Ik heb een droom

‘Boeren zijn niet zielig, maar ik ken geen wereld die veranderlijker is dan die van hen’

Beeld Jorgen Caris

“Als klein meisje had ik een duidelijke droom: ik wilde veearts worden. Ik kleedde me ook als eentje, met pet en wax-bodywarmer. Mijn vader zei, oké, als dit jouw droom is, dan regel ik een meeloopdag.”

“Ik was 10, en mocht samen met Ingrid, de enige vrouwelijke veearts van de praktijk in Wolvega, de boer op. Het was in die tijd nog bijzonder dat zij als vrouw het erf van de boeren op kwam lopen, dat voelde ik wel. Dat onverschrokkene versterkte mijn droom alleen maar. Niet veel later mocht ik meehelpen in de praktijk. Ik mocht de pieper dragen, wat voelde als een eer. Was er ’s nachts een spoedgeval, dan haalde de dienstdoende veearts me op. Weer thuis stonk ik een uur in de wind. Mijn ouders gingen er ontspannen mee om. Mijn nachtrust leed er ook niet onder. Ik sliep altijd meteen, wang aan wang met de kat.

‘Je exacte vakken gaan niet goed’, zei de decaan, mevrouw Van Hulten, ‘ik denk zelfs dat je een niveau moet zakken.’ ‘Dat kan niet’, zei ik resoluut, ‘ik wil veearts worden’.

Ik zette door. Voor alle vakken volgde ik bijles en om natuurkunde onder de knie te krijgen, moest ik zes zomerweken lang, zes dagen per week met de bus naar Groningen om daar in een klasje van de universiteit te blokken. Maar mijn droom kwam uit, ik werd veearts. Toen mijn zusje, óók ontmoedigd door de decaan, promoveerde, zeiden we tegen elkaar: ‘echt een Van-Hulten-momentje’.

Naar Brussel

Het werk van een veearts kan intens zijn. Leven en dood liggen dicht bij elkaar, je dient meerdere belangen en je moet nauw kunnen samenwerken met de boeren. Soms wordt een kalf doodgeboren en is de koe ook niet meer te redden, dat hoort erbij. Ik heb er nooit wakker van gelegen. Wel heb ik als beginnend dierenarts soms slecht geslapen van die enkele keer dat ik een koe moest afkeuren voor de slacht en de boer boos was. Maar bij veeartsen staat de volksgezondheid op één, dat vergeten mensen wel eens. Een gezond dier is gezond voedsel.

‘Mijn’ boeren waren op de première van de film ‘Veearts Maaike’. Filmmakers Jan Musch en Tijs Tinbergen hebben me drie jaar lang gevolgd, ook ’s nachts. Een waarachtiger beeld van het grillige boerenleven krijg je niet. Boeren zijn niet zielig, maar ik ken geen wereld die veranderlijker is dan die van hen. Soms veranderde de overheid de regels binnen één dag.

Best gek, dan ben je meer dan ooit waar je wilde zijn en dan zoek je een nieuwe droom. Ik heb afscheid genomen van mijn leven als veearts. Ik vertegenwoordig nu in Brussel de Europese dierenartsen in de World Veterinary Association. De filmpremière was het beladen sluitstuk van mijn carrière in de praktijk. Eén van mijn boeren zei, ‘ik huil nooit, maar nu wel een beetje’.”

Dierenarts Maaike van den Berg (40) werkt voor de World Veterinary Association, waarbij 500.000 dierenartsen zijn aangesloten. Ze staat centraal in ‘Veearts Maaike’ van filmmakers Jan Musch en Tijs Tinbergen. Vanaf 25 juli in de bioscoop.

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden