Boegeroep inspireert Armstrong

Op l'Alpe d'Huez bevestigde Lance Armstrong dat hij in de 91ste Tour ongenaakbaar is. Hij werd tijdens de klimtijdrit agressief bejegend, het bleek olie op het vuur. Armstrong won met ruim een minuut voorsprong op Ullrich. De zesde eindzege op rij kan hem nauwelijks meer ontgaan.

John Graat

L'ALPE D'HUEZ - Begin mei reed een eenzame fietser in een zwart shirt en een lange zwarte broek over l'Alpe d'Huez. Zeven keer binnen drie dagen pedaleerde deze afgetrainde man tegen de berg omhoog. Veel meer dan wat wegwerkers en een paar barmeisjes kwam hij in het verlaten skistation op de top niet tegen.

Lance Armstrong heeft er een traditie van gemaakt alle sleuteletappes in de Tour vooraf tot in detail te verkennen. Alleen een mecanicien en zijn ploegleider Johan Bruyneel vergezelden hem bij zijn expeditie op l'Alpe d'Huez. Het zijn sessies die een bijzondere waarde voor hem hebben. Volgens Bruyneel blijkt vooral op deze dagen hoe gedreven Armstrong is. ,,Hij wilde een keer trainen in de Pyreneeën. Het was vier graden boven nul. Het regende de hele dag. Ik wilde dat Lance stopte. Hij reed door, acht uur lang.”

Vooraf had Armstrong de klimtijdrit op Alpe d'Huez niet eens als 'beslissend' voor deze Tour gezien. Hij wilde gewoon vasthouden aan zijn ritueel. De romantiek van een spookdorp en een lege weg, waar hij nooit een concurrent tegenkomt, motiveert hem.

,,Ons geheim is dat we het hele jaar werken. De Tour is geen eindexamen dat je aan het einde van het jaar moet afleggen. De Tour vraagt het hele jaar totale overgave”, zei hij gisteren. Het was een subtiel sneertje naar Jan Ullrich, de Duitser die dacht met een voorbereiding van slechts drie maanden de Tour te gaan winnen. Ullrich was gisteren - op basis van aangeboren klasse en vechtlust - de beste van de rest, op 1.01 minuut van een ongenaakbare Amerikaan in het geel.

Armstrong had de tijdrit over 15,5 kilometer vanuit BourgenOisans vooraf ingedeeld in drie gedeelten: de vlakke aanloop, het eerste deel van de klim tot aan het dorpje Huez en de slotklim. Hij wist exact waar de stijgingsgraad tussen de 21 haarspeldbochten varieerde. Bijna zonder nadenken bediende hij zijn versnellingsapparaat. ,,Maar in een wedstrijd is het toch altijd anders dan in training. In mei stonden er geen dranghekken en mensen. Dit voelde toch heel anders.” Maar dat was geen nadeel. Armstrong had het voordeel dat hij vier kilometer voor de streep zijn naaste belager in het klassement, Ivan Basso, in het vizier kreeg. In zo'n situatie kan elke renner harder trappen. Hij achterhaalde Basso en fietste hem op een veilige 3.48 minuut in het klassement. Armstrong: ,,Op zulke momenten moet vriendschap even aan de kant. Maar Ivan heeft een zonnige toekomst in de Tour.”

Er was méér dat de mentaal onverwoestbare Texaan inspireerde. Tijdens zijn zegetocht tussen de mensenmassa's hadden vooral Duitse toeschouwers hem soms agressief en onheus bejegend. Hij zag opgestoken middelvingers, ontblote achterwerken, naar doping verwijzende teksten als 'Epo Lance' en hoorde boegeroep en scheldwoorden. ,,Ik begrijp dat niet iedereen fan van je is. Als de Chicago Bulls in New York tegen The Knicks moeten basketballen, krijgen ze ook geen kushandjes toegeworpen. Sport brengt emotie en opwinding. Maar de wielersport stond erom bekend dat mensen voor iedereen juichen. Die klasse heeft niet iedereen meer.”

Hij had, net als zaterdag tussen vijandige Basken op Plateau de Beille, in het eerste deel van de beklimming angst gehad. Armstrong moest, net als de anderen, laveren tussen de hagen mensen. Soms liepen er dwazen met vlaggen naast hem. Niet verantwoord, vindt hij, in tijden van opkomend wielerhooliganisme. ,,Ik weet niet of dit goed is voor de Tour. Het is niet veilig. De organisatie moet hier over nadenken. Het was niet mijn idee deze tijdrit op Alpe d'Huez te houden.”

Maar, hoe minder respect hij proeft, hoe sterker hij is. ,,Niets motiveert mij meer dan dat. Het is olie op het vuur.” Met zijn ongeëvenaarde beenritme liet hij zijn koffiemolenverzet ratelen als zelden tevoren. Zelfs nadat hij het slagveld had aanschouwd, wilde hij nog niet denken aan het historische record dat hij zondag in Parijs zal neerzetten: zes Tourzeges. ,,Daaraan wil ik pas in de laatste ronde op de Champs Elysées denken.”

Armstrong had voor de beklimming - de vlakke aanloop van de tijdrit niet meegerekend - precies één seconde meer nodig dan Marco Pantani. De Italiaan had er in 1997 37.35 minuut voor nodig, een prestatie die door latere ontwikkelingen in een ander perspectief moet worden gezien.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden