Ja, zo schrijven ze dat zelf. Bestaat echt, u ziet hierboven de ingang. Ik had ook geen idee wat het was, maar dit museum in het oude hart van Gouda heeft zich, bij monde van zijn moedige directeur Ranti Tjan, opgeworpen als verdediger van de vrije kunstexpressie.

Tjan is bereid de foto’s te exposeren van de Iraanse Sooreh Hera, die onlangs werden geweigerd door Wim van Krimpen, de directeur van het Haagse Gemeentemuseum. Op die foto’s staan twee Iraanse homoseksuelen, die maskers dragen van Mohammed en diens schoonzoon Ali. Die homo’s doen trouwens niks, ze zitten niet aan elkaar en ze hebben hun broek nog aan. En het bed waarop ze zitten is netjes opgemaakt. Keurige foto, kijk maar op Hera’s site. „Waar maken ze zich druk over”, vroeg een meekijkende collega. Maar die is van sport.

MuseumgoudA heet dus deze vrijhaven van de cultuur. De A staat voor het A-merk dat het museum wil worden. Het Goudse museum is een voortzetting van het vroegere Catharina Gasthuis, van oorsprong een stadsziekenhuis. De naamsverandering was meer dan een marketingtruc: Ranti Tjan streeft ook naar een eigentijdse, dynamische museuminvulling en dan komt er, zo meldt hij heel modern in een filmpje op YouTube, iets met cultuurclusters en activiteiten en loskomen van de collectie.

Nu ja. Als je door het museum loopt begrijp je die ambitie wel. Ik denk niet dat je nieuwe groepen Gouwenaren trekt met 19e eeuwse landschapjes, stenen pijpen, servies van plateel en altaarstukken uit de naastgelegen St.Janskerk.

Er moet iets gebeuren. Maar dat heb ik niet goed gezien. Ranti Tjan leidt me rond om me te laten zien wat ik niet zie. Die altaarstukken, die zijn – heel uitzonderlijk – gespaard gebleven bij de beeldenstorm van 1566. Die staan voor de religieuze tolerantie en emancipatie in Gouda. En dat plateel, dat staat voor de emancipatie van de Goudse arbeider, die zich tot ambachtsman ontwikkelde.

En dan is er nog de emancipatie van de vrouw, op gang gebracht tijdens het directeurschap van Josine de Bruijn Kops, die tussen 1976 en 1986 alleen werken van vrouwen aankocht.

Dat is MuseumgoudA. Een emancipatiemuseum, in het hart van een van oudsher tolerante stad. De stad heeft nog een Verzetsmuseum. Daar staat op de deur te lezen: ’Wanneer kom je zelf in actie en wanneer denk je: het komt wel goed?’

Ranti Tjan kwam in actie. Stuurde een e-mail aan de afgewezen Sooreh Hera. Bood zijn steun aan en een kopje thee. En stuurde diezelfde mail door aan zijn medewerkers. Die stonden achter hem, al waren er enkelen die twijfelden.

Hij wil niet provoceren, zegt hij, achter een snelle boterham met pindakaas en hagelslag. Hij vindt de foto’s gewoon artistiek hoogstaand. Wel moet hij nog bezien of ze in het tentoonstellingsconcept passen. Dat zal, vermoed ik, bij zoveel emancipatie wel lukken. En de chemie moet kloppen. De chemie? Die tussen directeur en kunstenaar bedoelt hij. Die relatie moet heel zuiver zijn – daar ging het, denkt hij, ook mis bij Van Krimpen.

Dus ze kan komen met haar foto’s. En hij kan nog terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden