Boerkini-boete

Recreëren in boerkini kun je ook zien als eerbetoon aan de vrije samenleving

Als u deze pagina openslaat, is de opwinding erover in Nederland nog niet geluwd. Ook elders, van Marokko tot en met Canada, woedt het debat over de boerkini voort. En terecht, want hoewel het aantal Franse badplaatsen dat vrouwen in dit veelverhullende badpak een boete oplegt ook weer niet zo heel hoog ligt, raakt de discussie over een 'onschuldig' badtenue veel diepere kwesties, waar we voorlopig nog niet van af zijn. Dat hebben we geleerd van ons eigen zwartepietendebat: ook zo'n tenue dat minder onschuldig bleek dan iedereen dacht.

En de boerkini? Je zou kunnen redeneren dat vrouwen van nu zich met recht beledigd mogen voelen door een badpak dat de emancipatie zo te zien terug wil draaien naar de tijd dat het 'onzedelijk' was je dijen en je buik te ontbloten. Vandaar dat veel feministen, onder wie de Franse minister van emancipatie Laurence Rossignol zich er kwaad over maken. Het verschil met de zwartepietendiscussie is alleen dat boerkini-fans niet ánderen maar zichzelf belachelijk maken. Het recht daarop kan geen strandganger ontzegd worden.

De eveneens socialistische Franse premier Manuel Valls trok nog wat harder van leer. Hij noemde de boerkini 'onverenigbaar met de waarden van de Republiek' en 'een provocatie'. Net als veel Fransen, die na de golf van aanslagen begrijpelijkerwijs bevestigd worden in hun angst voor islamisering, ziet hij in de keuze voor het allesverhullende badpak een daad van culturele agressie. Het is alsof de boerkini-draagsters hun mede-strandgangers duidelijk willen maken dat het met die mooie zomers vol ienieminibikini's weldra afgelopen zal zijn. Er gaat iets dreigends uit van zo'n badpak.

Maar wie het hoofd iets koeler houdt, ziet dat het dragen van een boerkini ook heel anders uitgelegd kan worden, namelijk als eerbetoon aan de vrije Franse samenleving. Kennelijk durven deze moslima's zich op het strand te vertonen in kledij die hen herkenbaar maakt áls moslim. Dat vergt moed - na de aanslagen. Het vergt ook vertrouwen in een samenleving waarin je ondanks je felomstreden geloof nog altijd vreedzaam mag badderen, zwemmen, relaxen en plezier maken, tussen al die andere Fransen die er zelf ook nogal eens rare ideeën of kledij op nahouden, zonder dat iemand daar aanstoot aan neemt.

Misschien is het naiëf om te hopen dat samen recreëren nog altijd vanzelf spreekt. Misschien is het naïef te denken dat het wantrouwen van veel Fransen tegen 'niet-geïntegreerde' moslims aan de zomerse kusten zomaar wegsmelt als ijs in de zon. Want natuurlijk zijn de Fransen bang; bang voor aanslagen, bang voor vrouwvijandig klimaat.

Maar dat de premier en zijn minister meegaan in die angst, dat ze de boerkini juist in deze onschuldige context neerzetten als 'de vertaling van een politiek project' is gevaarlijk. De bewindslieden hadden hun steun moeten uitspreken aan burgemeesters die het vreedzame samenleven van moslims en niet-moslims faciliteren. In plaats daarvan versterken ze de positie van bestuurders die angst en wantrouwen aanwakkeren. Dat is het slechtst denkbare signaal dat je als politicus kunt geven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden