boevink / Kokende vrouwen

Als ik mijn vrouw voldoende sar, het bloed onder haar nagels vandaan haal, dan krijg ik haar aan het koken. Daaraan denk ik bij ’kokende vrouwen’, aan vrouwen die op het punt staan in woede uit te barsten. Maar hier worden echt vrouwen bedoeld die koken – in de keuken. Het is de titel van een boek dat deze week verscheen.

Gekke titel voor een boek, ’Kokende vrouwen’. Net zoiets als ’Werkende mannen’. Of ’Spelende kinderen’. Goed, er vinden in de keuken verschuivingen plaats – er roert nu vaker een man in de pannen – maar van een vrouw die kookt kijken we nog steeds niet op.

In dit geval is van belang dat er al een boek bestond dat ’Kokende mannen’ heet, en terstond begrijpen we dáár het bijzondere karakter van.

Die kokende vrouwen zijn ook niet zomaar vrouwen, want dan zou het over mijn moeder gaan – die kookte elke dag, die kookte kinderen groot, met vlees, aardappelen en groente, of macaroni met ham en kaas, en vis op vrijdag. Ze zoog ons stof, waste onze kleren, ze smeerde onze boterhammen: een dagtaak in de zorg.

Maar de kokende vrouwen aan wie een boek gewijd is, dat zijn carrièrevrouwen. Die doen eigenlijk iets anders: het zijn werkende vrouwen, met carrières in het bedrijfsleven, in politiek en wetenschap, in cultuur en media. Maar koken, dat doen ze ook: ernaast, in hun vrije tijd, of soms professioneel – dan zijn ze chef-kok, en kinderloos.

Dat ze ondanks hun werk toch nog achter het fornuis staan, dat komt, zei een van de samenstellers van het boek bij de presentatie, omdat vrouwen een zorg-gen en een schuld-gen hebben. Dat wil zeggen dat ze zich schuldig voelen als ze niet zorgen. En koken is zorgen.

Koken is liefde.

Het boek ’Kokende vrouwen’ portretteert 52 min of meer bekende Nederlandse vrouwen. Bekend om hun kookkunst zijn er maar een paar, maar anderen geven onverbloemd hun soms bescheiden keukengeheimen prijs.

Zo’n kijkje in de keuken is onmiskenbaar iets intiems. Astrid Joosten in schort achter haar spoeldouche, Agnes Jongerius en de theepot van haar moeder, Hanneke Groenteman en haar brandwerende ovenwant, Mieke van der Weij en de onontkoombare bakplaten van Boretti, Imca Marina en haar staafmixer. Ze onthullen behoorlijk veel, ook in hun culinaire biografie: Sylvia Toth die graag keihard Miles Davis draait als ze kookt, Alexandra Radius die liefst pasta met pesto maakt en een stukje maigret de canard, en Annet Malherbe heeft een kind dat soms iets eet en dan roept: „Dit smaakt zoals nat raam ruikt.”

De mannen in ’Kokende mannen’ – zo vernam ik – kookten royaal, keken niet op een pondje. De kokende vrouwen voelen zich schuldig, willen moeder aarde niet overbelasten, hebben compassie met dieren.

En mijn moeder, die had best in dat boek gekund, met haar schotels van zacht, uiteenvallend rundvlees.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden