Opinie

Boertige klucht in baarmoeder

De toneelruimte is geheel omgeven door stof waar vleeskleurige nylonkousen van worden gemaakt. Door anderen er op gewezen (ik zou er zelf niet opgekomen zijn) kan ik meedelen dat deze overspanning van Tjallien Walma van der Molen een baarmoeder voorstelt, waar de dertigjarige Ignatius niet uit wil komen: hij wil lekker bij mama blijven.

De voorstelling 'Een samenzwering van idioten' is te danken aan het gelijknamige boek van de Amerikaanse schrijver John Kennedy Toole, die ongeveer op dezelfde leeftijd die zijn antiheld had, in 1969 zelfmoord pleegde. Het stuk is een satire op de huidige tijdgeest, schrijft het persbericht, en inderdaad lijkt de satire eerder de geest van het jaar 2000 op de korrel te nemen dan die van de jaren zestig.

Ik denk dan ook dat regisseur Theu Boermans de schrijver flink heeft opgehusseld naar onze tijd, bijvoorbeeld in de scène waarin Ignatius vrede in de wereld denkt te bereiken door alle homoseksuelen zich te laten verenigen in een politieke partij. De eerste partij-bijeenkomst loopt direct uit op een orgastisch nichtenbal, waar Ignatius ontzet vandaan vlucht. Hij heeft immers een afkeer van alle seks, en zijn freudiaans angehauchte vriendin Minkoff laat vruchteloos haar hand door zijn onderbroek dwalen.

Ignatius wordt gespeeld door Iwan Walhain, zijn moeder door Anneke Blok, twee voortreffelijke acteurs die evenwel niet kunnen voorkomen dat de drie en een half uur durende voorstelling zich van de ene dolle klucht naar de andere dijenkletser voortsleept. Er trekt een grote stoet voorbij in het leven van moeder en zoon, van een in zwarte lakjas gestoken eigenares van een bar die in kinderporno handelt tot een verveeld echtpaar met te veel geld en een vibrerende gymnastiekplank in de huiskamer, van een te ijverige politieagent die in vermomming op hoge hakken en in wit bont het ruige leven wordt ingestuurd tot de sneue striptease danseuse-met-papegaai.

Ignatius zelf zweert bij 'De vertroosting van de filosofie' van de laat antieke Boëthius en dankt zijn naam ongetwijfeld aan de stichter van de Jezuïetenorde. Dat verhindert hem niet boerend en winden latend door het leven te gaan, terwijl zijn dikke pens steeds vetter wordt en hij zijn bed niet uit te krijgen is. Als hij al eens door mama naar een baantje wordt gestuurd, loopt dat slecht af. Maar tenslotte is het kersttijd, dus nadat Ignatius zijn armen heeft geslagen aan een kruis met het opschrift 'God en Commercie', worden tenslotte allen mensen van welbehagen. Voor de laatste keer wurmt Minkoff zich door de nauwe spleet waar al het nylon samenkomt (ik had het toch moeten zién!) en neemt triomferend plaats op de paal in Ignatius' broek.

Er zijn heel wat theatergangers en ook recensenten, die van Boermans' kluchten wel pap lusten. Zelf probeer ik zijn toneel zo veel mogelijk te mijden, al is het goed de ranzigheid ervan van tijd tot tijd te proeven. Maar hoef ik nu weer een tijdje niet?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden